Polish
ระดับสุดท้าย: ทอมและแอนนาจัดการเอกสารระยะยาว ทอมพูดในงานเล็ก ๆ ของชุมชน และนักเดินทางที่หลงทางที่สถานีขอให้ทอมช่วยบอกทาง ชีวิตครอบครัวมั่นคง และเมืองนี้ก็ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน เรียนรู้การกล่าวสุนทรพจน์สั้น ๆ การจัดการเรื่องระยะยาว และการช่วยเหลือนักเดินทางมาใหม่
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10ทอมไปที่ช่องบริการของสำนักงานเขตและบอกอย่างสุภาพว่าเขาต้องการอะไร เขาบอกชื่อ สะกดชื่อ และถามว่าควรทำอะไรก่อนเกี่ยวกับการพำนักถาวร.
ที่ช่องบริการของสำนักงานเขต ทอมถามว่าต้องนำเอกสารอะไรมาบ้างเพื่อขอถิ่นที่อยู่ถาวร และได้เรียนรู้วิธีบอกว่าสิ่งใดต้องใช้สามแบบ.
ที่ช่องบริการของสำนักงานเขต เจ้าหน้าที่ถามว่าทอมอาศัยอยู่ที่วอร์ซอมานานเท่าไรแล้ว และทอมตอบโดยใช้ความหมาย "เป็นเวลา" และ "ตั้งแต่" ร่วมกับกาลปัจจุบัน.
ที่สำนักงานเขต ทอมกรอกแบบฟอร์มกับเจ้าหน้าที่ ได้แก่ วันที่เดินทางมาถึง วันเกิด ที่อยู่และหมายเลขโทรศัพท์ จากนั้นจึงตรวจสอบครั้งสุดท้าย.
ที่สำนักงานเขต ทอมนัดหมาย โดยเลือกวัน เวลา และเวลาที่ต้องมาก่อน ด้วยคำเล็ก ๆ ที่หมายถึง “ใน” “ตอน” และ “ก่อน”.
ทอมและแอนนาไปธนาคารเพื่อเปิดบัญชีร่วม โดยใช้รูปคำของ "เรา" และ "ของเรา" ขณะพูดกับพนักงานที่สุภาพ และสอบถามเรื่องบัตรและค่าธรรมเนียม.
ทอมและแอนนาคุยกับตัวแทนเจ้าของที่พักเรื่องสัญญาเช่าระยะยาว โดยใช้ประโยคเงื่อนไขที่เป็นไปได้จริงด้วย 'ถ้า' และรูปอนาคต: การต่อสัญญา การขึ้นค่าเช่า การย้ายออกก่อนกำหนด และการเซ็นสัญญา.
ทอมและแอนนาถามเจ้าหน้าที่บริษัทประกันว่าความคุ้มครองด้านสุขภาพของพวกเขาครอบคลุมอะไรบ้าง โดยใช้คำแบบไม่ระบุผู้กระทำเพื่อบอกว่าทำอะไรได้และทำอะไรไม่ได้.
ทอมกับอันนาวางแผนใช้เวลาช่วงค่ำที่บ้าน และพูดคุยถึงปีต่อ ๆ ไปว่าพวกเขาจะทำอะไรและอยากทำอะไร โดยมีคาชามาร่วมวงด้วย.
ทอมกลับมาที่สำนักงานเขตอีกครั้ง ถามว่าบัตรพำนักของเขาพร้อมแล้วหรือยัง ได้ทราบว่าบัตรจะพร้อมในอีกสองสัปดาห์ ถามเรื่องการโทรแจ้งและการมารับบัตรด้วยตัวเอง แล้วปิดท้ายด้วยการขอบคุณและกล่าวลาอย่างสุภาพ.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20ทอมต้องกล่าวสุนทรพจน์สั้น ๆ และแอนนาช่วยฝึกเขาที่บ้านด้วยคำสั่งแบบไม่เป็นทางการที่เป็นกันเอง: จดไว้ก่อน เริ่มด้วยการขอบคุณ พูดชื่อตัวเองช้า ๆ มองผู้ฟัง อย่าอ่านเร็วเกินไป.
ก่อนงานเล็ก ๆ ของชุมชน ผู้จัดงานช่วยทอมฝึกกล่าวเปิดอย่างเป็นทางการสำหรับแขกสี่สิบคน เพิ่มการทักทายเพื่อนบ้าน และขอให้เขาพูดให้ดังขึ้น.
ในงานเล็ก ๆ ของท้องถิ่น ทอมแนะนำตัวกับผู้จัดงาน ทั้งชื่อ อาชีพของเขา และบอกว่าแอนนา คาชา และปิโอตร์ทำอาชีพอะไร โดยใช้คำลงท้ายที่ตามหลังกริยาที่แปลว่า "เป็น".
ทอมและแอนนาคุยกันว่าทำไมเขาถึงมาวอร์ซอและทำไมเขาถึงอยู่ต่อ โดยใช้รูปประโยค 'เพื่อ' ตามด้วยกริยารูป infinitive.
