เกาหลี
อีไลคุยเรื่องวิทยาศาสตร์ในรายการวิทยุตอนเช้า และเล่นอยู่ในวงดนตรีแถวย่านฮงแด: ภาษาเกาหลีแบบถนนของนักดนตรี มุกตลก สแลง คืนหนึ่งที่โรงอาบน้ำ และคำแรกจากฮาอึน เรียนรู้ที่จะตลก และเข้าใจทุกคน
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10ห้องซ้อมใต้ดินในฮงแดเดือนกันยายน: มินจุนพาเอลีมาหาวงของรุ่นพี่มหาวิทยาลัยเก่าของเขา ซึ่งเสียมือเบสไป; เบสอยู่ที่นี่ และเขาเป็นคนอเมริกันของครอบครัวเรา สวัสดี และฉันสอนวิทยาศาสตร์ เป็นครู ดังนั้นตั้งแต่วันนี้เรียกฉันว่าครู และเลิกใช้คำพูดสุภาพ แล้วแทโฮเป็นพี่ชาย ยูนาร้องเพลงและอายุน้อยกว่า ดังนั้นเอลีก็เป็นของเธอด้วย โฮจินอายุน้อยสุดอยู่กลองและได้ทำงานทุกอย่าง ไม่มีใครออกคำสั่งในวงนี้นอกจากแทโฮ และเสียบปลั๊กเลย ขอฟังหน่อย.
ห้องซ้อมที่ฮงแด เพลงแรก: เริ่มตั้งแต่ต้นแล้วดูมือฉัน มือไหน มีสองมือนะ มือที่ไม่ได้เล่น แล้วโฮจินนับสี่ หยุด แล้วนี่งานศพเหรอ เอาใหม่จากท่อนฮุก เบาลงแล้วอย่ารีบ แล้วค่อยจัดการ แล้วมือเบสนับนำ.
พักเบรกในห้องซ้อม ปริศนาของโฮจิน: ผลไม้ที่ร้อนที่สุดในโลก และ “ฉันไม่รู้” เนคทารีน เพราะมันพันองศา มุกคุณพ่อ แล้วก็ “หนาวขึ้นเลย” อีไลหัวเราะอย่างจริงใจนิดหน่อย วัวสองขากับร้านตัดผม จากนั้นครูก็หัวเราะลั่น งั้นมุกก็ยังไม่ตาย.
ห้องหลังร้านของคลับชั้นใต้ดินของคุณแบคที่อยู่นอกถนนหลักฮงแด: ตอนนี้เรามีกันสี่คนแต่คิดค่าธรรมเนียมสามคน สามคนสามหมื่นงั้นสี่คนสี่หมื่น สามหมื่นห้าพันแต่คนเล่นเบสจัดแอมป์ให้ โอนเข้าบัญชีได้ไหม จ่ายเงินสดวันนั้น แล้วนี่คือครูเหรอ ใช่ คนเล่นเบสกับเป็นครูด้วย งั้นก็สอนมือกลองเรื่องจังหวะ แล้วก็สี่หมื่น.
เช็กเสียงก่อนเล่นครั้งแรกที่คลับของคุณแบค: เล่นอะไรสักอย่างเพราะเสียงเบสไม่เข้ามอนิเตอร์ เล่นอะไรและเล่นอะไรก็ได้ อย่าคิดแล้วเล่น โอ้โห มอนิเตอร์ฝั่งซ้ายดับ คำนั้นเป็นคำหยาบไหม ไม่ใช่ เป็นคำเบา ๆ ที่แม่ยังพูดได้ แย่แล้ว เพดัลก็รวนด้วย แล้วเหลืออีกสามสิบนาที และคืนนี้ห้ามเล่นโน้ตเพี้ยน.
หลังจากเล่นกิ๊กแรก ที่บาร์ของคลับคุณแพ็ก ซูอามา และฮาอึนอยู่กับคุณพัค: แล้วเป็นไงบ้าง และก็ดีล่ะ สำหรับนักดนตรี คำว่า “ดี” คือรางวัล ครั้งหน้ามาร้องกับเรานะ ไว้ไปกินข้าวกันสักวัน คำพวกนั้นหมายถึง “ไม่เอา” ใช่ไหม ในเกาหลีคือใช่ แต่ยังไงก็ไปเถอะ แล้วฉันจะคิดดู ซึ่งก็หมายถึง “ไม่” เหมือนกัน.
