ฮินดี
โนอาห์อ่านเรื่องสั้นภาษาฮินดีออกเสียงในชมรมหนังสือที่เฮาส์ คาส เรียนสุภาษิตจากดาดีจี และเล่าเรื่องที่โต๊ะอาหารครอบครัว ขณะที่โรฮันถ่ายทำร้านที่ครบร้อยปี เรียนรู้การเล่าเรื่อง ด้วยสุภาษิตและมุกปิดท้าย
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ความคล่องแคล่ว ระดับ 2 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10วันเสาร์แรกที่ชั้นบนของคาเฟ่ร้านหนังสือใน Hauz Khas Village: ใบประกาศที่ประตู งั้นคุณก็คือพ่อครัวจากวิทยุ อยู่เดลีมาแปดปี อะไรพาพ่อครัวมาถึงชมรมหนังสือ หยดแล้วหยดเล่า หม้อก็เต็ม รู้ไหมว่าเรื่องเล่าเริ่มต้นยังไง เป็นเรื่องเก่าแก่มาก กาลครั้งหนึ่งมีพระราชาองค์หนึ่ง ในหมู่บ้านมีชาวนาคนหนึ่งอาศัยอยู่ เรื่องจบ เงินย่อยแล้ว อาทิตย์หน้าอีกาผู้กระหาย เล่า ไม่อ่าน.
โต๊ะครัวที่ Lajpat Nagar คุณแม่ท้วงการเล่าเรื่องอีกาผู้กระหายของโนอาห์: เริ่มตั้งแต่ต้นและช้าๆ ก่อนฉากหลังแล้วค่อยว่าเกิดอะไรขึ้น เป็นหน้าร้อน อีกาผู้กระหายบินไปมาและมองหาน้ำ เห็นหม้อ มีน้ำนิดหน่อยอยู่ก้นหม้อพอดี แล้วก็จะงอยปาก จะงอยปากเอื้อมไม่ถึง ใส่ก้อนกรวดทีละก้อน น้ำก็สูงขึ้น อีกาดื่มแล้วก็บินจากไป คนที่แพ้ในใจก็แพ้แล้ว.
วันเสาร์ที่ชมรม โนอาห์เล่าเรื่องอีกาผู้กระหายด้วยคำของตัวเองก่อนจะอ่านจากหน้า: ไม่ต้องใช้หนังสือก่อน เล่าแบบที่คุณจะเล่าให้เพื่อนฟัง อีกาตัวหนึ่งกำลังบินไปมาและกำลังหาน้ำ เหมือนกับว่ากำลังเกิดขึ้นตอนนี้ มันเห็นหม้อแล้วพูดกับตัวเองว่า ในที่สุดก็มีน้ำ จะงอยปากเอื้อมไม่ถึง มันดื่มแล้วพูดว่า ถ้ามีใจมุ่งมั่นก็มีทาง หนังสือจากชั้นล่าง หน้า 12 ตอนนี้อ่านหน้านั้น.
ม้านั่งนอกหน้าร้านใน Chandni Chowk โทรศัพท์ของโรฮันบนขาตั้งกล้องที่ยืมมา: มองฉัน ไม่ใช่โทรศัพท์ เล่าให้ฟังว่าเริ่มยังไง มันเกิดขึ้นแบบนี้ เมื่อราวๆ แปดปีก่อน โรฮันเขียนว่า มา พูดอีกที โทรศัพท์ชอบ กระเป๋าเดินทาง สมุดโน้ต และคำภาษาฮินดีสามคำสำหรับราวๆ หนึ่งเดือน มันกลายเป็นหนึ่งปี แล้วก็สองหรือสาม แล้วก็งานแต่ง ร้านเกือบจะเก่าแก่ครบหนึ่งร้อยปีแล้ว ชิมจาเลบีแค่ชิ้นเดียว ฉันก็หลงรัก คัต พรุ่งนี้เจ็ดโมง ม้านั่งตัวเดิมนี้.
วันเสาร์ที่ชมรม นิทานบีร์บัล: เก็บตอนจบไว้ให้เป็นตอนจบ อักบาร์ถามบีร์บัลว่าในเดลีมีอีกากี่ตัว บีร์บัลตอบโดยไม่เงยหน้าว่า เก้าหมื่นห้าพันสี่ร้อยหกสิบสาม แล้วถ้ามีมากกว่านั้นโผล่มาล่ะ?