ทอมเตรียมคำขอบคุณสำหรับสุนทรพจน์ของเขาที่โต๊ะอาหารของครอบครัว: เขาขอบคุณคาชา มาเรีย ปิออเตอร์ และแอนนาโดยเอ่ยชื่อทีละคน จากนั้นขอบคุณเพื่อนบ้าน คนทำขนมปัง และคนทั้งถนน.
ทอมและปิออเตอร์คุยกันว่าทอมชอบอะไรในย่านนี้ โดยใช้การเปรียบเทียบและรูปขั้นสูงสุด เพื่อหาประโยคสำหรับสุนทรพจน์ของทอม.
ที่บ้าน คาชาขอให้ทอมเล่าเรื่องสำหรับสุนทรพจน์ของเขา และเขาก็เล่าว่าครั้งหนึ่งเขาเคยลืมจ่ายค่าขนมปัง โดยใช้คำกริยาอดีตสำหรับการกระทำที่ยังไม่เสร็จสิ้นและที่เสร็จสิ้นแล้ว.
ที่โต๊ะอาหารของครอบครัว Piotr, Maria และ Tom ช่วยกันเลือกสุภาษิตสำหรับสุนทรพจน์ของ Tom โดยใช้คำเชื่อมที่หมายถึง "ผู้ที่" "ที่" และ "ซึ่ง".
ทอมซ้อมช่วงที่ตลกของสุนทรพจน์กับผู้จัดงาน โดยใช้คำว่า "แม้ว่า" และ "แต่" เพื่อเปลี่ยนความผิดพลาดของเขา เรื่องซุป และอากาศอึมครึมให้กลายเป็นมุกตลก.
ทอมซื้อแอปเปิลและลูกแพร์ที่ตลาดสำหรับงานของชุมชน จากนั้นก็ยกแก้วและกล่าวดื่มอวยพรให้เพื่อนบ้าน ถนน และเมือง.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30ที่สถานีกลาง ทอมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งถือแผนที่อยู่ จึงเสนอความช่วยเหลืออย่างสุภาพโดยใช้ 'ขอ...ได้ไหม' เธอบอกว่าเธอเพิ่งมาถึงและกำลังหาโรงแรมอยู่.
ที่สถานีกลาง ผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งมาถึงถามทอมว่าทางออก ที่ขายตั๋ว ห้องน้ำ ป้ายรถราง และใจกลางเมืองอยู่ที่ไหน และเขาก็ตอบอย่างสุภาพ.
ที่สถานี ทอมบอกเส้นทางให้นักเดินทางหญิงที่หลงทางทีละขั้นตอน โดยใช้คำสุภาพที่แปลว่า "กรุณา" ตามด้วยกริยารูปพื้นฐาน.
ที่หน้าสถานี ทอมบอกนักเดินทางว่ามีอะไรอยู่ทางขวา ทางซ้าย และตรงไปข้างหน้า รวมถึงธนาคารอยู่ฝั่งไหนของถนน.
ที่สถานีกลาง ทอมบอกนักเดินทางหญิงที่เพิ่งมาถึงว่าควรนั่งรถรางสายไหนไปเมืองเก่า ต้องขึ้นรถที่ไหน ลงที่ไหน และเธอไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนรถ.
ที่สถานีกลาง ทอมบอกนักเดินทางหญิงที่หลงทางว่าโรงแรมของเธออยู่ไกลแค่ไหน นั่งรถรางและเดินไปใช้เวลานานเท่าไร และรถรางมาบ่อยแค่ไหน.
ที่สถานี ทอมช่วยผู้เดินทางซื้อตั๋วรายวันที่ตู้จำหน่ายตั๋ว ตั้งแต่การเลือกตั๋ว ราคา การหยอดเหรียญ ประกาศแจ้งรถไฟล่าช้า ไปจนถึงการเตรียมพร้อมออกเดินทาง.
ที่สถานีกลาง ทอมบอกนักเดินทางหญิงว่าจะจำโรงแรมของเธอได้อย่างไรจากสิ่งที่อยู่รอบ ๆ: อยู่ข้างโบสถ์ ตรงข้ามสวนสาธารณะ ด้านหลังโรงภาพยนตร์ ใกล้ร้านค้าใหญ่ ระหว่างร้านกาแฟสองร้าน และมีประตูสีเขียว.
ที่สถานีกลาง ทอมเล่าให้นักเดินทางหญิงที่เพิ่งมาถึงฟังว่าเขามาจากไหน อาศัยอยู่ในวอร์ซอมานานแค่ไหน และเขารู้สึกเหมือนอยู่บ้านที่นี่.
ทอมกลับถึงบ้านในตอนเย็น เล่าให้ครอบครัวฟังว่าเขาได้ช่วยนักเดินทางคนหนึ่ง และครอบครัวก็ตอบกลับด้วยถ้อยคำอบอุ่นรอบโต๊ะอาหารค่ำ.