ไทย
ระดับสุดท้าย: คุณยายอายุเก้าสิบ การ์ดที่ทำให้แจ็กอยู่ต่อได้อย่างถาวร เรือที่ได้รับการบูรณะของลุงชัยกลับคืนสู่แม่น้ำ และนักเดินทางที่หลงทางที่สนามบินสุวรรณภูมิถามทางแจ็ก เรียนรู้การกล่าวสุนทรพจน์
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10ร้านป้าอ้อยตอนใกล้ปิดร้าน จดหมายต่อวีซ่าอยู่ในมือน้ำ: ปีนี้เรายื่นขออยู่ถาวรได้ อยู่ถาวรเหรอ คุยกันคืนนี้นะ วันที่สิบสองพฤศจิกายนยายจะเก้าสิบ เก้าสิบแล้วเหรอ ตอนนี้แปดสิบเก้า เดือนหน้าครบรอบเต็ม ยายบอกว่าต้องมีคนพูดสุนทรพจน์ แล้วใครพูดล่ะ คุณไง ยายถามเองเป็นภาษาไทย: เลขกลม ๆ และวันที่แบบเป็นทางการ พร้อมคำว่า “ครบ”.
บ้านหลังท่าเรือตอนกลางวัน ยายไม่ยอมจัดงาน: อู่ปิดเหรอหลาน; เรื่องงานวันที่สิบสอง; ยายไม่เอาหรอก อายุเก้าสิบต้องนอน; ญาติจะมาสี่สิบคน; ไม่ต้องหรอก แล้วใครตำส้มตำ; ยายขอให้ฉันพูดเอง; หลานพูดได้จ้ะ แล้วส้มตำยายตำเอง; งั้นก็ตกลงนะยาย: คำลงท้ายของผู้ใหญ่ และใช้ “ยาย” กับ “หลาน” แทน “ฉัน” กับ “คุณ”.
ร้านตอนหกโมงเช้า ไล่นับจำนวนคนในงาน: ประมาณสี่สิบ สี่สิบกว่ารวมญาติ; โต๊ะห้าโต๊ะ แล้วเผื่ออีกห้าที่นั่ง; จะไปยืมโต๊ะในซอยไหม; นุ้ยเอามา ญาติมาสองคัน; น้ำซุปสามหม้อ แกงสองหม้อ; ส้มตำกี่จาน; ร้อยจาน เผื่อคนกินสองรอบ; แจ็คคุณพูดสปีชนะ อย่างเดียวก็พอ: คำบอกจำนวนสำหรับงานเลี้ยง พร้อมคำว่า “ประมาณ”, “กว่า”, “อีก” และ “เผื่อ”.
แฟลตที่คลองสาน การ์ดของน้ำสำหรับญาติขึ้นอยู่บนหน้าจอ: อ่านสิ การ์ดต้องทางการ; ขอเรียนเชิญร่วมงาน...; เนื่องในโอกาสครบเก้าสิบปี; เรียนเชิญก็แค่ “มา” ใช่ไหม; ในการ์ดใช่ แต่แม่บอกว่า “มากินข้าว”; ที่ท่าเรือ ห้าโมงเย็น; คำเล็ก ๆ คำนั้นไม่ต้องพูด แล้วมะลิล่ะ; มะลิด้วย เธอยังไม่รู้ตัว: ภาษาไทยแบบทางการของการ์ดเชิญ เทียบกับคำพูดธรรมดาที่มันหมายถึง.
บ้านหลังท่าเรือ ทีอยู่กับแล็ปท็อปดูรูปเก่า ส่วนบีจัดรูปที่ล้างแล้ว: ก่อนอื่นรูปเก่า แล้วค่อยหนัง; รูปแต่งงานก่อน แล้วก็ท่าเรือ; หลังท่าเรือก็ร้านแม่; สุดท้ายยายร้องเพลงที่ครก; แอบถ่ายยายเหรอ เดี๋ยวยายหนีแน่; พอยายเห็นหนังแล้ว ยายจะไม่หนี; หลังรูปก็สปีช หลังสปีชก็เค้ก; หลังเค้กฉันค่อยหายใจ: อย่างหนึ่งแล้วก็ตามด้วยอีกอย่าง.
