ไทย
มาลีเกิดในกรุงเทพฯ: เอกสารในสองประเทศ ปู่ย่าตายายจากซีแอตเทิล งานเลี้ยงครบเดือน พ่อที่ลาพัก และทั้งครอบครัวบนรถไฟไปหัวหิน เรียนรู้ภาษาไทยของแบบฟอร์ม พิธีการ และครอบครัว
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ระดับสูง ระดับ 3 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10โรงพยาบาลฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ตอนสี่โมงสิบของวันที่สิบห้ากรกฎาคม ในฤดูฝน: คุณพ่อคะ ยินดีด้วยค่ะ ลูกสาวค่ะ; ภรรยาผมเป็นยังไงบ้าง; คุณแม่สบายดี สามกิโลสองขีด; ผมขออุ้มได้ไหม; ประคองหัวนะคะคุณพ่อ; มานี่สิ จมูกเหมือนคุณเลย; ตัวเล็กจัง ผมร้องไห้ไปแล้วสองรอบ; คุณพ่อเซ็นตรงนี้ค่ะ ห้องอยู่ชั้นห้า: การถูกเรียกด้วยบทบาทแทนคำว่า “คุณ”.
หอผู้ป่วยช่วงบ่ายของวันคลอด ครอบครัวล้อมเตียงพร้อมมะม่วงกับข้าวเหนียว: ขอผมดูหน่อย; โอ้ น่าเกลียด น่าชัง; น่าเกลียดเหรอครับ ยาย; เขาพูดกับเด็กแบบนี้ ไม่มีใครอิจฉา; น่ารักจัง ผมเอามะม่วงมาฝากน้ำ; ขอบคุณครับ น้ำหลับอยู่; แล้วชื่อเด็กละ ยายตั้งใช่ไหม; เกิดเดือนกรกฎาคม ก่อนวันแม่ มะลิ น่ารัก น่าหอม; มะลิ รีด น่าอุ้มจัง: คำเล็ก ๆ ที่ทำให้กริยาน่าทำ.
แฟลตที่คลองสาน อ่างน้ำอุ่นบนโต๊ะครัว และยายเป็นคนคุม: น้ำอุ่นนะ อุ้มขึ้นมา ช้า ๆ; แบบนี้; วางลงไป เท้าก่อน มือหนึ่งใต้หัว; ดูสิ ไม่ร้องไห้เลย; ชอบน้ำ ล้างจากหัวลงมา; กลัวทำตก; ถือเหมือนชามซุปร้อน ยกออกมา ใส่ผ้า; ห้านาที เหงื่อออกมากกว่าลูก: คำบอกทิศทางเล็ก ๆ หลังคำกริยา.
แฟลตที่คลองสานหกโมงเช้าหลังคืนที่แทบไม่ได้นอน ตี๋ยืนที่ประตูพร้อมหม้อโจ๊กจากป้าอ้อย: โจ๊กจากแม่ ดูแย่มากนะ; กว่าจะหลับก็ตีสาม; กว่าฉันจะหลับก็ตื่นอีก; ได้นอนบ้างไหม; ร้องไห้ทั้งคืน เราเดินทั้งคืน; บีบอกว่าเดือนหนึ่งก็หาย; กินตอนร้อนสิ ผมอุ้มให้; กว่าจะกินเสร็จมะลิก็หลับ; งั้นผมกินช้า ๆ: “กว่าจะ...ก็...” และ “ทั้งคืน”.
สำนักงานเขตที่คลองสาน เคาน์เตอร์เรียกตามหมายเลข และต้องทำใบแจ้งเกิดภายในสิบห้าวัน: ขอจดหมายจากโรงพยาบาล; เกิดวันที่สิบห้า; ชื่อบิดาและสัญชาติ; แจ็ค รีด อเมริกัน; มารดาไทย ชื่อเด็ก; มะลิ รีด ใช้นามสกุลบิดา; สูติบัตร ผู้แจ้งลงลายมือชื่อตรงนี้; และขอสำเนาสองใบ: ถ้อยคำในแบบฟอร์ม—คำทางการคู่แฝดของคำในบ้าน.
