Polish
ทอมได้ยินเสียงของเมืองทั้งที่ตลาด ป้ายรถราง และร้านกาแฟยามค่ำ: มุกตลก คำสแลง การต่อรองราคาอย่างรวดเร็ว และชื่อเล่น เขาเรียนรู้ที่จะเข้าใจภาษาโปแลนด์ที่เร็วขึ้นและไม่เป็นทางการมากขึ้น และร่วมสนทนาแบบสบาย ๆ ได้ เรียนรู้ที่จะจำคำสแลงที่ใช้บ่อย คำตอบแบบภาษาพูด และพูดแบบไม่เป็นทางการกับเพื่อน ๆ
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10ทอมแวะไปตลาดตอนเช้าตรู่ แลกเปลี่ยนคำทักทายแบบสบาย ๆ ตอบคำถามว่าเป็นยังไงบ้าง และหยอกล้อกันอย่างเป็นกันเองกับคนขายและแม่ค้าดอกไม้.
คนขายในตลาดสองคนเรียกทอมด้วยคำเรียกแบบเป็นกันเอง คนหนึ่งเรียกว่าเจ้านาย อีกคนเรียกว่าที่รัก ทั้งคู่หยอกกันว่าสตรอว์เบอร์รีของใครหวานกว่า แล้วทอมก็ชิม ชม และซื้อจากทั้งสองคน.
ทอมถามราคาดอกทิวลิปและลูกแพร์ ขอให้คุณฮาลินาลดราคาและแถมลูกแพร์อีกหนึ่งลูก แล้วจ่ายเงินหลังจากต่อราคากันอย่างเป็นกันเอง.
ที่ตลาด คนขายบอกราคาเป็นตัวเลขเปล่า ๆ โดยไม่มีคำเรียกสกุลเงิน ทอมขอให้เขาพูดราคาหนึ่งซ้ำ คาเซียอธิบาย แล้วทั้งคู่ก็ซื้อชีสและพูดติดตลกเกี่ยวกับภาษาย่อของคนในตลาด.
คาเซียและทอมหยอกล้อกับคนขายเห็ดเรื่องราคา โดยบอกว่าราคานั้นคุ้มสุด ๆ หรือแพงเหมือนโดนปล้นกลางวันแสก ๆ และใช้คำสั้น ๆ ที่ช่วยเน้นความหมายว่า มาก และ จริง ๆ.
มาเรียซื้อของกับปานี ฮาลินาที่ตลาดโดยมีทอมอยู่ด้วย เธอใช้รูปคำแสดงความเล็กและความเอ็นดูกับคำเรียกอาหารและชื่อคน จากนั้นก็สอนให้ทอมลองพูดเองสักคำ.
ที่แผงขายของในตลาด โอลาสอนทอมให้รู้จักคำแบบเป็นกันเองที่แปลว่า ยอดเยี่ยม คนขายออกมาปกป้องคำแบบโบราณ และทอมลองใช้สแลงใหม่กับแอปเปิล.
ที่ตลาด ทอมตัดสินใจไม่ได้ว่าจะซื้ออะไร คาเซียกับคนขายจึงแนะนำคำพูดสั้น ๆ ที่คนโปแลนด์ใช้เวลาคิดออกเสียงให้เขารู้จัก.
ที่แผงในตลาด ปีออตร์พูดเร็วเต็มที่ ส่วนทอมได้เรียนรู้วิธีจับโครงของคำพูดที่ถูกตัดสั้นและพูดต่อกันเป็นพืด รวมถึงการใช้รูปสั้น ๆ ที่พูดกันในชีวิตประจำวัน.
ทอมซื้อปลาที่ตลาดขณะที่แอนนาโทรมา และได้เรียนรู้คำตอบสั้น ๆ สำหรับการตกลง: ไม่มีปัญหา ตกลง เรียบร้อย.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20มาเร็กกับทอมรอรถรางอยู่ที่ป้าย และบ่นกันอย่างเป็นกันเองเรื่องรถรางที่มาสายอีกแล้วและมาสายเสมอ.
หญิงสาวคนหนึ่งถามทอมที่ป้ายรถรางว่ารถรางคันนี้ไปแกลเลอรีไหม แล้วทั้งคู่ก็เปลี่ยนจากรูปแบบสุภาพมาใช้คำเรียกแบบกันเองอย่างรวดเร็ว.
ทอมกับเพื่อน ๆ รอรถรางอยู่ที่ป้ายแห่งหนึ่งในวอร์ซอ และแลกเปลี่ยนชื่อเล่นสั้น ๆ ที่คนท้องถิ่นใช้แทนชื่อเต็มของสถานที่และสายรถราง.
ทอมกับโอลาคุยกันเรื่องนัดสังสรรค์ และใช้คำบอกเวลาและจำนวนแบบคร่าว ๆ ไม่เจาะจง เช่น แป๊บเดียว สองสาม ไม่กี่ ประมาณ และบวกลบ.
