ฮินดี
พ่อแม่ของโนอาห์บินมาจากพอร์ตแลนด์ สองครอบครัวพบกันที่บ้านชาร์มาและที่ทัชมาฮาล และบนบันไดริมแม่น้ำในริชิเกช โนอาห์ขอปรียาแต่งงาน จากนั้นก็ถึงการคุยกับปาปาจี เรียนการเล่าถึงสิ่งที่ผู้คนพูด และคำสุภาพที่ครอบครัวอินเดียใช้ดำเนินชีวิต
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ระดับกลาง ระดับ 3 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10มื้อเที่ยงวันอาทิตย์ที่บ้านชาร์มา แล้วเพิ่งวางสาย: โนอาห์เล่าว่าพ่อแม่เขาพูดอะไร โดยใช้คำเล็ก ๆ สำหรับสิ่งนั้น และมัมมี่จีก็ส่งคำตอบของเธอกลับไป.
ก่อนเริ่มเสิร์ฟมื้อเที่ยง โนอาห์ขอลาหยุดห้าวันในเดือนธันวาคมกับเชฟคันนา: ขอเวลาสักนาทีได้ไหม ถ้าคุณอนุญาต และวิธีรายงานคำถามแบบใช่หรือไม่โดยใช้ whether.
สนามบินเดลีในหมอกเดือนธันวาคม หกโมงเช้า: โรฮานกับโนอาห์ไปรับเที่ยวบินจากแฟรงก์เฟิร์ต และโนอาห์ก็ฝากถ้อยคำของพ่อแม่: แม่ให้ฉันบอกเธอ พ่อให้ฉันถามเธอ.
พวงมาลัยดาวเรืองและถาดขนมหวานที่ประตูบ้านชาร์มา: เข้ามาเลย เข้ามาเลย เชิญนั่งนะ เอาขนมก่อน Treat this as your own home และคำว่า “กรุณา” แบบสุภาพเป็นพิเศษที่ทำให้คำขอนุ่มนวลยิ่งขึ้น.
ในห้องนั่งเล่น แม่ของโนอาห์ก้มลงแตะเท้าดาดีจี และดาดีจีก็อวยพรพยาบาลจากออริกอน: ขอให้อายุยืน อยู่ให้มีความสุข แวะมาบ่อย ๆ เขียนต่อไป พร้อมกริยาที่หมายถึง “ทำต่อเนื่อง”.
ดาล โรตี พะนีร์ และฮัลวาของดาดีจีบนโต๊ะครอบครัว: เอาเพิ่มสิ ฉันอิ่มแล้ว ฉันทำเอง และการพูดถึงผู้ใหญ่ที่นับถือคนเดียวด้วยรูปพหูพจน์.
โนอาห์กับพ่อของเขาในออโต้ของราจูพี่ชายระหว่างทางไปตลาด: คุณครับ ลุง และพี่ชาย ฉันได้ยินมาว่า คนเขาพูดกันว่า และว่าโซฟาจะใส่ในออโต้ได้ไหม.
ร้านผ้าคลุมไหล่ในตลาดกลางของลาจปัตนาการ์: ดูเฉย ๆ ไม่เสียเงิน ทำที่ไหน ทอด้วยมือ สีทำจากดอกไม้ ขายในราคาเท่าไหร่ และรูปถูกกระทำที่ภาษาฮินดีสร้างด้วยกริยา “ไป”.
ปาปาจีที่เคาน์เตอร์ร้านของครอบครัว โดยมีพ่อของโนอาห์ยืนข้าง ๆ และมีนมกำลังเดือดสำหรับทำขนมหวาน: ตั้งแต่สมัยพ่อของผม สี่สิบปีแล้ว เดือดมาตั้งแต่ห้าโมง และตั้งแต่วันนี้เขาก็เป็นคนในครอบครัวแล้ว เพราะงั้นไม่ต้องพูดเรื่องเงิน.
เช้าหมอกลงในเดือนธันวาคม บนเก้าอี้เตี้ย ๆ ของคุปตาจีที่ร้านมุมถนน: มา นั่ง ชาสำหรับทุกคน ทั้งหนาวทั้งเปียก ไม่ใช่มรสุมก็ไม่ใช่หน้าร้อน ชานี้ฉันเลี้ยง และแขกคนหนึ่งที่ไม่เคยชนะข้อถกเถียงนั้นเลย.
ระดับกลาง ระดับ 3 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20โรฮัน เนฮา และโนอาห์วางแผนวันเที่ยวอัคราสำหรับเก้าคน: เราต้องเช่ารถตู้ เราต้องออกตอนหกโมง แม่ถามว่าต้องค้างคืนไหม และหมอนกับขนมหวานของดาดีจีก็ไปด้วย.