หน้าต่างที่สองของสำนักงานเขต ทะเบียนบ้านของครอบครัวเปิดอยู่บนเคาน์เตอร์: ชื่อเด็กสะกดยังไง; Mali มอ ม้า สระ อะ ลอ ลิง สระ อิ; แล้วนามสกุลล่ะ; Reed รอ เรือ สระ อี ดอ เด็ก; ชื่อจริงมะลิ แล้วชื่อเล่นล่ะ; มะลิ เหมือนกัน สั้นพอแล้ว; ชั้นสี่ คลองสาน มีชื่อในทะเบียนบ้านแล้ว; ตอนนี้ในกระดาษก็อยู่ที่นี่ด้วย: การสะกดชื่อออกเสียง.
คลินิกเด็กตอนสองสัปดาห์ ลูกน้อยบนเครื่องชั่ง แล้วเปิดสมุดสีชมพูค้างไว้บนโต๊ะ: หนักขึ้นสี่ร้อยกรัม; ร้องไห้น้อยกว่าเดิม; ดี ผิวเหลืองน้อยลง; กินนมทุกสองชั่วโมง; ฉีดยา แล้วฉันเขียนลงในสมุดสีชมพู; ครั้งหน้าเมื่อไหร่คะคุณหมอ; ครบหนึ่งเดือน อ้วนขึ้น ดังขึ้น; แล้วพ่อผอมลงนิดหน่อย: ขึ้นหรือลงหลังคำคุณศัพท์ เพื่อความเปลี่ยนแปลง.
ร้านถ่ายรูปบนถนนเจริญกรุง กับเด็กอายุสามสัปดาห์ที่ต้องถ่ายรูปพาสปอร์ต: พื้นหลังสีขาว ลืมตา ปิดปาก; เธอหลับอยู่; ปลุกเธอเพื่อให้ลืมตา; ประคองศีรษะไว้ไม่ให้เอียง; มือฉันติดรูปไหม; จับให้นิ่ง อย่าทำให้เธอหัวเราะ; สามสัปดาห์ อยากทำอะไรก็ทำ; รูปแรกในชีวิตของเธอ แล้วเธอทำหน้าบึ้ง: คำว่า “ให้” หลังคำกริยา สำหรับ “เพื่อให้”.
สำนักงานแปลใกล้สถานทูต สูติบัตรบนเคาน์เตอร์: แปลสูติบัตร; ใช่ และรับรองด้วย; การรับรองคือการประทับตรา; แล้วก็สำเนา; สำเนาถูกต้อง; ชื่อภาษาอังกฤษตามในพาสปอร์ต; เขียนให้ฉันหน่อย เพื่อความถูกต้อง; รวมทั้งหมดเจ็ดร้อยใช่ไหม: คำกริยาหรือคำคุณศัพท์ที่ถูกทำให้เป็นคำนาม ด้วยคำเล็กๆ สองคำที่อยู่ข้างหน้า.
ช่องภาษาไทยที่สถานทูตบนถนนวิทยุ เรียกคิวหมายเลขสิบสี่: สูติบัตรกับคำแปล; และพาสปอร์ตของพ่อแม่; ถ้าเอกสารไม่ครบ ต้องมาใหม่; ต้องใช้รูปด้วยไหม; ในกรณีที่รูปไม่ผ่าน ให้เอามาสองใบ; เอกสารจะได้เมื่อไหร่; ภายในสองสัปดาห์; ตอนนี้เธอมีเอกสารสองประเทศแล้ว: “ถ้าหาก” แบบเป็นทางการที่เคาน์เตอร์ใช้ และ “ภายใน” สำหรับกำหนดเวลา.