ระหว่างรอรถราง มาเร็กแซวทอมเรื่องที่มัวแต่ศึกษาแผนที่ และทอมได้เรียนรู้วิธีแซวกลับด้วยคำถามที่จริง ๆ แล้วเป็นมุกตลก.
รถรางติดอยู่ Tom จึงเรียกแท็กซี่ ได้รับการบอกทางสั้น ๆ ด้วยคำว่า "แค่" และ "ตรงไป" พูดติดตลกเรื่องใกล้จะถึงแล้ว และถามเรื่องค่าโดยสาร.
ทอมคุยกับคนขับแท็กซี่อารมณ์ดีระหว่างทางกลับบ้าน โดยใช้คำถามท้ายประโยคสั้น ๆ เพื่อชวนให้อีกฝ่ายเห็นด้วย และผลัดกันเล่นมุกสั้น ๆ เรื่องอากาศหนาวและรถรางที่มาสาย.
Anna อ่านข้อความแบบย่อของ Kasia ออกเสียงให้ Tom ฟัง แล้วทั้งคู่ก็ได้เรียนรู้ว่าคำเขียนย่อออกเสียงเต็มอย่างไร และจะตอบกลับสั้น ๆ ด้วยคำว่าโอเคพร้อมรอยยิ้มได้อย่างไร.
มาเร็กโทรหาทอม ซึ่งบอกว่าตัวเองกำลังอยู่ระหว่างทาง: กำลังออกไปตอนนี้ อีกห้านาทีถึง และมีมุกตลกเรื่องเค้กชิ้นที่สอง.
โอลาบังเอิญเจอทอมบนถนนในวอร์ซอ แล้วมาเร็กก็มาสมทบ: ไม่ได้เจอกันนาน มีอะไรใหม่บ้าง และมุกตลกสั้นๆ เกี่ยวกับข่าวและรถราง.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30ทอมกับโอลาสั่งเครื่องดื่มที่ร้านกาแฟยามดึกแบบเป็นกันเองด้วยวลี "ขอ..." "เอา..." และ "ของฉันด้วย" ส่วนคามิลบาริสต้าก็แซวกลับและเสนอเค้กให้ฟรี.
ในช่วงค่ำดึก ทอมสั่งเมนูประจำจากคามิลบาริสต้า แล้วทั้งคู่ก็คุยกันเรื่องค่ำคืนที่เงียบเหงา นักศึกษา และกิจวัตรประจำวัน.
ที่คาเฟ่ยามดึก Tom และ Marek ขอบิล เถียงกันเล็กน้อยว่าใครกินอะไรไปบ้าง ปัดเศษ เพิ่มทิป แล้วจ่ายเงิน.
ที่โต๊ะยามดึก โอลาเกริ่นมุกเรื่องรถรางด้วยคำถาม ทอมขอให้เธอเล่าอีกครั้งให้ช้าลง และมาเร็กบอกว่าเขาควรลองเล่ามุกนี้ที่แกลเลอรี.
Kasia เล่าให้ Anna กับ Tom ฟังว่าเธอเจอจิตรกรชื่อดังในลิฟต์ และทั้งสองก็โต้ตอบด้วยคำสั้น ๆ ที่มีชีวิตชีวา: ไม่จริงน่า จริงเหรอ และ ว้าว.
ดึกแล้ว หลังจากลูกน้อยหลับไปในที่สุด ทอมและแอนนากระซิบคำเรียกแสนหวานให้กัน หยอกล้อกันว่าคำไหนดีที่สุด แล้วบอกราตรีสวัสดิ์กัน.
ในช่วงค่ำ เพื่อนสามคนเปรียบเทียบกันว่าใครเหนื่อยและยุ่งแค่ไหน โดยใช้คำพูดเกินจริงที่ใช้กันในชีวิตประจำวัน และทอมก็เสนอชงชาเข้ม ๆ ให้.
หลังจากดูหนังกันในคืนหนึ่ง เพื่อนสามคนแย้งและเห็นด้วยกันเบา ๆ เกี่ยวกับหนังเรื่องหนึ่ง: ฉันไม่คิดอย่างนั้น เธอพูดถูก ฉันก็เหมือนกัน และครึ่งต่อครึ่ง.
เพื่อน ๆ วางแผนหลวม ๆ สำหรับวันเสาร์ด้วยคำพูดนุ่มนวลอย่าง “อาจจะ” “เดี๋ยวค่อยดูกัน” และ “น่าจะ” แล้วตกลงกันว่าใครจะนำอะไรไป.
เมื่อถึงเวลาปิดร้านในคาเฟ่ยามดึก เพื่อน ๆ ขอสั่งอีกรอบ บอกลากันแบบสบาย ๆ และทอมก็เริ่มเล่าเรื่อง.