ฮินดี
ระดับสุดท้าย ดาดีจีในวัยเก้าสิบ บัตรที่ทำให้โนอาห์อยู่ต่อได้ถาวร ครบรอบหนึ่งร้อยปีของร้าน และนักเดินทางที่หลงทางที่สนามบินเดลีถามทางโนอาห์ เรียนการกล่าวสุนทรพจน์
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10ครัวของ Mummy ji ที่ Lajpat Nagar: มีสองวันที่จะลงในปฏิทิน วันเกิดครบเก้าสิบปีของ Dadi ji หลังเทศกาลดุสเซห์รา และครบร้อยปีของร้านหลังเทศกาลโฮลี และสุนทรพจน์เป็นของ Noah.
โทรศัพท์ไปที่หมู่บ้าน: Dadi ji ถามว่า Noah กินข้าวหรือยัง ปฏิเสธปาร์ตี้วันเกิด ยอมเรื่องสุนทรพจน์ด้วยเงื่อนไขหนึ่ง ข้าวพุดดิ้งนมเป็นของเธอ และขอให้เรียก Meera มาคุยโทรศัพท์.
โทรไปที่ร้านเต็นท์ใน Mathura: เต็นท์กันสาด เก้าอี้ห้าสิบตัว และไฟสำหรับงานวันเกิดในลานบ้านหมู่บ้านในวันเสาร์เดือนตุลาคม จ่ายมัดจำก่อน ที่เหลือจ่ายวันงาน และเด็กผู้ชายจะไปหาบ้านเจอ.
บ้านที่ลัจปัตนาการ์: เนฮานำอัลบั้มเก่าๆ ลงมา โรฮันเอาฟิล์มจากร้านของเขามาตัดทำเป็นสไลด์โชว์สำหรับวันเกิดครบรอบเก้าสิบปีของดาดีจี เริ่มด้วยรูปแต่งงานและจบด้วยคลิปที่เธอกำลังร้องเพลง แล้วหลังกินคีร์ โนอาห์ก็หายใจได้โล่งขึ้น.
แฟลตที่เกรเทอร์ไกรลาศตอนกลางคืน: ปรียาตัดจากสามหน้าของโนอาห์ให้เหลือเรื่องเดียว—มื้อเที่ยงวันอาทิตย์ครั้งแรกของเขาที่โต๊ะของดาดีจี ตอนที่เขาเคยพูดขอบคุณหกครั้งและเธอเคยวางโรตีเพิ่มอีกหนึ่งแผ่นลงในจานของเขา.
บ้านที่ลัจปัตนาการ์: มัมมี่จีสอนมีราให้พูดสุขสันต์วันเกิดและแตะเท้าทวดของเธอ ปรียาแก้คำอวยพรของโนอาห์จากสรรพนาม “เธอ” แบบคุ้นเคยเป็นแบบสุภาพ และพรยาวๆ ที่ทุกคนพูด.
รถตู้เช่าบนทางหลวงยามรุ่งสาง กล่องขนมของร้านวางบนเข่าของปาปาจี: แปดปีแล้วตั้งแต่โนอาห์ขับถนนเส้นนี้ครั้งแรก ดาดีจีมาถึงตอนเป็นเจ้าสาวเมื่อเจ็ดสิบปีก่อน เก้าสิบบอกได้สามแบบ และสุนทรพจน์ก็ถูกตัดอีกครั้ง.
ลานบ้านของดาดีจีตอนเจ็ดโมงในวันนั้น: โนอาห์ถูกไล่ออกจากครัว ญาติจากหมู่บ้านข้างๆ มาถึง เจ้าบ้านบอกว่าเข้ามา นั่งสิ ไม่ได้พิเศษอะไร แขกบอกว่าพอแล้ว พอแล้ว แต่ก็ตักเพิ่ม และห้ามมีสุนทรพจน์ก่อนมื้อเที่ยง.
ลานบ้านใต้หลังคาผ้าใบ: เด็กๆ แตะเท้าดาดีจี ปาปาจียื่นไมค์ให้ลูกชายชาวอเมริกันของเขา และสุนทรพจน์ของโนอาห์จากโต๊ะ: ดาดีจีผู้ที่เคารพและครอบครัวที่รัก อย่างแรกขอขอบคุณของผม สุดท้ายผมจะเรียนรู้สูตรอาหารของคุณต่อไป ยกชาไชของคุณ เพื่อดาดีจี.