แฟลตที่คลองสานตอนกลางคืน กระดาษสามหน้าอยู่บนโต๊ะ: สามหน้าเหรอ เรื่องเดียวก็พอ; เรื่องไหน; วันแรกของคุณที่โต๊ะยาย คุณพูดไม่ได้; ผมพูดขอบคุณไปหกครั้ง; นั่นแหละเรื่อง แล้วคำว่า “ผม” ของคุณต้องกลายเป็นคำถ่อมตัว; แล้วคำว่า “กิน” กับ “รู้”; คำสุภาพของ “กิน” คำทางการของ “รู้”; ขอบพระคุณหกครั้งใหญ่ ๆ แล้วทุกคำก็ไหว้: คำถ่อมตัวและคำทางการที่ประกอบเป็นสปีช.
ร้านตอนบ่าย มะลินั่งบนเคาน์เตอร์: มะลิ พูดสิ สุขสันต์วันเกิดยายนะ; ขอให้ยายอยู่ไปนาน ๆ; ไม่ใช่อันนั้น ขอให้ยายสุขภาพแข็งแรง; แล้วคำอวยพรอายุยืนล่ะ; อายุยืนยาว และอยู่กับพวกเรานาน ๆ; ไหว้ยายนะ มือสูง หัวต่ำ ช้า ๆ; มะลิไหว้เก่งกว่าผม; ฝึกอีกหน่อย เธอไหว้หมาทุกวัน: คำอวยพรถึงผู้ใหญ่ และการไหว้ที่พูดเป็นคำ.
บ้านหลังท่าเรือตอนหกโมงเช้าในเช้าวันที่สิบสอง ยายอยู่ที่ครก ญาติอยู่ที่ปากซอย: ผมมาช่วยยาย; ช่วยด้วยการนั่งเฉย ๆ ก็พอ; รถกระบะของญาติถึงปากซอยแล้ว; เข้ามานั่งก่อนนะ ไม่ค่อยมีอะไร; ไม่ค่อยมีอะไร?
ท่าเรือตอนพลบค่ำ วันที่สิบสองพฤศจิกายน โต๊ะยาวเรียงเต็ม: ก่อนอื่น หลานๆ ไหว้คุณยาย; อายุเก้าสิบแล้ว รับไหว้หนักนะ รีบๆ หน่อย; แล้วต่อไป ขอเชิญชาวอเมริกันของเรา กล่าวสักคำ; คุณยายที่เคารพ และญาติทุกท่าน; ในนามของครอบครัวผม ขอบพระคุณ; และสุดท้าย ขอให้คุณยายแข็งแรง; พูดได้ดี มานี่ เอาข้อมือมา: คำปราศรัยจากโต๊ะ จากคำขึ้นต้นถึงคำอวยพรปิดท้าย.
ท่าเรือหลังตัดเค้ก สไลด์โชว์ของตี๋บนจอ และคนอายุเก้าสิบยืนอยู่: แล้วต่อไป ขอฉายหนัง เงียบหน่อย; ใครร้องเพลง?
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20แฟลตที่คลองสาน จดหมายต่อวีซ่าวางบนโต๊ะ: วีซ่าหมดอีกแล้ว; งั้นก็ต่อใบอนุญาตอีก; หรือขออยู่ถาวรเลย; ถาวร ตลอดไป; ใบสำคัญถิ่นที่อยู่ ไม่มีวันหมด; ต้องทำยังไงบ้าง; เอกสารหนา สัมภาษณ์ รอนาน; ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ต่อ: การตัดสินใจ และตลอดไป.
เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองแจ้งวัฒนะ: ประสงค์จะยื่นเรื่องอะไร; ขอถิ่นที่อยู่ถาวร; ยื่นคำร้องพร้อมหลักฐาน; หลักฐานคืออะไร; กระดาษที่พิสูจน์ได้; “ประสงค์” แปลว่า “อยาก” ไหม; ในแบบฟอร์มใช้ “ประสงค์” ที่บ้านใช้ “อยาก”; ผมประสงค์จะดำเนินการ: ภาษาไทยราชการข้างๆ คู่แบบภาษาประจำวัน.
