ฮินดี
กะยาว ๆ ของปรียาที่โรงพยาบาล เมนูแรกของโนอาห์ที่เป็นของตัวเอง งานแต่งของโรฮันกับเนหา การหาห้องแถวเซาท์เดลี และเอกสารสำหรับวีซ่าใหม่ เรียนเงื่อนไข ความปรารถนา และคำแนะนำ และภาษาฮินดีของคำว่า ถ้า
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ระดับกลาง ระดับ 2 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10เช้าวันหนึ่งในเดือนธันวาคมที่มีหมอก โนอาห์โทรหาปริยาตอนใกล้จบกะกลางคืนของเธอ: ถ้าหมอมาไม่เกินแปดโมง เธอก็จะว่าง ถ้าหมอกไม่จาง ออโต้จะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง ถ้าเขามาสายเขาจะโทรมา และถ้าเธอออกมาก่อนก็ให้รออยู่ใต้ต้นไม้.
แปดโมงเช้าที่ประตูโรงพยาบาลหลังปริยาจบกะกลางคืน: ให้ฉันไปส่งที่บ้านไหม เรานั่งดื่มชาที่นี่ไหม ควรชงให้เข้มไหม ควรโทรหาโรฮันไหม ให้ฉันเล่าเรื่องเมื่อคืนไหม คืนนี้ฉันทำอาหารให้คุณดีไหม.
เที่ยงคืนในทางเดินของวอร์ด: หมอบอกปริยาว่าเธอควรกลับบ้านหลังทำงานสิบสี่ชั่วโมง ปริยาบอกว่าหมอควรทำตามคำแนะนำของตัวเอง แล้วทางโทรศัพท์ โนอาห์ก็เห็นด้วยว่าเธอควรฟัง ขณะที่ปริยาบอกว่าเขาควรหลับอยู่.
ดิลลีฮาตในวันอาทิตย์ที่หนาวแต่แดดจ้า กับโรฮันและเนหา ปริยาถูกเรียกเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว: ถ้าเธออยู่ที่นี่ก็คงดี ถ้าโรงพยาบาลมีหมอมากกว่านี้ก็คงดี ถ้าเธอยอมฟังก็คงดี ถ้าฉันทำอาหารเก่งเหมือนป้าเกี๊ยวก็คงดี ถ้าปริยาได้เห็นผ้าคลุมไหล่นี้ก็คงดี.
ประตูโรงพยาบาลในเย็นวันที่หนาว โนอาห์รอมาได้สองชั่วโมงแล้ว แต่โทรศัพท์ของปริยาดับ: ถ้าแบตไม่หมด ฉันคงโทรไปแล้ว ถ้ารู้ก่อน ฉันคงกลับบ้านไปแล้ว ถ้าคุณไปถามที่เคาน์เตอร์ ถ้าฉันไม่ใช่หมอ ถ้าคุณมา ฉันจะทำปลาให้กิน.
ครัวโรงแรมที่คอนนอทเพลสหลังช่วงเสิร์ฟมื้อเย็น: เชฟคันนาให้เมนูสัปดาห์พิเศษแก่นัวห์ โดยมีเงื่อนไขหนึ่งคือห้าอย่าง ไม่ใช่สิบห้า; เงื่อนไขของนัวห์คือเขาจะเลือกผักเอง และสูตรของดาดีจีก็ดำเนินต่อไป โดยมีเงื่อนไขว่าเขาต้องจดทุกสูตรลงไว้.
เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาวที่ครัวลัจพัตนคร โดยมีสมุดโน้ตของนัวห์เปิดอยู่: คำแนะนำของดาดีจีสำหรับฟักทองและลูกชิ้นถั่วเลนทิลของเธอ—ใส่น้ำตาลให้น้อยลง ไฟอ่อน แช่ไว้ตอนกลางคืนแล้วโม่ตอนเช้า จดไว้แล้วชิม และจานแรกเป็นของเธอ.
คารีบาโอลี ตลาดเครื่องเทศของเดลีเก่า ในเช้าที่คนแน่นกับโรฮัน: อย่าซื้อกระวานดำจนกว่าจะได้ดม ราคาไม่ลดจนกว่าคุณจะเอาสองกิโล เว้นแต่ว่าร้านถัดไปจะขายที่หนึ่งพันหนึ่งร้อย ตราบใดที่คุณเป็นเพื่อนของโรฮัน และยังไม่ต้องตอบตกลงจนกว่าจะได้ชิมยี่หร่า.