หลังกินคีร์: สไลด์โชว์ของโรฮัน ดาดีจีได้ยินตัวเองร้องเพลงเหนือหม้อ ยกโทษให้คนถ่าย และคนอายุเก้าสิบปีก็พูดว่า: ขอบคุณทุกคนที่มา จากใจของฉัน เพราะคนคนนี้ บ้านนี้ถึงมีดนตรี และต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาได้ร้อยปี.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20แฟลตที่เกรเทอร์ไกรลาศในเดลียามเย็นฤดูหนาว จดหมายต่ออายุวีซ่าวางอยู่บนโต๊ะอีกแล้ว: ฤดูใบไม้ผลิก็ต้องต่อวีซ่าอีก หรือไม่ต้องต่ออีกแล้วแล้วไปสมัครบัตรสำหรับชาวต่างแดน แบบถาวร วีซ่าตลอดชีวิต เอกสารที่ต้องใช้ ต้องยืนต่อคิวนานเป็นสัปดาห์ๆ และมาตัดสินใจกันคืนนี้.
ช่องข้อมูลของสำนักงานคนต่างชาติในเช้าวันหนาวๆ: ใบสมัคร สมัครด้วยเหตุผลอะไร ใบทะเบียนสมรสและหลักฐานที่อยู่ ใบรับรองเป็นคำพูดเข้าใจง่าย submit แปลว่ายื่นเอกสาร charge แปลว่าค่าธรรมเนียม ที่ช่องนี้นี่แหละ เก้าโมงตรง.
สตูดิโอถ่ายรูปในตลาดลาชปัตนาการ์ รูปถ่ายพาสปอร์ตสองใบพื้นหลังขาว: ขนาดพาสปอร์ต ใช้กับฟอร์มไหน นั่งตัวตรง มองทางนี้ ห้ามยิ้ม แม้แต่นิดเดียว ถอดแว่น เชิดคาง ขนาดนี้แหละ อย่าขยับ เรียบร้อย หกใบในสิบนาที แล้วก็ไฟล์ดิจิทัลในโทรศัพท์ หน้าจริงจังหกหน้าไว้ใช้กับออฟฟิศ.
เคาน์เตอร์ธนาคารในเกรเทอร์ไคเลช ใบแจ้งยอดที่ประทับตราเป็นหลักฐานที่อยู่: ออกใบแจ้งยอดได้ตรงนี้เลย มีทั้งที่อยู่และชื่อผม พิมพ์ออกตรงนี้เลยแล้วผู้จัดการก็ประทับตรา เสร็จภายในสิบเอ็ดโมงครึ่ง ส่งเข้าอีเมลทุกเดือน ไม่มีใครเปิดหรอก ดูในกล่องจดหมายเข้าของคุณสิ.
โต๊ะครัวของแฟลตที่เกรเทอร์ไคเลช แบบฟอร์มออนไลน์บนแล็ปท็อป และ Priya นั่งข้างๆ: ชื่อเต็มตัวพิมพ์ใหญ่ตามพาสปอร์ต นามสกุลในช่องของมันเอง วันและสถานที่เกิด สัญชาติ ชื่อกลาง ไม่เกี่ยวข้อง อย่าปล่อยว่างเด็ดขาดไม่งั้นฟอร์มจะถูกตีกลับ คู่สมรส บุตร ที่อยู่ถาวรพร้อมรหัสไปรษณีย์ และลายเซ็นด้วยปากกาหมึกสีดำ.
ที่ช่องหน้าต่างของสำนักงานชาวต่างชาติ ตรงเก้าโมงเป๊ะ ยื่นแฟ้มให้: แฟ้มครบแล้ว เซ็นตรงนี้ ตรงนี้ และตรงนี้ การดำเนินการใช้เวลาสี่สิบวันทำการ ประมาณแปดสัปดาห์ ภายในแปดสัปดาห์ อาจเร็วกว่านั้น จะมีข้อความในโทรศัพท์ และถ้าไม่มา ก็เอาใบเสร็จนี้มา อย่าทำหาย หลักฐานชิ้นเดียวของคุณ.
วิดีโอคอลจากพอร์ตแลนด์ตั้งพิงชามน้ำตาลบนโต๊ะที่ลาชปัตนาการ์ Noah แปลให้ทั้งสองทาง: แม่ถามว่าเราจะไม่กลับมาแล้วเหรอ บอกว่าเธอมาทุกหน้าร้อน พ่อถามว่าบัตรไม่มีวันหมดอายุเหรอ บอกเขาว่าใช้ได้ตลอดชีวิตและพวกเขาก็มีบ้านที่นี่ด้วย มัมมี่จีต้องมาพอร์ตแลนด์ กลัวเครื่องบินแต่ก็จะมาอยู่ดี ตกลงตามนั้น แล้วอาหารกำลังจะเย็นแล้ว.