ระดับสูง ระดับ 3 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20ขาเข้าที่สุวรรณภูมิ พ่อแม่ของแจ็คเดินออกมาทางประตู แล้วรถของตี๋รออยู่นอกสนามบิน: แม่ฝากขอบคุณที่มารับเรา; เราเป็นครอบครัวกัน กระเป๋าห้าใบ; พ่อฝากให้ฉันถามว่าใส่หมดไหม; หกใบก็ยังได้ ใส่เข้าไปเลย; ฝากบอกแม่ว่าลูกหลับอยู่; แม่ฝากให้ฉันถามว่าไกลไหม; สี่สิบนาที ถ้าฝนไม่ตก; พ่อฝากให้ฉันซื้อมะม่วงด้วย; ป้าอ้อยซื้อเหมาไปทั้งร้านแล้ว: คำกริยาที่ส่งต่อคำพูดผ่านใครสักคน.
ร้านก๋วยเตี๋ยวของป้าอ้อยตรงหัวท่าเรือ พ่อแม่ของแจ็คที่โต๊ะ แล้วแจ็คอยู่ตรงกลางระหว่างสองครอบครัว: นั่งเลย ไม่ต้องเกรงใจ; แม่ถามว่านี่คือร้านดังใช่ไหม; ถึงจะเล็ก แต่คนก็ข้ามแม่น้ำมา; ถึงเราจะฟังไม่รู้เรื่องสักคำ เราก็หัวเราะด้วยกัน; พ่ออยากดูเรือ; ถึงฝนตก เรือก็มีหลังคา; แม่คุณกินเผ็ดได้ไหม; ได้นิดหน่อย เธอบอกว่าเธอกล้า: “ถึง…ก็…” พร้อมคำเล็กๆ ที่ใช้ตอบรับมัน.
บ้านของครอบครัวหลังท่าเรือ คุณย่ากำลังจัดว่าแต่ละคนเป็นอะไรกับเด็ก: พ่อแม่ของคุณเป็นอะไรกับมะลิ; คุณปู่คุณย่าฝ่ายพ่อ; ป้าอ้อยกับลุงชัยเป็นคุณตาคุณยายฝ่ายแม่; แล้วตี๋กับฉันล่ะ; ตี๋เป็นลุง เธอเป็นป้า; แล้วถ้าน้ำมีน้องชายล่ะ; เป็นลุงอีกแบบ คนไทยนับว่าใครแก่กว่า; ยายเป็นทวดของเธอ และน้ำเป็นลูกสะใภ้: คำเรียกในครอบครัวแบบไทย.
บ้านของครอบครัวหลังท่าเรือในวันแม่ วันแรกของน้ำ พวงมาลัยมะลิอยู่ในมือของลูกน้อย: เนื่องในโอกาสวันแม่ จะมอบพวงมาลัยให้แม่; ผมจับมือให้เธอ; ครั้งแรกของฉัน อย่าทำให้ร้องไห้; ที่โรงเรียนเขาคุกเข่า ที่บ้านแค่กอดก็พอ; ยื่นให้ป้าอ้อยด้วย; โอกาสนี้ยายด้วย มีแม่สามคน; ปีหน้ามะลิจะคุกเข่าเอง; ปีหน้าจะกินพวงมาลัย: เนื่องในโอกาส และกริยาสามคำของการให้.
ห้องครัวของบ้านหลังท่าเรือ ยายกับป้าอ้อยวางแผนงานครบเดือน: วันที่สิบห้าน้องครบหนึ่งเดือน ต้องผูกแขน; ต้องเตรียมอะไรบ้าง; ด้ายขาว ต้องมีด้ายก่อนถึงจะผูกได้; แล้วก็อาหาร ต้องผูกแขนก่อนค่อยกิน; ใครจะมา; ทั้งซอยกับพ่อแม่ของเธอ; ยายผูกก่อนแล้วค่อยตัดผม; จำคำอวยพรก่อนถึงจะผูกได้: ถึงจะ และค่อย ลำดับของสิ่งต่าง ๆ.