ที่ว่าการเขตคลองสาน ทะเบียนสมรสกับสูติบัตรของมะลิอยู่ที่เคาน์เตอร์: ขอฉบับจริงครับ; และขอรับรองสำเนาด้วยครับ; ชื่อ นามสกุล วันเดือนปีเกิด; สัญชาติอเมริกัน อาชีพช่างเรือ; สถานภาพ และที่อยู่ปัจจุบัน; สมรส คลองสาน ชั้นสี่; อย่าปล่อยช่องให้ว่าง; ลงชื่อตรงนี้ สำเนาถูกต้อง: ช่องต่างๆ ในแบบฟอร์มไทย.
อู่ริมคลอง เอกสารภาษีในกล่องๆ ต้นกำลังแยกเอกสาร และนุ้ยยืนที่ประตูกับไปรษณีย์: ย้อนหลังสามปี; ปีที่แล้วอยู่ใต้เครื่อง; การจ่ายภาษีหมายถึงใบเสร็จ; ใช่ ใบเสร็จทุกปี; และความสามารถในการพูดไทย; การสัมภาษณ์พิสูจน์ได้เอง “สามารถ” คือ “ได้”; ไปรษณีย์ นี่อะไรเยอะแยะ; การทำงานสามปี: คำนามแบบที่ราชการทำขึ้นมา.
เคาน์เตอร์ที่แจ้งวัฒนะ แฟ้มที่ยื่นไป: เอกสารครบ ขอเก็บลายนิ้วมือด้วย; แล้วก็ค่าธรรมเนียม; เจ็ดพันหกร้อยบาท; แล้วสัมภาษณ์เมื่อไหร่; ภายในหกสิบวันนับจากวันนี้; วันทำการหรือทุกวัน; ทุกวัน ไม่เกินหกสิบ; ผมจะเก็บใบเสร็จไว้: กำหนดเวลาแบบภาษาไทยราชการ และคำธรรมดาที่มันหมายถึง.
วิดีโอคอลจากซีแอตเทิลที่โต๊ะครอบครัวบนท่าเรือ แจ็คอยู่ตรงกลาง: แม่ถามว่าจะกลับไหม; บอกว่ากลับทุกหน้าร้อน; พ่อถามว่าตลอดไปไหม; ตอบว่าใช่ ตลอดไป; แม่บอกว่าป้าอ้อยต้องมาหา; บอกว่ากลัวเครื่องบิน แต่จะไป; ถามว่าเขาจะมาเมื่อไหร่; เดี๋ยวบอกให้: การถ่ายทอดคำถามและคำตอบ.
ห้องหนึ่งที่แจ้งวัฒนะ เจ้าหน้าที่นั่งตรงข้ามโต๊ะ: กรุณาแนะนำตัว ใช้เวลาตามสบาย; ผมชื่อแจ็ค รีด; มาจากซีแอตเทิลแต่เดิม; อาชีพของผมคือช่างเรือ; ผมอาศัยอยู่ในประเทศไทยหกปีแล้ว; สมรส มีลูกหนึ่งคน; เรียนภาษาไทยที่ไหน; ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวที่ท่าเรือ: การแนะนำตัวอย่างเป็นทางการในห้าประโยค.
ปากซอย นุ้ยบนมอเตอร์ไซค์และแจ็คถือเอกสารชุดสุดท้าย: เอกสารอีกแล้วเหรอ แจ็ค; ชุดสุดท้าย ชุดถาวร; ทำไปทำไม มีเมียแล้วนี่; จะได้ไม่ต้องต่อคิวทุกปี; ก็งั้นแหละ รอดูกัน; แล้วถ้าเขาไม่ให้ล่ะ; อย่าคิดมาก เดี๋ยวก็รู้; ช่างมันเถอะ: การปิดเรื่องเบา ๆ แบบคนกรุงเทพฯ.