ปริยา แขกที่มาชมรม กับนิทานที่หมอเล่าให้กันฟัง: เขาว่ากันว่ามีเพื่อนสี่คนไปเรียน แล้วสามคนกลายเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ เขาว่ากันหรือว่าเป็นเรื่องจริงนะ ฉันได้ยินมาว่าเก่าแก่สองพันปี ในป่าพวกเขาพบกระดูกสิงโต ตามเรื่องเล่าว่า ทั้งสามประกอบสิงโตขึ้นมาได้ และคนที่สี่ คนที่สี่ปีนขึ้นต้นไม้ แล้วทั้งสาม ว่ากันว่า กลายเป็นอาหารเช้า หม้อที่ไม่เต็มมักกระฉอกที่สุด.
วันเสาร์ที่คลับ เวอร์มา จีเล่าให้เชคชิลลี่ฟัง แล้วโนอาห์เล่าต่อด้วยคำสั้น ๆ: คนช่างฝันหิ้วหม้อน้ำมันไปตลาด เอาละก็ออกเดินทางไปเลย ฉันจะขายน้ำมันแล้วซื้อแม่ไก่ แล้วก็ซื้อแพะ สรุปก็คือแพะกลายเป็นงานแต่ง ใช่ไหมล่ะ ลูกปีนต้นไม้ พ่อก็ตะโกน เขาส่ายหัว โถ่เอ๊ย หม้อตก น้ำมันก็เลอะฝุ่น หมายความว่าฝันจบแล้ว แบบนี้เรียกว่า “หุงข้าวหมกจินตนาการ”.
ค่ำคืนที่บ้านในเกรเตอร์ ไกลลาช โนอาห์เล่าลิงกับจระเข้ให้ปรียาฟัง: ทำไมคืนนี้เป็นเรื่องลิงล่ะ ลิงอยู่บนต้นไม้ แล้วจระเข้ที่มาทุกวันเพื่อกินผลไม้ กินไปด้วยกันจนเป็นเพื่อนกัน ภรรยาบอกว่าหัวใจของลิงต้องหวานแน่ ๆ เขาเลยชวนลิง ว่ายน้ำไปก็พูดว่าเมียฉันอยากได้หัวใจของเธอ ลิงพูดทั้งที่ตัวสั่นว่าฉันทิ้งหัวใจไว้บนต้นไม้ พากลับไปหน่อย เขากระโดดขึ้นกิ่งไม้แล้วหัวเราะ: รอดตายเท่ากับได้ลาภก้อนโต.
วันเสาร์ที่คลับ อ่านประโยคแรกของหนังสือตามที่เขียนไว้ แล้วแปลงเป็นภาษาฮินดีของครัว: กาลครั้งหนึ่งในเมืองแห่งหนึ่งมีเด็กผู้ชายที่ฉลาดเป็นพิเศษอยู่คนหนึ่ง นั่นคือภาษาฮินดีในหนังสือ ทีนี้พูดแบบคุณย่า จีสิ: นานมาแล้วในเมืองหนึ่งมีเด็กที่ฉลาดมากอยู่คนหนึ่ง เมืองในหนังสือคือ “เมือง” ของเรา ในหนังสือใช้คำว่า “ได้รับ” รางวัล แต่ในครัวพูดว่า “ได้” คำว่า “แต่” ของหนังสือยาว ของเราสั้น ภาษาฮินดีสองแบบ เดลีเดียว ถิ่นไหนแต่งแบบนั้น.
วันเสาร์ที่คลับ โดยมีโทรศัพท์ของโรฮานถ่ายอยู่ โนอาห์เล่าหมาไนสีน้ำเงิน: ต้องถ่ายห้องก่อนแล้วค่อยถ่ายโนอาห์ เล่าให้เราฟังว่าทุกคนกลัวอะไร หมาไนตัวหนึ่งตกลงไปในถังสีย้อม แล้วออกมาเป็นสีน้ำเงิน ฉันถูกส่งมาให้เป็นราชาของพวกเธอ สิงโตกลัวว่ามันอาจมาจากฟ้า และความกลัวของตัวมันเองล่ะ: ถ้าหมาไนจำฉันได้ล่ะ?