พักเบรกในห้องซ้อม โฮจินจากปูซาน: ซ้อมทั้งสัปดาห์จริงเหรอ แล้วทั้งสัปดาห์นี่ฝึกหนักมากจนพูดสำเนียงปูซานได้เก่งสุด ๆ เลยนะ เมื่อกี้เขาพูดอะไรน่ะ นั่นเป็นสำเนียงปูซานเวลาเขาตื่นเต้น ฉันควรตอบเป็นสำเนียงนั้นด้วยไหม ไม่ต้อง เข้าใจได้ก็พอ แล้วก็อย่าพูดมันล่ะ เอาล่ะ เข้าใจแล้ว เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น.
ห้องซ้อม: คือเมื่อวานมันประมาณว่าอะไรสักอย่าง เขาเรียนคำติดปากก่อนคำจริง ครึ่งหนึ่งของฮงแดพูดแบบนั้น ทำพาร์ตด้นสดอีกครั้งแบบใส่อารมณ์ พาร์ตด้นสดนี่เป็นภาษาอังกฤษไหม มันเป็นอังกฤษของเราประมาณว่า hand-phone กับ fighting กับ service แล้วก็ fighting แล้วพาร์ตด้นสดมาแล้ว และดูสิ เขาแทบจะเป็นเจ้าของภาษาแล้ว.
ห้องซ้อม ยูนาอ่านแชตกลุ่มของวงออกเสียงดัง: ข้อความของแทโฮบอกว่าซ้อมพรุ่งนี้ตอนหนึ่งทุ่มโอเคไหม โฮจินเขียนแค่พยัญชนะสองตัว และสองตัวนั้นคือโอเค แล้วก็หน้าร้องไห้ แล้วนั่นฉันเอง ขอโทษที่มาสายอีกแล้ว เขียนเป็นสองตัวอักษรว่า “ขอโทษ” แล้วจะเขียน “ขอบคุณ” เป็นสองตัวอักษรยังไง ในแชตเป็นตัวอักษร แต่พูดออกเสียงเป็นคำเต็ม และพวกเขาย่อทุกอย่าง ย่อไปหมดจริงๆ.
ระหว่างเพลงที่คลับของคุณแบค แทโฮยื่นไมโครโฟนให้เอลี: พูดอะไรกับผู้ชมสักหน่อย กลางวันเป็นครูวิทยาศาสตร์ กลางคืนก็ยังทดลองอยู่ วงของเราไม่ใช่แบบที่เอาไปแปะนะ เขาเล่นคำเป็นภาษาเกาหลี แล้วก็แต่งกลอนสามบรรทัดจากชื่อของตัวเอง แม้แต่วันอาทิตย์ฉันก็ หลังจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แล้วมาซ้อมกับวงนี้ ขอเสียงปรบมือด้วย.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20บ่ายวันหนึ่งในเดือนพฤศจิกายนที่สตูดิโอวิทยาศาสตร์ และสายโทรศัพท์จากสถานีวิทยุชุมชน: สวัสดี นี่เอลิใช่ไหม, ใช่ครับ/ค่ะ พูดอยู่, นี่คือยุน โปรดิวเซอร์รายการเช้า, คือว่า, มุมวิทยาศาสตร์, ไม่ทราบว่าจะพอเป็นไปได้ไหม, ให้ฉันไปออกรายการวิทยุ, พิธีกรของเราได้ยินคุณที่คลับและจะโทรไป, งั้นฉันถือว่าตกลงนะ แล้วก็สวัสดี.
เจ็ดโมงเช้าที่สตูดิโอของสถานีแถวบ้าน กับคุณฮันและโปรดิวเซอร์ยุน: ยินดีต้อนรับและอย่าตื่นเต้น ฉันไม่ตื่นเต้นแต่กลัว ต่างออกอากาศเราพูดว่าเรา ฉันจะแนะนำตัวเองยังไง ชื่อคุณและคุณทำอะไร และหนึ่งประโยค สวัสดีผู้ฟังทุกคน และฉันชื่อเอลี เป็นครูวิทยาศาสตร์ ทุกวันพฤหัสบดีฉันจะอยู่กับคุณ เยี่ยม และคุยกับฉันไม่ใช่ไมโครโฟน สิบวินาที สาม สอง คิว.