ที่จุดจอดแท็กซี่ โนอาห์เช่ารถ 12 ที่นั่งไปอัครา: พี่ครับ พวกเราจะไปอัคราวันพฤหัส เก้าคน สี่พันห้าร้อยรวมค่าทางด่วน พอเราไปถึงคุณจะรอ ทันทีที่คุณโทรมา ผมจะมา และคุณย่าคือเจ้านายของรถตู้ทุกคัน.
อาหารเช้าที่ร้านริมทางบนทางหลวงท่ามกลางหมอก: นั่งข้างเตา ชาเก้าแก้วและพาราทาให้ทุกคน เนยโปะด้านบน ดูเหมือนว่าลุงไม่เคยเห็นพาราทามาก่อน แม่บอกว่ารู้สึกหนาว พ่อบอกว่ารู้สึกหิว และดูเหมือนเราจะสาย.
ที่ช่องขายตั๋ว โนอาห์ซื้อตั๋วเก้าใบ สามใบสำหรับชาวต่างชาติและหกใบสำหรับชาวอินเดีย และได้รู้กติกาที่บอกอย่างใจดี: ที่คลุมรองเท้ามากับตั๋ว ห้ามนำอาหารเข้า นำน้ำเข้าได้ ห้ามนำขาตั้งกล้องเข้า นำกล้องเข้าได้ และให้กินขนมหวานที่นี่.
ในสวน ไกด์เล่าเรื่องและโนอาห์ถ่ายทอดคำถามของพ่อแม่: สร้างเพื่อราชินี แม่ถามว่าใช้เวลานานเท่าไหร่ พ่อถามว่าหินมาจากไหน ขนมาจากราชสถาน เขาว่ากันว่าตอนเช้าเป็นสีชมพู และแม่บอกว่าสวยที่สุด.
บนม้านั่งหน้า ทัชมาฮาล คนเดินผ่านทางถ่ายรูปให้ทั้งเก้าคน: ขอโทษนะ ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยได้ไหม ขยับเข้ามาใกล้กัน กอดกัน มองกล้อง ไม่ใช่มองกันเอง และสองครอบครัว หนึ่งรูป.
มื้อกลางวันสำหรับเก้าคนที่อัครา: เมนูพิเศษวันนี้ ดาลกับข้าวสำหรับแม่ของผม ไม่เผ็ด อย่าใส่พริกในดาลของเธอ โรตีสำหรับทุกคน แล้วค่อยตามด้วยขนมฟักทองแบบอัครา พ่ออยากชิมดาลเผ็ด ๆ และพ่อบอกว่ากินไม่ได้จริง ๆ.
ในลานบ้านเก่าของดาดีจีใกล้มถุรา ดาดีจีพาแม่ของโนอาห์ไปรู้จักโลกของเธอ: นี่คือลานบ้าน แม่บอกว่าเหมือนภาพเลย นั่งแบบผู้หญิงชาวบ้านสิ เธอนั่งราวกับว่าอยู่ที่นี่มาตลอด เธอเหมือนลูกสาวของฉัน และความอดทนเหมือนของคุณ.
รถติดที่ชายแดนเดลีตอนมืด: ให้ฉันไปทางหมู่บ้านเถอะ ให้ดาดีจีนอน อย่าบีบแตร พ่ออยากนั่งข้างหน้า ก็ให้พ่อนั่ง ให้รถบรรทุกคันนั้นไปก่อน แม่บอกว่าอย่าให้เธอดู บอกให้เธอหลับตา อีกชั่วโมงนะครับ แล้วไปกินข้าวเย็นที่บ้าน.
มัมมี่จีพาครอบครัวเบนเน็ตต์ย้ายจากโรงแรมมาอยู่ห้องเก่าของโนอาห์: พ่อแม่เธอจะมาที่นี่พรุ่งนี้ แม่บอกว่าจะเป็นภาระ ไม่เป็นภาระเลย ถึงแม้เราจะมีแปดคน ก็ยังมีที่ให้สองคนอยู่ ถึงแม้โรงแรมจะมีลิฟต์ ก็ยังไม่มีพาราเธา ไม่มีพิธีรีตองในหมู่ครอบครัว และถึงแม้เธอจะดูเข้มงวด แต่จริงๆ ใจอ่อน.