ช่องบริการที่แจ้งวัฒนะในเดือนกันยายน บัตรพร้อม: คุณรีด ใบคำร้องได้รับอนุมัติแล้ว; อนุมัติแล้ว; ใบสำคัญออกให้วันนี้; ขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม; ไม่ต้อง อย่าทำหาย; แค่นี้; คุณผ่านครับ เชิญคิวต่อไป; ขอบคุณมาก: สำนวนถูกกระทำของการตัดสินใจ และระดับภาษาของเคาน์เตอร์.
โต๊ะกินข้าวของครอบครัวที่ท่าเรือ บัตรวางบนผ้าปูโต๊ะ: หกปีก่อนเขาพูดได้คำเดียว; ตอนนี้คุณเป็นคนในบ้านแล้ว; ขอสามประโยค; บ้านนี้รับผมไว้; บ้านนี้สอนให้ผมพูดได้ทุกอย่าง; ที่นี่คือบ้านเรา ครอบครัวเรา; สี่ประโยค ดี แล้วเรือล่ะ; ลอยกระทงลงน้ำแน่นอน; สามประโยค และคำว่า “ของเรา”.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30โรงเก็บเรือปลายท่า มองครั้งสุดท้ายของช่างวิชัยที่ท้องเรือแม่นวล: ขอความเห็นหน่อยได้ไหม; กระดูกงูตะเคียน ใครยาเรือท้าย; ผมเอง หัวเรือต้นยา; หัวเรือดีกว่า เด็กใจเย็น; เป็นเรือของพ่อผม แน่นไหม; แน่น ลอยกระทงลงน้ำได้แน่; แท่นเครื่อง ช่างว่ายังไง; ลดสองนิ้ว เหมือนหกปีก่อน: คำของท้องเรือ และความเห็นช่างที่ขออย่างสุภาพ.
โรงเก็บเรือ น้ำทาสีชื่อแม่ นวลบนหัวเรืออีกครั้งใต้สายตายาย: ตัวหนังสือเหมือนเดิม สีแดงเหมือนเดิม; เรือของปู่ ตั้งชื่อตามแม่ของปู่; งั้นแม่ของปู่ก็อยู่บนหัวเรือ; สามรุ่นทาชื่อนี้มาแล้ว นี่เป็นรุ่นที่สี่; เหมือนเดิมไหม ยาย; เหมือนเมื่อก่อนเลย แต่สวยกว่า; แล้วพวงมาลัยล่ะ ยาย; ยายจะแขวนเอง วันที่ลงน้ำ: การตั้งชื่อและการระลึกถึง.
อู่ริมคลอง หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันปล่อยเรือ เครื่องติดแล้วดับ: พี่ครับ ผมไม่ขับแล้ว; เป็นอะไร ต้น; เครื่องติดแล้วดับสองครั้ง; สายน้ำมันมีลม ไล่ลมก่อน; ต่อหน้าทั้งซอย ต่อหน้าพ่อผม; ลองดู อย่าเพิ่งยอมแพ้; แล้วถ้าดับอีกล่ะ; ดับก็ไม่เป็นไร สู้สู้: การให้กำลังใจ.
ที่ท่าเรือ ลุงชัยกับตี๋วางแผนวันปล่อยเรือ และให้แจ็คเขียนคำพูด: กำหนดการ หกโมง พวงมาลัย; กำหนดการอะไร มันคือแผน; บนกระดาษเรียกกำหนดการ พูดออกเสียงเรียกแผน; แล้วพิธีเปิดล่ะ; พ่อบอกว่าเรือลงน้ำ; ท่านผู้มีเกียรติ นั่นคือทุกคน; เขียนอย่างหนึ่ง พูดอีกอย่าง; หนึ่งนาทีก็พอ ที่เหลือเป็นของเครื่อง: คำของ “กำหนดการ” ข้าง ๆ คำที่พูดจริง.
ร้านก๋วยเตี๋ยวกลางคืนปิดบานเลื่อนแล้ว ป้าอ้อยกับยายฟังสปีชของแจ็ค: ผมเขียนมาแล้ว ขอให้ช่วยฟังหน่อย; อ่านสิแจ็ค; ผมขอขอบคุณทุกคนที่มา; ง่ายกว่านั้นลูก ขอบคุณที่มา; เรือำนี้เป็นของทั้งซอย; ดีขึ้น แล้วมีสามอย่าง พูดให้เป็นสามข้อ; ไม้ มือ และแม่น้ำ; แล้วหยุด คนต้องมีเวลาฟัง: จังหวะของสปีช.