ออกอากาศที่สถานีชุมชนใกล้บ้าน คำถามแรกของคุณฮัน: ทำไมท้องฟ้าถึงเป็นสีฟ้า สรุปง่ายๆ คือแสงอาทิตย์มีทุกสีอยู่ในนั้น แล้วสีน้ำเงิน สีน้ำเงินกระเด้งกระดอนมากที่สุดที่คุณมองเห็น เพราะคลื่นของมันสั้นที่สุด ตัวอย่างเช่นในฝูงชน คนตัวเล็กจะถูกเบียดไปมามากที่สุด ดังนั้นท้องฟ้าก็คือคนตัวเล็ก สรุปคือใช่ และตอนเย็นมีแต่คนตัวสูงเท่านั้นที่ผ่านไปได้.
ออกอากาศที่สถานีแถวบ้าน สายแรกของมุมวิทยาศาสตร์: เรามีสายเข้า และช่วยแนะนำตัวด้วย พัคมีซุกจากตลาดมังวอน และเอลี นั่นเธอรึ คุณพัค แต่กินข้าวหรือยัง แล้วคุณไม่ได้กินมื้อเช้าใช่ไหม มีคำถามเกี่ยวกับท้องฟ้าเหรอ แล้วเด็กคนนั้นจะมาเมื่อไหร่จะได้มากิน ขวัญเอ๊ย หลังรายการฉันจะแวะไป และผู้ฟังของเราดีที่สุด.
ห้องซ้อมที่ฮงแดในเย็นวันหลังออกอากาศ วงดนตรีรอมือเบส: คุณดังเต็มตัวไปแล้วนะ เลิกพูดเถอะ เซ็นตรงนี้ให้ฉันหน่อยพี่เทช เลิกเล่นได้แล้ว ไปซ้อมกันเถอะ ครึ่งมะโพได้ยินแม่เกาหลีของคุณแล้ว เธอไม่ใช่แม่ฉันแต่ก็เออใช่แหละ ไหล่เขาแข็งทื่อด้วยความภูมิใจ พอแล้ว และเขายังไม่หยุด และเริ่มตั้งแต่ต้นนะ ดาวดัง.
หิมะแรก นอกคลับของคุณแบคที่ฮงแด วงดนตรีรอกุญแจของเขา: หนาวจะตาย มือฉันแข็งไปหมด หนาวสุด ๆ แล้วคุณแบคก็มาสายอีกแล้ว ที่มินนีแอโพลิสนี่คือฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาวยาวมาก รอถึงมกราคมสิ นั่นแหละหนาวจริง ใส่หมวกสิ ไม่งั้นหูจะร่วง หมวกใบเล็กพอไหม เอาใบใหญ่ที่ปิดหูได้ นั่นไงเขามาแล้ว และประตู เครื่องทำความร้อน ช็อกโกแลตร้อนหวานน้ำผึ้ง.
แผงขายกิมจิของคุณปาร์กที่ตลาดมังวอนในคืนที่มีงานเล่นดนตรี ฮาอึนหลับอยู่หลังเคาน์เตอร์: เอลี คุณพูดว่า “ว้าว” ต่อหน้าลูกน้อยนะ ขอโทษค่ะคุณปาร์ก มันติดเป็นนิสัย กับวงดนตรีพูดได้แต่ที่นี่เราพูดว่า “โอ้โห” แล้วก็ “สุดยอด” ทำได้ดีมากและต้องพูดว่า “ดีที่สุด” ไม่ใช่ “สุด ๆ” แม่ เขาเป็นฮงแดไปหมดแล้ว ใช่เลย และเขาควรพูดให้ดีกว่าฮงแดนะ ค่ะคุณปาร์ก และทำได้ดีมากค่ะคุณปาร์ก.