งานครบเดือนที่บ้านหลังท่าเรือ ด้ายขาวผูกข้อมือลูกน้อย และทั้งซอยมาที่หน้าบ้าน: ขอให้แข็งแรง ขอให้โตไว; ตัดผมแล้ว ขอให้เลี้ยงง่าย; ขอให้หลับทั้งคืน เพื่อพ่อ; ขอบคุณทุกคนที่มา; ช่างวิชัยแกะไม้พายให้; พ่อแม่อวยพรให้เธออยู่ดีมีสุข; ได้เวลากิน แม่กินก่อน; แล้วก็พ่อ เหมือนไม่ได้กินเลย: คำอวยพรให้ใครสักคน ด้วยคำเล็ก ๆ สองคำที่ใช้เปิดคำอวยพร.
ม้านั่งนอกบ้านหลังท่าเรือ ยายกับแม่ของแจ็คคุยเปรียบเทียบกัน โดยมีแจ็คอยู่ตรงกลาง: สมัยก่อนแม่อยู่ไฟเจ็ดวัน; แม่ถามว่าอยู่ไฟไปทำไม; เพื่อให้อุ่น เดี๋ยวนี้ไม่ทำกันแล้ว; สมัยนี้มีหมอ มีสมุดชมพู; สมัยก่อนไม่มีสมุด รู้เอง; แม่บอกว่าสมัยก่อนพ่อรอข้างนอก; เดี๋ยวนี้พ่อเข้าไปด้วย; และเดี๋ยวนี้ยายก็มีโทรศัพท์ด้วย: คำว่าเมื่อก่อนกับเดี๋ยวนี้ และคำว่าไม่...อีกแล้ว.
อู่ต่อเรือของแจ็คริมคลองที่ธนบุรี วันศุกร์ก่อนจะลาพักหนึ่งเดือนเพื่ออยู่บ้านกับลูกน้อย และมีต้นอยู่ที่โต๊ะทำงาน: พี่ลาหนึ่งเดือนนะต้น ดูแลแทนพี่; แล้วลูกค้าล่ะ; รับโทรศัพท์แทนพี่ บอกว่าจะโทรกลับ; แล้วเรือในโรงเก็บล่ะ; ทาน้ำมันแทนขัด; แล้วถ้าคนส่งไม้มา; เซ็นรับไม้แทนพี่ แล้วก็นับแผ่นด้วย; หนึ่งเดือนที่ไม่มีพี่ตะโกน: คำว่า “แทน” และ “ในนามของ”.
โต๊ะครัวในแฟลตที่คลองสาน ประกาศสำหรับติดประตูอู่ร่างขึ้นระหว่างน้ำกับแจ็ค โดยมีต้นอ่านอยู่เหนือไหล่: ปิดทำการชั่วคราวก่อน; ตั้งแต่วันที่หนึ่งถึงวันที่สามสิบ; เปิดทำการตามปกติหนึ่งตุลาคม; แล้วลูกค้าล่ะ; เขียนว่าติดต่อต้น พร้อมเบอร์; ลูกศิษย์ ไม่ใช่เด็ก; ขออภัยในความไม่สะดวก; ข้างล่างเขียน อู่เรือแจ็ค: ภาษาไทยแบบลายลักษณ์อักษรของประกาศ ซึ่งอ่านไม่เหมือนภาษาพูดเลย.
ช่องขายตั๋วที่สถานีกลาง ตั๋วไปหัวหินสิบที่นั่งกับรถเข็นเด็ก: หัวหิน เช้าวันเสาร์ สิบคน ไป-กลับ; รถด่วนแปดโมง ชั้นสอง แอร์; จองที่นั่งริมหน้าต่างสองที่; ตู้ห้า ทั้งสิบคนนั่งด้วยกัน; แล้วรถเข็นเด็ก; พับแล้วเก็บไว้ปลายตู้; แล้วขากลับ; บ่ายวันพุธ ซื้อไว้ตอนนี้แล้วเก็บไว้: คำเล็ก ๆ หลังคำกริยาสำหรับสิ่งที่ทำตอนนี้และเก็บไว้ใช้ทีหลัง และคำต่าง ๆ ของตั๋วรถไฟ.