ความคล่องแคล่ว ระดับ 2 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20ครัวของคุณย่า จีที่ลาจปัต นคร ทำฮัลวาแครอตรับหน้าหนาว: ขูดช้า ๆ เผลอขูดนิ้วไปนิดด้วย ใครพูดก่อนคนนั้นเปิดกลอน และคู่สามีภรรยาที่พนันกัน ใครก็คือใคร ๆ ไม้ของใคร ควายของคนนั้น และในครัวนี้ไม้ก็คือทัพพีของเธอ.
ดาดฟ้าใต้แดดหน้าหนาวกับคุณย่า จี ปาปัดกำลังตากแห้ง: พลิกให้โดนแดด แม่ครัวใหม่ที่โทษเตา เต้นไม่เป็นก็ว่าเป็นเพราะลานเอียง สุภาษิตใช้ได้กับทุกคนและเก็บคำเก่า ๆ ร้านที่สองของเขา เหยียดเท้าเท่าผ้าห่มของตัวเอง มานี่สิวัว มาชนฉันสิ และชั่งก่อนแล้วค่อยพูด.
เวลาเข้านอนของมีร่าในเกรเตอร์ ไกลลาช ปรียายืนอยู่ที่ประตู: เรื่องเล่าที่มีสัตว์ กระต่ายที่หัวเราะทุกครั้งที่เห็นเต่า การแข่ง กระต่ายที่หันไปดูข้างหลังแล้วหลับใต้ต้นไม้ แล้วพอตื่น เต่าก็อยู่ที่เส้นแล้ว: ผลของความอดทนหวานเสมอ.
มื้อกลางวันวันอาทิตย์ที่ลัชปัตนคร คำสั่งงานแต่งของปาปาจีที่หลุดมือไป: ออเดอร์ที่ใหญ่ที่สุดของร้าน ลัดดูหนึ่งหมื่นลูก ลูกอ้วน ๆ ใหญ่ ๆ ปีที่แล้วห้าพันลูก ทั้งสัปดาห์อยู่หน้าเตา แม่คนหนึ่งอยากได้กล่องสีแดง อีกคนอยากได้สีทอง เอาทั้งสองแบบไป แล้วเขาก็ไม่เอาสักกล่องเดียว: ยี่หร่าในปากอูฐ เล่าร้อยครั้ง และพอโดนนมลวกครั้งหนึ่งก็ต้องเป่าบัตเตอร์มิลค์ด้วย.
รถออโต้ของราจูพายยา ติดอยู่ในรถติดช่วงดีวาลีที่ตลาดลัชปัตนคร และเรื่องของเจ้าบ่าวที่รถออโต้ดับในเย็นวันแต่งงาน: เขากำลังจะวิ่งด้วยรองเท้าแต่งงาน ราจูกำลังจะโทรเรียกช่างซ่อมพอดี ตอนนั้นเองก็นึกเคล็ดลับออก เตะทีเดียวทางซ้าย รถก็กลับมาติด เจ้าบ่าวมาถึงพร้อมหัวเราะ แม่ของเขาเกือบเป็นลม และทั้งซอยก็รู้กันภายในเย็นนั้น: กำแพงก็มีหู.
ดาดีจีคัดข้าวและเล่าเรื่องชายชรากับต้นมะม่วง: กษัตริย์ขี่ม้าผ่านชายชราอายุเก้าสิบที่กำลังปลูกต้นกล้า คุณจะไม่ได้เห็นต้นไม้และไม่ได้กินมะม่วง มะม่วงที่ฉันกิน ฉันก็ไม่ได้ปลูกไม่ได้รดน้ำ จะให้หลานฉันได้กินหรือไม่ก็นักเดินทาง เหรียญทองหนึ่งเหรียญกับต้นไม้ที่ออกผลแล้ว ทั้งมะม่วงทั้งราคาของเมล็ด และปลูกอะคาเซียแล้วอย่ารอมะม่วง.
ตอนเข้านอนของมีร่าที่เกรเทอร์ไกลาช: สิงโตที่กินสัตว์วันละตัว กระต่ายที่เดินช้าและมาสาย สิงโตอีกตัวบนถนนที่บอกว่าตัวเองเป็นราชา ทั้งสองไปถึงบ่อน้ำ สิงโตชะโงกดูแล้วเห็นสิงโตในน้ำ กระโดดลงไปแล้วไม่เคยขึ้นมาอีกเลย: คนที่ขุดหลุมให้คนอื่น ตกหลุมเอง.
