Ir al contenido
fluentbyear

VERBO EN SWEDISH

känna

sentir; conocer (a una persona)

  • Verbo irregular

Conjugación

Toca cualquier forma para oírla. La parte que cambia está en color.

Presente

  1. jag yo siento / yo conozco (presente)
  2. du tú sientes / conoces (presente)
  3. han/hon él/ella siente / conoce (presente)
  4. vi nosotros sentimos / conocemos (presente)
  5. ni ustedes sienten / conocen (presente)
  6. de ellos sienten / conocen (presente)

Pasado

  1. jag yo sentí / yo conocía (pasado)
  2. du tú sentiste / conocías (pasado)
  3. han/hon él/ella sintió / conocía (pasado)
  4. vi nosotros sentimos / conocíamos (pasado)
  5. ni ustedes sintieron / conocían (pasado)
  6. de ellos sintieron / conocían (pasado)

Perfecto

  1. jag yo he sentido / yo he conocido (perfecto)
  2. du tú has sentido / conocido (perfecto)
  3. han/hon él/ella ha sentido / conocido (perfecto)
  4. vi nosotros hemos sentido / conocido (perfecto)
  5. ni ustedes han sentido / conocido (perfecto)
  6. de ellos han sentido / conocido (perfecto)

Futuro

  1. jag yo voy a sentir / conocer (futuro)
  2. du tú vas a sentir / conocer (futuro)
  3. han/hon él/ella va a sentir / conocer (futuro)
  4. vi nosotros vamos a sentir / conocer (futuro)
  5. ni ustedes van a sentir / conocer (futuro)
  6. de ellos van a sentir / conocer (futuro)
  7. jag (kommer att) yo sentiré / conoceré (futuro, predicción neutral)

Imperativo

  1. du ¡Siente! (a una persona)
  2. ni ¡Sientan! (a varias personas o formal)
  3. vi ¡Sintamos!
  4. artig begäran Fíjate en cómo te sientes, por favor. (petición cortés)

Negativo

  1. jag – presens yo no siento / yo no conozco (presente)
  2. jag – imperfekt yo no sentí / yo no conocía (pasado)
  3. jag – perfekt yo no he sentido / conocido (perfecto)
  4. jag – futurum yo no voy a sentir / conocer (futuro)
  5. du – imperativ ¡No sientas! (imperativo negativo)

Infinitivo

  1. infinitiv sentir; conocer (a una persona)
  2. med att sentir / conocer (con el marcador de infinitivo)
  3. jag kan yo puedo sentir
  4. jag vill yo quiero sentir / conocer

Cómo usar känna

Una frase para cada tiempo, tal como lo dice la gente.

  1. Presente

    Jag känner mig lite trött i dag.

    Hoy me siento un poco cansado.

  2. Presente

    Jag känner din syster från skolan.

    Conozco a tu hermana de la escuela.

  3. Pasado

    I går kände jag mig nöjd efter promenaden.

    Ayer me sentí satisfecho después de la caminata.

  4. Perfecto

    Jag har känt honom i många år.

    Lo conozco desde hace muchos años.

  5. Futuro

    Jag ska känna efter om jag är hungrig.

    Voy a fijarme si tengo hambre.

  6. Imperativo

    Känn på tyget, det är mycket mjukt.

    Toca la tela, es muy suave.

  7. Negativo

    Jag känner inte till den här gatan.

    No conozco esta calle.

  8. Infinitivo

    Jag vill känna mina grannar bättre.

    Quiero conocer mejor a mis vecinos.

  9. Presente

    Känner du igen den här låten?

    ¿Reconoces esta canción?

Conviene saber

  • Formas principales: infinitivo "känna", presente "känner", pasado "kände", supino "känt", imperativo "känn". El pasado y el supino tienen vocal corta y terminación -d-/-t-, así que apréndelos juntos.
  • Los verbos suecos no cambian según la persona. "jag känner", "du känner" y "de känner" usan la misma forma, y lo mismo ocurre con "kände" en pasado.
  • "känna" significa sentir (sensaciones, emociones) y conocer a una persona: "Jag känner henne." Para hechos, usa "veta". Para habilidades, usa "kunna".
  • Con emociones, usa el reflexivo "känna sig": "Jag känner mig glad." Sin "sig", "känna" suele referirse a una sensación física o al tacto: "Jag känner kylan."
  • Partículas comunes: "känna igen" (reconocer), "känna till" (estar familiarizado con un lugar o un hecho), "känna efter" (fijarte en cómo te sientes), "känna på" (palpar, sentir al tocar).
  • El perfecto es "har känt" y el futuro es "ska känna" o "kommer att känna". En la negación, "inte" va después del verbo en oraciones principales: "känner inte", "kände inte".

Verbos como este

El mismo patrón, en otros verbos: verbo irregular.