ระดับสูง ระดับ 3 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30คอนโดที่คลองสาน เย็นก่อนขึ้นรถไฟไปหัวหิน กระเป๋าเปิดกองอยู่บนพื้น: ผ้าอ้อมสี่วัน และเผื่อไว้ด้วย; เอาร่มไปเผื่อฝนตก; ป้าห่อข้าวเผื่อไว้ด้วย เผื่อพ่ออยากกิน; พ่อถามว่าจะเอาหมวกไปไหม; ซื้อที่หัวหิน ซื้อเผื่อสองใบ; ขวดนม ผ้าห่ม และตุ๊กตาลิงของเธอ; เผื่อเราเจอลิงจริงที่หัวหิน; กระเป๋ายายเตรียมพร้อมมาตั้งแต่วันจันทร์ เผื่อไว้: คำเล็ก ๆ สำหรับ “เผื่อ” และสำหรับ “เผื่อไว้ด้วย”.
สถานีกลางตอนแปดโมงเช้า ทั้งสิบคนกับรถเข็นเด็กอยู่บนชานชาลา: รถด่วนไปหัวหินออกจากชานชาลาสามตอนแปดโมง; มากันตั้งสิบคน; และใช้เวลาแค่สี่ชั่วโมง; สมัยฉัน เรือใช้เวลาทั้งวัน; พ่อบอกว่าแค่สองนาที; สองนาทีของพ่อคุณนี่เท่ากับตั้งสิบ; ขึ้นกันให้หมด นับดู ตั้งสิบ; แค่สิบเอง แล้วพ่อหายไป: คำเล็ก ๆ สองคำที่ทำให้ตัวเลขดูมากหรือน้อย.
ตู้ห้าของรถด่วนรอบเช้า ทุ่งนาอยู่นอกหน้าต่างและพนักงานตรวจตั๋วอยู่ที่ประตู: ขอดูตั๋วครับ สิบใบกับเด็กหนึ่งคน; นี่ครับ ยายถือไว้ทั้งหมด; หัวหิน ตู้ห้า ถูกต้องครับ; ยิ่งลงใต้ยิ่งเขียว; แม่บอกว่ายิ่งมองเธอ ยิ่งเหมือนฉัน; ยิ่งนอนตอนนี้ คืนนี้ยิ่งไม่นอน; ยิ่งฝนตก รถไฟยิ่งช้า; ยิ่งฉันฟังยาย เรายิ่งถึงเร็ว: คำเล็ก ๆ ที่พูดซ้ำสองครั้ง.
สถานีหัวหินตอนเที่ยง ชานชาลาไม้เก่าและแท็กซี่สองคันสำหรับครอบครัวสิบคน: พอถึงหัวหินเธอก็ตื่น; พอลงจากรถไฟฉันก็ได้กลิ่นทะเล; สิบคน สองคัน ตามผมมา; ไปเกสต์เฮาส์ริมชายหาด; พอผ่านหอนาฬิกาก็เห็นทะเล; สถานีสวย พ่ออยากถ่ายรูป; พอรถไฟออกก็ถ่ายเลย; พอยายขึ้นรถเราก็ไป: พอ...ก็...
เคาน์เตอร์เกสต์เฮาส์บนถนนเลียบหาดที่หัวหิน ครอบครัวสิบคนกับรถเข็นเด็กอยู่ในโถง: สิบคน ห้าห้อง สี่คืน; สองห้องชั้นล่างให้ผู้ใหญ่; ชั้นล่าง คืนละแปดร้อย; ขอเตียงเด็กด้วยนะ; เตียงเด็กฟรี มีอ่างอาบน้ำเด็กด้วย; อาหารเช้า; รวมแล้ว ห้องละสองคน; ต่อคืน ต่อห้อง ต่อคน ฉันนับไม่ไหว: คำเล็ก ๆ แปลว่า “ต่อ”.