โต๊ะวันอาทิตย์ที่ลัชปัตนครแน่นขนัด โรหัน เนหา และปรียาอยากฟังเรื่องของโนอาห์เกี่ยวกับการนั่งรถออโต้ครั้งแรกในเดลี: ให้โนอาห์เล่าเถอะ เล่าให้เราฟังหน่อยสิ เล่าเฉย ๆ ก็ได้ เอาหน้าคนขับมาด้วย เขาพูด “ลัชปัตนคร” กับคนขับสามครั้งแบบอเมริกัน พยักหน้าแล้วขับอ้อมไปชั่วโมงหนึ่ง ที่อยู่ในโทรศัพท์และบ้านอยู่แค่สองซอย เป็นชั่วโมงที่ดีที่สุดในชีวิตของเขา และมาช้ายังดีกว่าไม่มาเลย.
ดาดีจีนั่งบนม้านั่งหน้าร้านที่จันทนีโชว์ก โรหันถ่ายวิดีโอ และโนอาห์ถาม: ตอนที่เธอมาร้านครั้งแรก เป็นเจ้าสาวอายุสิบเจ็ดที่เห็นกระทะใบนี้ก่อนเห็นหน้าสามี จาเลบีชิ้นแรกหนึ่งปีหลังแต่งงานที่เตาเดิมนั่น การย้ายมาลัชปัตนครตอนลูก ๆ โต ตั้งแต่ดีวาลีวันนั้นจนถึงตอนนี้ อะไรผ่านไปแล้วก็ผ่านไป ของใหม่อยู่ได้เก้าวัน ของเก่าอยู่ได้ร้อยวัน.
โต๊ะดีวาลีที่ลัชปัตนคร โรหันถ่ายวิดีโอ: มัมมี่จีกับปาปาจีเจอกันที่เคาน์เตอร์ร้านได้ยังไง: เขาบอกว่ากล่องพร้อมแล้ว เธอถามว่าร้านนี้ขายขนมหรือขายความผิดพลาด สามเดือนของวันเสาร์ที่มาถามว่าออเดอร์พร้อมหรือยัง พ่อของเธอถามว่าขายขนมหรือขายข้อแก้ตัว เขาบอกว่าอยากแต่งงานกับเธอ และมีพิรุธในดาลตั้งแต่กล่องแรก.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 2 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30โรฮานถ่ายทำคนทำขนมหวานตรงเตาในร้านที่จันด์นีโจก และโนอาห์ถามว่า: เตาถูกสร้างขึ้นด้วยมือของเจ้าของคนแรก กระทะทองเหลืองถูกนำมาจากมุราดาบาดและซ่อมสองครั้ง สูตรไม่เคยถูกเขียนลงไว้ ป้ายถูกทาสีด้วยมือ เล่ากันว่ามีดาราภาพยนตร์เคยมา และมีสุภาษิตว่าร้านสูงอาหารจืด.
โรฮานถ่ายทำลูกค้าที่เก่าแก่ที่สุดของร้านบนม้านั่งที่จันด์นีโจก และโนอาห์ถามว่า: ร้านก็เหมือนวันนี้เป๊ะ แค่ตรอกเงียบกว่า พ่อพามาทุกวันเสาร์เพื่อกินจาเลบีที่ใหญ่เท่าหน้า ใหญ่กว่าหน้า ฮัลวายังเหมือนสมัยพ่ออยู่ ไก่บ้านมีค่าเท่าดาล และร้านนี้เหมือนบ้านของเขาเอง.
โรฮานถ่ายทำครัวร้านอาหารของโนอาห์ที่เฮาซ์คาส ตอนปรียานำอาหารกลางวันมา: เขาเข้าไปพร้อมโทรศัพท์ได้ไหม อย่าไปจับเตาทันดูร์ ระวังอย่าไปล้มทับอาหารกลางวันของฉัน ลิงบนผนังมาขอพาราทาทุกเช้า ระวังขั้นบันได นั่งกินแล้วอย่าลุกระหว่างกิน แล้วก็สุภาษิตบนป้ายริมถนน.
