รัสเซีย
ระดับสุดท้าย: บาบาวัลยาตอนอายุเก้าสิบ การ์ดที่ทำให้แซมอยู่ได้ถาวร คอนเสิร์ตที่คอนเซอร์วาทอรีกับนักเรียนของเขา และนักเดินทางที่หลงทางที่สนามบินมาถามทางจากแซม เรียนรู้การกล่าวสุนทรพจน์
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10สองวันที่บนปฏิทินครัว: หอเล็กวันที่สิบสี่พฤษภาคม วันเกิดเก้าสิบปีของบาบา วัลยาวันที่สิบสองตุลาคม ปีที่เธอเกิด และใครจะเป็นคนกล่าวสุนทรพจน์.
บาบา วัลยาไม่ยอมจัดงานครบรอบและยอมอ่อนลงด้วยเงื่อนไขหนึ่ง: เก้าสิบก็คือตัวเลข ที่เก้าสิบคนก็ได้นอนแล้ว ไม่มีใครเหลืออยู่ในหมู่บ้าน หลายคนอยากเห็นเธอถึงร้อย และแพนเค้กเป็นของเธอ.
แซมโทรหาอาวุงโววาที่ดาชา: เราขอเชิญคุณมางานครบรอบนะ จะสุภาพอะไรนักหนา ไม่ต้องพิธีรีตองขนาดนั้นก็ได้ เราจะไปแน่นอนถ้ารถสตาร์ตติด ไม่งั้นก็ไปด้วยรถไฟ แล้วก็เอารูปถ่ายเก่าๆ มาด้วย.
สตูดิโอของดิมา: การอัดเสียงโทรศัพท์ลับของแซมที่บาบาวัลยาร้องเพลงขณะทำแพนเค้ก โทรศัพท์สุดแย่ เปียโนที่ค่อยๆ เอามาวางไว้ใต้โทรศัพท์ เสียงมาก่อน ฉากสุดท้ายของดิมา และไม่มีใครซ่อนจากเพลงของตัวเองได้.
ร้านเบเกอรี่: เค้กสำหรับวันเสาร์สำหรับงานวันเกิดครบเก้าสิบ เราเขียนว่าอะไรดี ‘ถึงบาบ้าวาเลียที่รัก’ บนเค้กเขียนชื่อเต็ม ‘สุขสันต์วันครบรอบเก้าสิบปี’ แล้วทำเลขเก้ากับศูนย์แทนเทียนเก้าสิบเล่ม เธอจะบอกว่าเธอไม่ใช่ตัวเลข มารับตอนสิบโมง.
ครัวตอนกลางคืน: สามหน้าตัดเหลือหนึ่งเรื่อง เช้าแรกของแซมกับแพนเค้กโดยไม่พูดสักคำ ขอบคุณหกครั้ง แล้วก็คำอวยพร แล้วก็แก้ว แล้วตอนจบ: เพื่อคุณย่า และนั่งลงก่อนที่คุณจะร้องไห้.
ที่อพาร์ตเมนต์: มาชาเรียนคำว่าแฮปปี้เบิร์ธเดย์คุณย่า สุนทรพจน์ทั้งหมดของเธอมีแต่คุณย่ากับแพนเค้ก จากนั้นถึงตาแซม: ผมขอให้คุณมีสุขภาพแข็งแรง มีความสุข และมีอายุยืนยาว แล้วส่วนของมาชา “สุขสันต์วันครบรอบใหญ่” ซึ่งแม้แต่เธอก็พูดถูก.
ครัวตอนเจ็ดโมงในวันนั้น: ใครให้คุณเข้ามา ฉันมาช่วย ช่วยด้วยการนั่งลง รถสตาร์ตได้ตอนลองครั้งที่สาม เข้ามาเลยและยินดีต้อนรับ แตงกวาจากซุซดัล เชิญตามสบาย แพนเค้กเป็นของฉัน เพลงเป็นของคุณ.
บนโต๊ะ: คำอวยพรแก้วแรกของลุงโววาให้วาลยา ผู้ที่จะมีอายุยืนกว่าใคร ๆ ทั้งหมด นั่นเป็นคำขู่ไม่ใช่คำอวยพร ขอเชิญชาวอเมริกันของเรา แขกที่รักขออนุญาต เมื่อแปดปีก่อนพวกคุณให้อาหารชายคนหนึ่งที่ไร้คำพูด วันนี้เขามีคำพูดแล้ว เพื่อบาบาวาลยา พูดได้ดี นั่งลง.