ชายหาดหัวหินตอนเที่ยง ร่มชายหาด คนสิบคน และเด็กน้อยเอาเท้าจุ่มอ่าว: ตี๋เกือบทำร่มหาย; มะลิแตะน้ำ แม่เกือบร้องไห้; มะลิก็เกือบร้องไห้เหมือนกัน แล้วก็หัวเราะ; พ่อเกือบลงทะเลทั้งรองเท้า; เราเกือบไม่ได้มา; ยายอยู่ใต้ร่มเอาเท้าจุ่ม; ฉันเกือบทำโทรศัพท์ตกน้ำ; วันนี้มีคำเดียวคือ “เกือบ”: คำสำหรับเฉียดไปนิดเดียว.
ร้านอาหารทะเลบนท่าเรือที่หัวหินตอนเย็น โต๊ะริม水สำหรับสิบคนกับรถเข็นเด็ก: กี่คน; สิบคน ขอโต๊ะริมน้ำ; ปลานึ่งตัวใหญ่หนึ่งตัว กุ้งสองจาน; ผัดผัก เอาอย่างละจาน ไม่เผ็ด; ต้มยำ เอาถ้วยละคนหรือชามใหญ่หนึ่งชาม; ชามใหญ่หนึ่งชาม ถ้วยเล็กสิบถ้วย; ปลาสด ตัวเดียวพอ; งั้นเอาสอง เพราะพ่อของลูกเขยกินจุ: คำลักษณนามบนโต๊ะอาหารทะเล.
เชิงเขาตะเกียบ เนินลิงที่ปลายชายหาด แผงข้าวโพดกับครอบครัวที่มีรถเข็นเด็ก: ป้ายบอกว่าห้ามให้อาหารลิง ระวังนะ ลิงแย่งถุง ฉันบอกแม่ให้ถือถุงให้แน่น อย่ามองตามัน อย่าวิ่ง เดินช้า ๆ มีตัวหนึ่งอยู่บนรถ ระวัง ลูกลิง แม่มันอยู่ใกล้ แม่บอกว่าที่ซีแอตเทิลต้องระวังหมี: สามวิธีในการเตือน ทั้งบนป้ายและในการพูด.
โถงผู้โดยสารขาออกที่สุวรรณภูมิในสัปดาห์ที่สองของเดือนกันยายน กระเป๋าคุณตาคุณยายอยู่บนรถเข็น และครอบครัวยืนล้อมรอบ: ไว้มะลิเดินได้ค่อยไป บอกให้เขากลับมาปีใหม่ บอกพ่อว่าเรือฉันจะเก็บไว้ ข้าวเหนียวไว้กินบนเครื่องบิน ฉันจะส่งรูปให้ทุกวัน กอดตอนนี้ ร้องไห้ทีหลัง พ่อกับแม่ฝากขอบคุณ ไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่ไว้ค่อยกลับมา: คำสัญญาไว้สำหรับทีหลัง.
โทรศัพท์ที่อู่ในวันจันทร์สุดท้ายของเดือนกันยายน มะลิอยู่บนแขนน้ำ และน้ำยาเคลือบกำลังแห้ง: เราอยากให้คุณพูดเรื่องแม่น้ำ; ผม ในรายการวิทยุ; วันพฤหัสตอนหนึ่งทุ่ม ตกลงไหม; ผมลาถึงตุลาคม; งั้นเริ่มตุลาคม; ตกลงสิ ฉันอุ้มเอง; ได้เลย ไม่มีปัญหา; งั้นตกลงกันแล้ว วันพฤหัสตอนหนึ่งทุ่ม: การตกลง ทั้งในรูปคำศัพท์ คำถาม คำสรุป และตอนจบของระดับนี้.