ซอยลาชปัตนาการ์ในบ่ายวันหนาว Raju bhaiya อยู่ที่รถออโต้ของเขาและ Gupta ji อยู่ที่เคาน์เตอร์ แฟ้มหนีบอยู่ใต้แขน Noah: ต้องใช้เอกสารอีกแล้ว ชุดสุดท้ายแล้วล่ะ บัตรเพื่ออยู่ถาวร แค่นี้แหละ เสร็จแล้ว บัตรไว้ทำอะไร เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องไปยืนต่อคิวนั้นทุกหน้าผลิ คนเขาไปอเมริกากัน แล้วคุณกลับอยู่ต่อ เราค่อยดู จะเป็นยังไงก็ต้องรอดู แล้วพอได้มาเมื่อไหร่ ก็แจกขนมให้ทั้งซอย.
ที่ช่องหน้าต่างของสำนักงานชาวต่างชาติ แปดสัปดาห์ต่อมา บัตรจริงอยู่ฝั่งข้ามเคาน์เตอร์: Bennett, Noah เซ็นตรงนี้และตรงนี้ แค่นี้แหละ มันเขียนว่าใช้ได้ตลอดชีวิต เก็บให้แห้ง อย่าทำหาย ขอพูดจากใจสักสองคำ ไม่ต้อง แค่ขอบคุณก็พอ ยินดีด้วย ขอบคุณมากๆ คุณช่วยมากจริงๆ ต่อไป ขยับไป.
โต๊ะของครอบครัวชาร์มาในลัจปัตนคร การ์ดบนผ้าปูโต๊ะ ชาย และลัดดูของร้าน: แปดปีก่อนเขามีคำเดียวให้โนอาห์ ตอนนี้เธอเป็นคนของเราจริงๆ จากที่เคยเป็นแขก ตอนนี้กลายเป็นตัวปัญหา สามประโยค บ้านหลังนี้รับผู้ชายคนหนึ่งที่พูดคำว่าโรตีไม่ได้ มันสอนให้เขาพูดได้ทุกอย่าง แม้แต่คำว่าไม่กับมัมมี่จี สำหรับบ้านหลังนี้ ยกแก้วชายของคุณ และนั่นก็เป็นสี่ประโยค.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30เคาน์เตอร์ร้านที่จันด์นีโจว์กหลังปิดร้าน ปาป้าจีกับโนอาห์วางแผนวันหนึ่งในเดือนมีนาคม: ขออนุญาตนะ, แล้วแต่คุณเห็นว่าเหมาะ, ฝากไว้กับฉัน, ไม่ได้เด็ดขาด, เราจะทำแบบนั้นแหละ, และสุนทรพจน์จากเคาน์เตอร์นี้.
ร้านพิมพ์ในชอว์รีบาซาร์ การ์ดสีครีมสองร้อยใบตัวอักษรทองสำหรับครบหนึ่งร้อยปีของร้าน: ขอเชิญด้วยความยินดี, ขอความกรุณามาร่วมในโอกาสอันเป็นมงคล, และคู่แฝดแบบใช้ในชีวิตประจำวันของทุกคำที่เขียนไว้—เชิญมาด้วยนะ, ในโอกาส, และใช้ “จี” แทน “คุณผู้ชาย”.
หน้าร้านยามรุ่งสาง ช่างเขียนป้ายบนบันไดทาสีป้ายเก่าใหม่: ตัวอักษรเดิม สีแดงกับทอง ความหวานตลอดร้อยปีแล้ว ปีที่หนึ่งร้อย ตั้งแต่เมื่อไร ตั้งแต่วัยเด็ก ตั้งแต่อายุสิบสอง ตั้งแต่ครั้งแรก และถ้าแดดยังอยู่ก็จะเสร็จตอนเย็น.
ร้านตอนเช้า: เวอร์มาจี อายุแปดสิบหก ซื้อเบซันลัดดูแบบเดิมที่เขาซื้อมาตั้งแต่หกขวบ ตอนนั้นจับนิ้วพ่อไว้: แบบเดิม, ตั้งแต่เมื่อไร, พ่อของเธอเคยแถมให้ฟรีหนึ่งลูก, เหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็น, กีเหมือนเดิมแต่มือคนละมือ, แม้แต่วันนี้, เหมือนก่อน, เหมือนเคย.