ห้องซ้อมที่ฮงแดในคืนแย่ ๆ: หยุด แล้วเมื่อกี้อะไรนะ, โซโล่ แล้วมันก็เป็นโซโล่จริง ๆ, คุณเล่นเหมือนหุ่นยนต์ตกบันได, แล้วฉันเล่นเหมือนเต่า แล้วฉันรู้ อย่าพูดเลย ฉันพูดเป็นร้อยครั้งแล้ว และฟังกันและกันเถอะ, เหมือนอ่านพระคัมภีร์ใส่หูวัว, เป็นพันปีแล้วที่เราซ้อมแบบจริงจัง, แล้วพันปีก็คือหนึ่งสัปดาห์ งั้นเริ่มจากข้างบน และอย่ารีบ.
เช้าวันเสาร์ที่โรงอาบน้ำย่านมังวอนกับคุณคิมและมินจุน: เข้าไปแล้ว อ่า สดชื่น คุณคิม มันเดือดเลยนะ ที่นี่คำว่าสดชื่นหมายถึงแบบนี้ นอนคว่ำแล้วฉันจะขัดหลังให้ ด้วยถุงมือนั่นเหรอ แล้วมันเหมือนกระดาษทรายเลย ดูนี่สิ สิ่งสกปรกสะสมมาทั้งปี หลังจากนั้นลงบ่อเย็น แล้วก็นมกล้วย และนมกล้วยเป็นกฎ จะไม่ดื่มไม่ได้.
ตีสองหลังเล่นงานดึกในเดือนมกราคม วงไปที่จิมจิลบัง โรงอาบน้ำที่นอนได้: ตีสองแล้วนอนที่นี่กันแล้วขึ้นรถไฟขบวนแรก นอนที่ไหน ในห้องนอนรวมบนพื้นเหมือนทุกคน ก่อนอื่นผ้าเช็ดตัวทำเป็นหัวแกะแบบนี้ ทำไมผ้าเช็ดตัวถึงมีหู ไม่มีใครรู้ แล้วก็ไข่กับน้ำข้าวหวาน จากนั้นห้องเตา ฮอจินกรนดังมาก แล้วฮอจินไปนอนในห้องเย็น.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30เช้าวันซอลลัลที่บ้านคุณย่าในชอนจู ฮาอึนในชุดฮันบกตัวแรก: ต้องไหว้ก่อนแล้วค่อยพูด ขอให้ได้รับพรเยอะๆ ในปีใหม่ ขอให้สุขภาพแข็งแรงและทำให้เด็กหัวเราะ ซองนั้นให้ฮาอึน และเธอโตเกินแล้ว เธอก็ไหว้ด้วย และซุป떡국อีกหนึ่งชามทำให้แก่ขึ้นหนึ่งปี.
เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาวในครัวของคุณยายที่ช็อนจู: กินข้าวแล้วรึยัง เอ๊ะ แบบสำเนียงช็อนจู ฉันยังไม่ได้กิน จากนั้นก็กินเร็ว ๆ และกินเยอะ ๆ เขาตามสำเนียงช็อนจูไม่ทัน เขาฟังออกแล้วตอบด้วยสำเนียงโซลเท่านั้น ฉันรู้คำว่า ‘กิน’ แค่นั้นก็พอสำหรับบ้านนี้ แล้วก็นั่ง ซุปกำลังจะเย็นแล้ว.
วันเกิดของแทโฮที่อพาร์ตเมนต์ของเขา ซุปสาหร่ายอยู่บนโต๊ะ: สุขสันต์วันเกิดและคำคู่ที่มีสองพยางค์ สามสิบเจ็ดและอย่าถาม แม่คุณทำซุปสาหร่ายเหรอ สมัยฉันไม่มีใครถามเรื่องซุป ลาเต้คือม้า อะไรนะ พอเขาเริ่ม นั่นแหละที่เราพูด และกิน ถ่ายเซลฟี ฉันไม่ได้แก่.
กลับมาออนแอร์อีกครั้งในเช้าวันหนึ่งของเดือนกุมภาพันธ์ นักเรียนโทรเข้า: เราจะรับสายกัน นี่มินจีจากคาบที่สาม คุณควรจะอยู่ที่โรงเรียนสิ รู้ไหม วันนี้เป็นวันหยุดไง คำถามของคุณคืออะไร ทำไมดวงจันทร์ไม่ตกลงมา มันกำลังตกอยู่และแค่พลาดตลอด ดวงจันทร์พลาดตลอด และผู้ฟังของเราคนนี้หัวไวกว่า เพลงถัดไป.
