Ir al contenido
fluentbyear

VERBO EN TURKISH

duymak

oír; percibir, sentir

  • Verbo regular

Conjugación

Toca cualquier forma para oírla. La parte que cambia está en color.

Presente

  1. ben yo oigo / estoy oyendo (presente)
  2. sen tú oyes / estás oyendo (informal)
  3. o él/ella oye / está oyendo
  4. biz nosotros oímos / estamos oyendo
  5. siz ustedes oyen / usted oye (plural o formal)
  6. onlar ellos oyen / están oyendo

Pasado

  1. ben yo oí (pasado)
  2. sen tú oíste (informal)
  3. o él/ella oyó
  4. biz nosotros oímos
  5. siz ustedes oyeron / usted oyó (plural o formal)
  6. onlar ellos oyeron

Futuro

  1. ben yo oiré (futuro)
  2. sen tú oirás (informal)
  3. o él/ella oirá
  4. biz nosotros oiremos
  5. siz ustedes oirán / usted oirá (plural o formal)
  6. onlar ellos oirán

Perfecto

  1. ben yo he oído / parece que he oído
  2. sen tú has oído (informal)
  3. o él/ella ha oído / al parecer oyó
  4. biz nosotros hemos oído
  5. siz ustedes han oído / usted ha oído (plural o formal)
  6. onlar ellos han oído

Condicional

  1. ben si yo oigo / si yo oyera
  2. sen si tú oyes (informal)
  3. o si él/ella oye
  4. biz si nosotros oímos
  5. siz si ustedes oyen / si usted oye (plural o formal)
  6. onlar si ellos oyen

Imperativo

  1. sen ¡oye! (informal)
  2. o que él/ella oiga
  3. biz oigamos
  4. siz ¡oigan! (plural)
  5. siz (nazik) oiga, por favor (formal, cortés)
  6. onlar que ellos oigan

Negativo

  1. ben (şimdiki) yo no oigo (presente)
  2. sen (şimdiki) tú no oyes (informal)
  3. o (şimdiki) él/ella no oye
  4. biz (şimdiki) nosotros no oímos
  5. siz (şimdiki) ustedes no oyen / usted no oye (plural o formal)
  6. onlar (şimdiki) ellos no oyen
  7. ben (geçmiş) yo no oí (pasado)
  8. sen (geçmiş) tú no oíste (informal)
  9. o (geçmiş) él/ella no oyó
  10. biz (geçmiş) nosotros no oímos
  11. siz (geçmiş) ustedes no oyeron / usted no oyó (plural o formal)
  12. onlar (geçmiş) ellos no oyeron

Infinitivo

  1. mastar oír (forma de diccionario)
  2. ad-fiil el oír (sustantivo verbal)
  3. sıfat-fiil que oye; oyente (participio)
  4. zarf-fiil al oír; mientras oye
  5. edilgen ser oído (pasiva)
  6. geçmiş sıfat-fiil que oí (como en "duyduğum ses", el sonido que oí)

Cómo usar duymak

Una frase para cada tiempo, tal como lo dice la gente.

  1. Presente

    Şimdi müziği çok iyi duyuyorum.

    Ahora oigo la música muy bien.

  2. Presente

    Bu evde huzur duyuyorum.

    Siento paz en esta casa.

  3. Pasado

    Dün akşam kapının sesini duydum.

    Ayer en la tarde oí el ruido de la puerta.

  4. Pasado

    Güzel haberi duydun mu?

    ¿Oíste la buena noticia?

  5. Futuro

    Yarın haberleri radyoda duyacağım.

    Mañana oiré las noticias en la radio.

  6. Perfecto

    Bu şarkıyı daha önce duymuşum.

    Parece que ya he oído esta canción antes.

  7. Condicional

    Sesi duysam, hemen gelirim.

    Si oigo el ruido, vengo enseguida.

  8. Imperativo

    Bir dakika sessiz kalalım da kuşları duyalım.

    Quedémonos callados un minuto y oigamos a los pájaros.

  9. Negativo

    Seni iyi duymuyorum, biraz yüksek sesle konuşur musun?

    No te oigo bien; ¿podrías hablar un poco más fuerte?

  10. Infinitivo

    Çocukların gülüşünü duymak beni mutlu ediyor.

    Oír la risa de los niños me hace feliz.

Conviene saber

  • Duymak significa oír algo que te llega, a menudo sin intentarlo: "Sesi duydum." Para escuchar a propósito, el turco usa dinlemek. Duymak también puede significar percibir o sentir: "huzur duyuyorum" (siento paz).
  • La raíz es duy-. La armonía vocálica da "duyuyorum" (-uyor después de u) y "duydum" (-du después de u). Futuro: "duyacağım" con la terminación -acak, donde la k se convierte en ğ ante vocal. Todas las formas son regulares.
  • El pasado "duydum" expresa un hecho que presenciaste. El perfecto "duymuşum" sugiere que te das cuenta solo ahora o que lo sabes de forma indirecta: "Bunu duymuşum" significa parece que he oído esto.
  • Los negativos insertan -me/-ma después de la raíz: "duymuyorum" (no oigo), "duymadım" (no oí), "duymayacağım" (no oiré). Las preguntas añaden mi: "duydun mu?" (¿oíste?).
  • El aoristo, que es habitual o general, es "duyarım", "duyarsın", "duyar". Condicional: "duysam" (si oigo/si oyera). Pasiva: "duyulmak" (ser oído), como en "ses duyuldu" (se oyó un sonido).
  • Las peticiones corteses usan las formas plurales o formales de siz: "duyunuz" (imperativo formal) y "duyar mısınız?" (¿oye usted? / ¿podría oír?). El turco no tiene terminaciones verbales con género, así que estas formas son iguales para cualquier hablante.

Verbos como este

El mismo patrón, en otros verbos: verbo regular.