คืนตัดต่อในห้องของโรฮานกับเนฮาที่ลัชปัตนคร ตัดต่อบนแล็ปท็อปของเนฮา: จาเลบีสามชั่วโมงที่ไม่มีใครดูนอกจากคนทำขนมหวาน เรื่องหนึ่งต้องมีตอนจบ อย่างอื่นใช้ไม่ได้ ดาดีจีบนม้านั่ง และไม่มีใครนอกจากเธอที่จะปิดจบได้ และสุภาษิตขุดภูเขาได้หนู.
เสียงบรรยายที่บ้านโรฮาน: หนังต้องมีเสียงบรรยาย แต่โรฮานไอไม่หยุด โนอาห์เลยอ่าน: แรกเริ่มมีร้าน ต่อมามีเจ้าสาว จากนั้นมีจาเลบีเก้าสิบเก้าปี หลังจากนั้นมีชาวอเมริกันพร้อมสมุดโน้ต สุดท้ายมีหลานสาวอยู่ที่เคาน์เตอร์ รวมๆ แล้วคือร้านกับตรอกของมัน หนังได้ชื่อเรื่อง และการฝึกฝนทำให้คนทึบกลายเป็นคนฉลาด.
เวลาเข้านอนของมีราในเกรเทอร์ไกลาช: คืนนี้เป็นนิทานสั้นๆ เธอง่วงครึ่งๆ; คนขายหมวกนอนลงใต้ต้นไม้ พอปิดตาได้ไม่นานลิงก็ลงมา ลิงทุกตัวสวมหมวก พอเขาตื่น ต้นไม้เต็มไปด้วยหมวก เขาโยนหมวกของตัวเอง และพอมันตกลงมา หมวกทุกใบก็ตกลงมา; แล้วลิงจะไปรู้รสขิงได้ยังไง.
เรื่องของโนอาห์เองที่ชมรมหนังสือในเฮาซ์คาสวิลเลจ: ลิงตัวหนึ่งเอาพาราทาจากผนังครัวของเขาทุกเช้า ฝาหม้อ หุ่นไล่กาในผ้ากันเปื้อนของพ่อครัว รู้ไหมว่าตอนนั้นฉันทำอะไร เดาว่าลิงทำอะไร มันนั่งกินจากไหล่ของหุ่นไล่กา และตอนนี้ก็วางพาราทาหนึ่งชิ้นไว้บนผนังทุกวัน.
การฉายเรื่อง ความหวานร้อยปี ที่คาเฟ่ร้านหนังสือในเฮาซ์คาสวิลเลจ: สองคำจากผู้ชายในหนัง ก่อนอื่นเลย ขอบคุณทุกคนที่ยอมให้โทรศัพท์เข้าไปในครัวของตัวเอง และโดยเฉพาะคุณย่าที่ไม่ออกไปดูหนัง ผม/ฉันจะไม่ใช้เวลาพวกคุณมาก ถั่วชิกพีที่กลวงดังที่สุด ปิดไฟ แล้วมีชากับจาเลบีให้ทุกคน.
เคาน์เตอร์ร้านที่ Chandni Chowk หลังปิดร้าน เย็นวันถัดจากวันที่ฉายหนัง: Papa ji อยากพูดสักอย่าง หน้าหนาวหน้า ร้านจะครบหนึ่งร้อยปี จะให้ Noah กล่าวสุนทรพจน์เป็นภาษาฮินดีไหม ถ้าเขากล่าวสุนทรพจน์ Dadi ji จะคอยแก้ให้จากแถวหน้า เธอจะคอยแก้ให้จากม้านั่ง Rohan จะถ่ายคลิป มือข้างเดียวตบไม่ดัง และ Noah อยากทอดจาเลบีมากกว่า แต่เพื่อร้าน ก็ได้.
โต๊ะของ Dadi ji ที่ Lajpat Nagar ดูหนังซ้ำสองรอบในโทรศัพท์ของ Rohan: Noah เล่าเรื่องทั้งปีเป็นนิทานเรื่องเดียว คนอเมริกันเล่าเรื่องอีกา เรียนรู้จะขูดแครอตโดยไม่ให้โดนนิ้ว Papa ji ขอให้กล่าวสุนทรพจน์ แล้วพวกเขาก็อยู่กันอย่างมีความสุข เรื่องจบแล้ว เงินก็ย่อยแล้ว นั่นแหละทั้งเรื่อง และจบดีทุกอย่างก็ดี.