การชิมในครัวโรงแรมกับเชฟคันนาและพนักงานเสิร์ฟอาวุโส: ฟักทองน่าจะดีกว่าถ้าหวานน้อยลง ใส่ชื่อหมู่บ้านลงในเมนู ปลาให้ร้อนกว่านี้ ลูกชิ้นใส่ถ้วยเล็ก พุดดิ้งใส่ครีมน้อยลง; ผ่านสี่อย่าง อีกอย่างทำใหม่พรุ่งนี้.
คืนแรกของเมนูของนัวห์ที่หน้าประตูครัวร้านอาหารของโรงแรม: บางทีโต๊ะสี่อาจจะขอสูตร อาจจะขอน้ำตาลเพิ่ม อาจเป็นไปได้ว่าเขาไม่พูดอะไร บางทีเขาอาจหัวเราะ ลูกชิ้นอาจหมด และโต๊ะสี่พูดว่าเหมือนของคุณย่าฉันเป๊ะๆ.
ระดับกลาง ระดับ 2 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20ที่โต๊ะของครอบครัวชาร์มาในเดือนมกราคม หนึ่งเดือนก่อนงานแต่งของโรฮัน ทุกคนพูดว่าต้องการอะไรจากใคร: ร้านทำขนมหวานทุกอย่าง ปาปาจีต้องพัก นัวห์ต้องเรียนเต้น ทุกคนในซอยมาถึงภายในหกโมง.
ที่ร้านพิมพ์ในจันด์นีโจวก โรฮันกับนัวห์สั่งการ์ดแต่งงานสองร้อยใบ สีแดงและทอง และทุกคนขอสิ่งที่ต้องการด้วย “ถ้าเป็นไปได้” และ “ถ้าคุณทำได้”.
ในตรอกขายเครื่องตกแต่งใกล้จันด์นีโจวก เนฮา ปรียา นัวห์ และต่อมามัมมี่จีเลือกชุดแต่งงานและบอกกันว่าถ้าอยู่ในที่ของอีกคนจะทำอย่างไร.
บนดาดฟ้าในลัจปัตนคร หนึ่งสัปดาห์ก่อนงานแต่ง ดาดีจีบอกเจ้าบ่าวกับเพื่อนของเขาว่าควรทำอะไร และถ้าไม่ทำจะเกิดอะไรขึ้น: กินก่อนขบวนแห่ หัดเต้นให้เป็น ฟังภรรยาของคุณ.
โคมไฟกับเสียงดนตรีในลานบ้านชาร์มา: มือของเนฮาถูกเพนต์ลาย พริยานั่งข้างๆ เธอ โนอาห์ถือถาด และทุกคนพูดถึงสิ่งที่พวกเขาหวัง โดยใช้ “หวังว่า” และรูปอนาคต หรือกริยาแบบนุ่มนวล.
งานราตรีดนตรีบนดาดฟ้าบ้านชาร์มา คนเยอะและมีลำโพง: โนอาห์ต้องเต้น และทุกคนพูดว่า “ให้ฉัน” “ให้เขา” และ “ให้พวกเขา” ด้วยกริยา “ให้”.
หนึ่งทุ่มในซอยบ้านชาร์มา ม้า วงดนตรี และรถออโต้ของราจูไบยาที่ประดับดอกไม้: ทุกคนมีคำถามว่า “ถ้าเกิดว่า…” และปาป้าจีมีคำตอบให้แต่ละข้อ ด้วย “เผื่อว่า” และ “เดี๋ยวจะ”.
บนสนามหญ้าจัดงานแต่งที่ฉัตตัรปูร์ หลังพิธี แขกๆ เดินมาหาโรฮานกับเนฮา: คำยินดีจากคุปตาจีและโนอาห์ คำอวยพรของดาดีจี และเพื่อนเจ้าบ่าวถูกแซวว่าเขาเป็นคนต่อไป.
เช้าวันหลังงานแต่งในครัวบ้านชาร์มา: ของหวานจานแรกของเนฮา พริยามีกะที่วอร์ดตอนสิบโมง โนอาห์อยู่หน้าเตาเพื่อทำฟักทองให้ดาดีจี และมัมมี่จีกล่าวต้อนรับลูกสะใภ้กลับบ้าน โดยใช้ “ถึงแม้ว่า” และ “ถึงอย่างนั้น”.