ระดับกลาง ระดับ 3 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30โนอาห์บอกโรฮันกับเนฮาว่าเขาอยากแต่งงานกับปรียา แล้วพวกเขาบอกเขาว่าครอบครัวอินเดียทำกันอย่างไร: น่าจะดีกว่าถ้าคุณขอเธอที่ฤาษีเกศ บอกใครก็ไม่ต้องบอก ให้ปาป้าจีได้ยินจากคุณเอง และให้พ่อแม่คุณอยู่ในบ้าน.
โนอาห์ซื้อแหวนทองประดับเพชรเม็ดเล็กที่ร้านเพชรทองในดารีบา กาลัน: นิ้วเล็กกว่านี้นะ เราจะปรับไซซ์ให้ภายในสองวัน เสร็จพร้อมรับบ่ายวันพฤหัสบดี สามหมื่นสองพัน ปรับไซซ์ฟรี.
ที่โรงอาหารโรงพยาบาล โนอาห์ชวนปรียาไปฤาษีเกศสุดสัปดาห์นี้ แค่สองคน: เธอเข้าเวรวันเสาร์ เธอจะจัดการสลับเวรได้ไหม เธอจะลองและไปถามหมอเมห์ตา มันจะจัดการได้ แต่โนอาห์ต้องถือกระเป๋าทั้งสองใบ.
ชานชาลาสิบสองที่สถานีนิวเดลีก่อนเจ็ดโมง: รถไฟยังไม่มา โนอาห์ซื้อน้ำชามาแล้ว แผ่นผังที่นั่งติดขึ้นแล้ว และเขายังตื่นเต้นอยู่นิดหน่อย ด้วยเหตุผลที่เขาจะบอกที่ฤาษีเกศ.
ชาขิงบนขั้นบันไดริมน้ำที่ฤาษีเกศยามพลบค่ำ: ระหว่างข้ามสะพาน ปรียาจับเชือกไว้ ระหว่างที่จับอยู่เธอก็หัวเราะ ดื่มตอนที่ยังร้อนอยู่ และระหว่างนั่งอยู่ตรงนี้จะได้ยินเสียงระฆังข้ามผืนน้ำ.
บนบันไดริมแม่น้ำ โนอาห์ขอปรียาแต่งงาน และเธอก็ตอบว่าใช่ ใช่: เขาเคยถามโรฮานมาก่อนแล้ว แค่ว่าควรถามที่นี่ไหม แล้วตอนนี้เขาจะคุยกับปาปาจีในวันจันทร์ และไปพบมัมมี่จีทันทีหลังจากนั้น.
กลับจากฤษิเกศ โนอาห์เล่าให้โรฮานกับเนหาฟัง: เธอตอบรับตั้งแต่คำถามยังไม่จบ แม่บอกว่าเธอรู้มาตั้งแต่ที่ทัชมาฮาล พ่อบอกว่าเขาจะต้องมีแจ็กเก็ตใหม่ ปรียาบอกว่าเขาต้องไปคุยกับปาปาจีพรุ่งนี้ และมัมมี่จีบอกว่าโนอาห์ดูไม่เหมือนเดิม.
ที่ร้านหลังปิด โนอาห์อยู่คนเดียวกับกล่องขนม: ถ้าพ่อของเขาพูดฮินดีได้ เขาคงถามด้วยตัวเอง เขามาขอมือปรียาด้วยพรของปาปาจี และปาปาจีก็บอกว่าถ้าโนอาห์มาหาเขาก่อน เขาคงบอกให้ไปถามเธอก่อน และบอกด้วยว่าโนอาห์เป็นลูกชายของเขามาสามปีแล้ว.
ห้องรับแขกที่ทั้งสองครอบครัวอยู่พร้อมหน้า: โนอาห์จะกลายเป็นลูกเขยของมัมมี่จี เขาได้เป็นลูกชายของเธอมาสามปีแล้ว แม่ของเขาได้กลายเป็นแม่ฝ่ายเจ้าบ่าว/เจ้าสาวร่วมของเธอ ดาดี้จีอวยพรทั้งสองคน พ่อกลายเป็นพ่อฝ่ายเจ้าบ่าว/เจ้าสาวร่วมของปาปาจี และงานหมั้นจะจัดหลังเทศกาลโฮลี.
โถงผู้โดยสารขาออกที่เทอร์มินัล 3 ในสัปดาห์สุดท้ายของเดือนธันวาคม: ดูแลตัวเองนะ แล้วมาอีก ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ครอบครัวไม่ต้องขอบคุณกัน ฝากความคิดถึงไปถึงพอร์ตแลนด์ เราจะคิดถึงคุณ และโนอาห์ต้องกลับบ้านมากินข้าวเย็น.