ห้องที่คลองสาน แจ็คอยู่กลางระหว่างแม่กับยายตอนกินข้าวกลางวัน: บอกแม่ว่าผอมลง ไม่ดี; ผมเลยแปลว่าแม่ดูดี; แปลตรงๆ ไปเถอะ แม่รู้อยู่แล้ว; แม่บอกว่ายายเหมือนเดิม; บอกเขาด้วยว่ายายเก้าสิบแล้ว; พ่อถามว่าในโหลมีอะไร; ปลาร้า อย่ากินตอนท้องว่าง; แปลยาก ก็ของฝากแล้วกัน: แปลออกเสียงให้ฟัง.
ท่าเรือตอนหกโมงเช้าวันปล่อยเรือ พวงมาลัยที่หัวเรือ ทั้งซอย และเครื่องที่สตาร์ตไม่ติด: พี่ครับ ไม่ติด ทั้งซอยดูอยู่; สี่สิบคนรออยู่ ทำไงดี; ผมจัดการเอง ขอสิบนาที; เรือลำนี้เป็นเรือพ่อผม; ผมรับผิดชอบเองครับลุง; ผมจะบอกซอยว่าอยู่ในแผน; ลมในสาย ไล่ตรงนี้ไหม; ต้นทำเอง ไว้ใจตัวเอง: รับผิดชอบออกเสียงให้ฟัง.
เที่ยวแรกของแม่ นวลขึ้นแม่น้ำ ลุงชัยคุมท้าย ต้นอยู่ที่เครื่อง ช่างวิชัยกับแจ็คอยู่กลางลำ: เรือทรงตัวดีนะต้น ขับไปฟังไป; ท้ายเรือแห้ง; ผ่านตลาดดอกไม้ สะพานใหญ่ข้างหน้า; เครื่องเดินก็ฟังเครื่อง เครื่องหยุดก็ฟังไม้; แล้วถ้าทั้งสองเดินล่ะ; ก็ดูแม่น้ำ เหมือนชัย; หกปีก่อนผมเข้าใจแค่หนึ่งคำในสิบ; ตอนนี้คุณพูดไปขับไปพร้อมกัน เป็นคนเรือแล้ว: ทำสองอย่างพร้อมกันบนแม่น้ำ.
ย่ำค่ำที่ท่าเรือ ทั้งซอยและคนเรือรวมตัวหน้าจอ แม่ นวลลงน้ำอีกครั้ง: เรือได้ลงน้ำแล้ว ต่อไปเชิญแจ็ค; สวัสดีครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน; ขอบคุณที่สละเวลามา; คืนนี้แม่ นวลกลับบ้าน; ขอเชิญชมหนัง และขอจบเพียงเท่านี้; แค่นี้เองเหรอ สั้นจัง; ยายบอกให้หยุดที่บ้าน; ฉายหนังก่อน แล้วค่อยลอยกระทง: เปิดและปิดสุนทรพจน์จากท่าเรือ.
สุวรรณภูมิ เย็นหนึ่งในหน้าหนาว นักเดินทางสาวสะพายเป้ถามทางแจ็คด้วยภาษาไทยสามคำ: ขอโทษ รถไฟอยู่ที่ไหน; สวัสดี ตรงไป เลี้ยวซ้าย ลงชั้นล่างสุด; ขอบคุณ บางรักไกลไหม; ไม่ต้องห่วง สุดสายแล้วต่อรถไฟฟ้า; คุณชื่ออะไร; ผมชื่อแจ็ค ยินดีที่ได้รู้จัก; ยินดีที่ได้รู้จัก; ไปกันเถอะ: บอกทางแบบง่ายๆ เหมือนตอนเริ่มคอร์ส และเป็นตอนจบของคอร์สภาษาไทยทั้งคอร์ส.