ครัวบ้านตระกูลคิมส์ในเย็นวันธรรมดาวันหนึ่ง มินจุนมีกล้องใหม่: พี่ ผมซื้อกล้องมา แน่สิ สำหรับถ่ายรูปเด็กทารก ไม่ใช่ สารคดีเกี่ยวกับตลาด อ้อ แน่นอน แล้วเริ่มเมื่อไหร่ ตั้งแต่วันจันทร์หน้า ปณิธานสามวัน ตื่นเถอะ จันทร์ไหน จันทร์ที่ไม่เคยมาถึง และอีไลเป็นตัวละครหลัก.
เวลาอาบน้ำที่แฟลตของครอบครัวคิม ฮาอึนอายุสิบเดือน: อาม ๆ, ไม่, แล้วก็อาบน้ำ, ทำไมพูดว่าอาม ๆ ไม่ใช่ข้าว, เพราะเธอเข้าใจคำว่าอาม ๆ, คำว่าสกปรกแปลว่าอย่าแตะ, ดื้อ, จ๊ะเอ๋, ส่ายหัว, ปรบมือ, เอานิ้วใส่ในฝ่ามือ, เปิดและปิด, เด็กเกาหลีทุกคนเรียนรู้พวกนี้ก่อนเป็นอย่างแรก เธอพูดบา-บาเมื่อวานนี้ แล้วคำจริงก็คงจะตามมาเร็ว ๆ นี้.
มื้อเที่ยงวันอาทิตย์ที่บ้านตระกูลคิม คำแรกของฮาอึน: เธอพูดว่า ยัม-ยัม ตอนมองข้าวของฉัน มันเป็นไปไม่ได้ นั่นมันเป็นเสียงนะ เธอมองข้าวของฉัน ฉันบอกเลย ทุกคนพูดคำนั้นเป็นคำแรกเพราะมันง่ายที่สุด แล้วเมื่อไหร่เธอจะพูดว่าพ่อ ไม่มีทาง ยัม-ยัมมาก่อน ในบ้านนี้ข้าวมาก่อน และนั่นแหละประเด็นของฉันพอดี.
หลังการแสดงที่คลับของคุณแบค เอลีเล่าเรื่องตลกภาษาเกาหลีครั้งแรกของเขา แล้ววงช่วยกันตัดสิน: ฉันเล่าเรื่องตลกด้วยได้ไหม เป็นภาษาเกาหลี เอาเลย นกที่เร็วที่สุดในโลกคือนกอะไร ไม่รู้ การกะพริบตา เรื่องตลกนั้นเก่าแล้ว แต่สั้นและมีหักมุมท้ายเรื่อง เขาไม่หลุดขำก่อน และจังหวะก็ดี ตลกสำหรับ Teach แต่ถ้าเป็นจากโฮจินคงเป็นปาฏิหาริย์.
เย็นวันหนึ่งที่บ้าน จี-ยองมาทานข้าวเย็น และซูอาท้าทาย: ชมรมอ่านหนังสือต้องการคนอ่าน เรื่องเกาหลี อ่านออกเสียง คิดว่าทำได้ไหม ฉันเป็นนักร้องเบสไม่ใช่นักแสดง ยิ่งต้องทำเลย เธอทำได้ ด้วยสำเนียงฉัน ด้วยสำเนียงเธอพวกเขาจะร้องไห้กันหมด พนันได้เลย ตกลง แล้วดูสิ แล้วจี-ยองจะพาทั้งห้องเรียนมาด้วย.
แผงของคุณปาร์กที่ตลาดมังวอน เช้าวันหนึ่งในเดือนมีนาคม การทดสอบกล้องครั้งแรกของมินจุน: กล้อง แอ็กชัน พูดอะไรก็ได้ อะไรก็ได้ เสร็จหรือยัง คัต เทคสอง เล่าเรื่องกิมจิให้ฟังหน่อย กิมจินี้อายุสามสิบปี เอ่อ สูตรก็คือ ฮาอึน อย่ากินกล้องของคุณลุง คัต ฉากหลุด เทคสาม อีกครั้งนะ ช้าลงนิดนึง โคลสอัป ยิ้มให้เป็นธรรมชาติ แล้วตอนนี้เธอเป็นตัวเอกของหนังแล้วนะ.