วันอาทิตย์ที่เคาน์เตอร์ร้านในจันด์นีโจวก์ หนึ่งเดือนหลังงานแต่ง: โรฮานและเนฮาบอกปาป้าจีว่าพวกเขาอยากมีแฟลตของตัวเอง และทุกคนก็มี “ไม่ว่า…หรือ…” กับ “ไม่ว่าแบบไหนก็ตาม”.
ระดับกลาง ระดับ 2 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ในกัลกาจีต้องการคำตอบวันนี้ และโรฮานกับโนอาห์เรียนรู้ว่าพวกเขาต้องทำอะไร: ตัดสินใจวันนี้ เติมถัง จ่ายเงินมัดจำ และค่าธรรมเนียมนายหน้า.
เจ้าของบ้านในกัลกาจีพาโรฮาน เนฮา และโนอาห์ไปดูชั้นสองของเธอ: ไม่จำเป็นต้องถอดรองเท้า ค่าเช่าจ่ายภายในวันที่ห้า ไม่จำเป็นต้องเติมถัง และสัญญา 11 เดือน.
ระหว่างนั่งดื่มชากันในห้องรับแขกของเจ้าของบ้าน โรฮันกับเนฮาต่อรองค่าเช่าลงมาเหลือยี่สิบหก: ทำไมไม่ยี่สิบห้าล่ะ ทำไมเราไม่ทาสีห้องนอนเอง ทำไมไม่เซ็นวันนี้ แล้วมาพร้อมขนมหวาน.
เช้ามืดวันที่หนึ่งเมษายน รถออโต้ของ Raju bhaiya กับรถบรรทุกเล็กขนกล่องของโรฮันกับเนฮาไปที่ Kalkaji: มัดตู้เย็นไว้ไม่ให้ขยับ แพ็กครัวก่อนจะได้มีชา ใช้ถนนวงแหวนเพื่อเลี่ยงตลาด แล้วปลั๊กอยู่กับใคร.
เย็นวันแรกในแฟลตใหม่ที่ Kalkaji แต่ไม่มีถังแก๊ส: โรฮัน เนฮา โนอาห์ และปรียาพูดถึงสิ่งที่พวกเขาควรทำ และมื้อเย็นแรกทำอาหารชั้นล่างแล้วเอาขึ้นไปกินชั้นบน.
วีซ่าของโนอาห์หมดอายุในเดือนมิถุนายน และในครัวของโรงแรมก่อนเริ่มเสิร์ฟมื้อกลางวัน เขาขอจดหมายจากเชฟคันนา: ฉันไม่รู้ว่าโรงแรมจะต่อสัญญาฉันไหม ไปถามที่ออฟฟิศว่าเตรียมหรือยัง เอาทุกอย่างไปไม่ว่าพวกเขาจะขอหรือไม่ แล้วกลับมาก่อนมื้อกลางวัน.
เย็นวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม โนอาห์ขอสำเนาสัญญาเช่าจากเจ้าของบ้านที่ Hauz Khas สำหรับสำนักงานวีซ่า: ถ้าคุณพอมีเวลา ถ้าเป็นสำหรับออฟฟิศ ถ้าคุณอาจต้องใช้ฉบับจริง ถ้าพวกเขาขอฉันจะเขียนจดหมาย แล้วไปสองครั้ง.
เอกสารสำหรับวีซ่าที่ตลาด Hauz Khas: รูปแปดใบแทนสี่ใบ พื้นหลังสีขาวแทนแบบอื่น ดื่มชาแทนการรอ และที่ธนาคารฝั่งตรงข้ามถนน ต้องการใบรับรองที่ประทับตราแทนแอป สิบสองเดือนแทนหกเดือน และสองสำเนาแทนหนึ่งสำเนา.
เช้าวันหนึ่งในเดือนมิถุนายนที่สำนักงานลงทะเบียนชาวต่างชาติ: โทเค็นสี่สิบสอง เคาน์เตอร์สาม และเจ้าหน้าที่บอกว่าเอกสารแต่ละอย่างควรเป็นอย่างไร: จดหมายต้องอยู่บนกระดาษหัวจดหมายของโรงแรม ลายเซ็นต้องเป็นของผู้จัดการ รูปถ่ายต้องเป็นรูปใหม่ สัญญาเช่าต้องจดทะเบียนแล้ว และพรุ่งนี้มาก่อนสิบโมง.
วีซ่ามาถึงในเช้าวันฝนแรก และโนอาห์โทรหาปรียาที่โรงพยาบาล: ตอนฝนเริ่มตก ตอนพ่อแม่คุณมา ถ้าพวกเขามา ไม่ใช่ if แต่ when และตอนฝนหยุด มาที่ประตู.