นักข่าวสาวจากนิตยสารอาหารเดลีที่เคาน์เตอร์ร้าน: หนึ่งร้อยปี เคล็ดลับคืออะไร ไม่มีเคล็ดลับ ความขยันของพ่อฉันกับกีเดิม มีพ่อครัวอเมริกันในครัวของคุณ ฉันก็แค่จดสูตรอาหารเท่านั้น เครดิตทั้งหมดเป็นของสมุดโน้ตของดาดี้จี ควรชมใคร ลูกค้า ขอบคุณพวกเขาร้านถึงได้อยู่ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะพรของคุณ.
แฟลตที่เกรเทอร์ไกรลาชตอนกลางคืน ปรียาอ่านสุนทรพจน์ที่เขียนไว้ และเนหามาถึงพร้อมรายชื่อแขก: “แขกผู้มีเกียรติ” ใช้บนการ์ดได้ แต่จากเคาน์เตอร์ให้พูดว่า “พวกคุณทุกคนที่มา” สองร้อยสิบสอง และยังไงทั้งซอยก็จะมาด้วยอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่แขก แต่ทั้งซอยด้วย เชฟคันนาบอกตกลง ฉันจะพูดตัวสั่นๆ เธอจะพูดยิ้มๆ แล้วก็ตัวสั่นๆ ตัดย่อหน้านี้ออก.
บ้านที่ลัจปัตนคร พ่อแม่ของโนอาห์มาจากพอร์ตแลนด์เพื่องานครบรอบร้อยปี และดาดี้จีกลับมาจากหมู่บ้าน โนอาห์แปลให้ระหว่างแม่ของเขากับย่าของภรรยา: บอกแม่ของเธอหน่อยว่าเธอผอมลง ฉันจะพูดแค่ว่าคุณดูดี พูดตามจริงสิ พ่อถามว่าในกล่องสแตนเลสมีอะไร ผักดองจากหมู่บ้าน ห้ามกินตอนท้องว่าง นั่นแปลยาก ฉันจะพูดแค่ว่าเป็นของขวัญ.
แฟลตคืนก่อนงานครบรอบร้อยปี ปรียาจับเวลาให้สุนทรพจน์ และโรหันฟังโดยปิดกล้องไว้: สามนาทีสี่สิบยาวเกินไป ตัดช่วงกลาง อย่าอธิบายสูตร แค่พูดมันออกมา พูดแบบที่พูดในครัว พูดชื่อสามชื่อแล้วเว้นจังหวะ แล้วก็จบ—ร้อยปีก่อนมีผู้ชายคนหนึ่งเปิดร้าน วันนี้เพื่อนของหลานชายของเขาพูดขอบคุณเป็นภาษาของเขา หลังจากนั้นไม่ต้องพูดอะไรอีก แค่นั้นพอ.
ร้านกับตรอกที่ประดับด้วยดอกดาวเรือง สุนทรพจน์จากหลังเคาน์เตอร์: ท่านผู้ใหญ่ที่เคารพและเพื่อนที่รักทุกท่าน ขอต้อนรับทุกท่าน ขอบคุณที่สละเวลา ขอบคุณปาปาจี โรหัน และสมุดโน้ตของดาดีจี ปรบมือดัง ๆ ปิดท้ายด้วยคำพูดนี้ ผมขอจบการพูดของผม พูดได้ดี ทีนี้ลัดดู มาหลังเคาน์เตอร์สิ ตอนนี้เป็นของคุณด้วยแล้ว ของพวกเรา.
สนามบินเดลี เช้าวันหนึ่งในเดือนมีนาคม โนอาห์เพิ่งไปส่งพ่อแม่ถึงประตูขึ้นเครื่อง เมื่อมีนักเดินทางวัยหนุ่มสะพายเป้ถามทางด้วยภาษาฮินดีสามคำ: Airport Express ทุกสิบนาที สวัสดี เมโทร ที่ไหน ขึ้น Airport Express เดินตรงไปแล้วลงไปข้างล่าง เลี้ยวซ้าย ไม่ต้องกังวล ทุกคนช่วยกัน อยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แปดปี วันแรกของฉันก็อยู่ตรงนี้เหมือนกัน ยินดีที่ได้รู้จัก ไปกันเถอะ ไปกัน!