โต๊ะหลังชนแก้ว: ดิมาเปิดเสียงบันทึก บาบา วาเลียได้ยินเสียงตัวเองแล้วถามว่าใครบันทึก แซมยอมรับแล้วได้รับการให้อภัย เจ้าของงานขอบคุณทุกคนจากใจ ขอบคุณเขาและขอบคุณคัทยา แล้วปิดท้ายด้วยสุภาษิต.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20ใบอนุญาตทำงานจะหมดอายุอีกแล้วในเดือนมีนาคม และคัทยามีไอเดียที่ดีกว่า: เลิกต่ออายุแล้วไปยื่นขอบัตรพำนัก แบบถาวร แบบที่ไม่มีวันหมดอายุ; สอบภาษารัสเซีย ตรวจสุขภาพ เอกสารกองโต สี่เดือน.
ที่ช่องหน้าต่างของสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง เจ้าหน้าที่ตรวจถามเหตุผลและไล่รายการเอกสาร แล้วแซมถามว่าคำราชการแปลว่าอะไร: ใบรับรองคือเอกสารที่บอกว่าสิ่งใดเป็นจริง มีลายเซ็นและตราประทับ; “โดยอาศัยเหตุแห่ง” คือเหตุผลที่กฎหมายอนุญาตให้คุณยื่นขอ; เอาทั้งหมดมาในวันที่สิบแปด ตอนเก้าโมง.
พาร์ตพูดของการสอบรัสเซีย: เล่าเกี่ยวกับตัวเองให้ฉันฟัง สองนาที; ฉันชื่อแซม มาจากพอร์ตแลนด์ อาชีพตั้งเสียงเปียโน อยู่มอสโกแปดปี แต่งงานแล้ว มีลูกสาว; เรียนภาษารัสเซียที่ไหน; ในครัว; ผ่านพาร์ตพูดแล้ว.
ตรวจร่างกายเพื่อทำบัตรที่โรงพยาบาลของคัทยา เช้าวันหนึ่ง: เจาะเลือดก่อน แล้วเอกซเรย์ แล้วพบจิตแพทย์; ให้เลือดแล้ว เอกซเรย์เสร็จ; ใบรับรองเซ็นแล้ว ประทับตราแล้ว; เขาถามเรื่องเสียง; ทำทั้งหมดเสร็จในเช้าเดียว นั่นแหละเหตุผลที่ฉันแต่งงานกับหมอ.
Galina Petrovna ตรวจใบสมัครที่โต๊ะครัว: นามสกุล ชื่อ ชื่อบิดาตามแบบรัสเซีย และตอบว่าไม่มีสำหรับผู้ชายที่ไม่มี สถานที่เกิดที่ไม่มีคำเล็ก ๆ สำหรับ ‘ใน’ ที่อยู่ทะเบียนของเรา และเขียนตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด เหมือนตอนอยู่ป.1.
เจ้าหน้าที่ตรวจรับแฟ้ม: ครบ; ลายนิ้วมือ มือขวา มือซ้าย กดลง อย่ากลิ้ง; คำขอจะพิจารณาภายในสี่เดือน ไม่ช้ากว่านั้น อาจจะเร็วกว่า คุณจะได้รับข้อความ; แล้วถ้าไม่ได้รับ ก็เอาใบเสร็จมา กระดาษแค่นั้น อย่าทำหาย.
วิดีโอคอลจากพอร์ตแลนด์ คุยกันที่โต๊ะครัว: แม่ถามว่าเราจะกลับมาไหม; บอกว่าเรามาทุกฤดูร้อน และพวกเขามาทุกฤดูหนาว; พ่อถามว่าบัตรนี้ใช้ได้ตลอดไปจริงไหม; บอกพวกเขาว่าพวกเขาก็มีบ้านที่นี่เหมือนกัน; บอกแม่ว่าฉันกลัวเครื่องบินแต่ฉันก็จะมาอยู่ดี.
เพื่อนบ้านบนบันไดถามว่าเอกสารพวกนี้เอาไว้ทำอะไร: เอาล่ะ เราตัดสินใจแล้ว บัตรพำนัก; เพื่อจะได้ไม่ต้องไปยืนต่อคิวทุกปี; บางคนก็ไป แล้วคุณก็อยู่; ไว้ดูกันต่อไป อยู่ไปก็เห็น; แล้วมาช่าทักเขาเมื่อวานนี้อย่างถูกต้อง: เอกสารฉบับแรกของเธอ.
บัตรพร้อมรับที่ช่อง: เซ็นตรงนี้ และตรงนี้ แค่นี้ ระยะเวลาที่ใช้ได้: ไม่มีกำหนด Sam เริ่มกล่าวสุนทรพจน์จากใจจริง แล้วเจ้าหน้าที่หยุดไว้: ไม่ต้องนะ เก็บบัตรให้แห้ง อย่าทำหาย ยินดีด้วย ขอบคุณมากจริงๆ ต่อไป!
การ์ดบนผ้าปูโต๊ะและคำอวยพรชนแก้วสามครั้ง: ของดีม่า เมื่อแปดปีก่อนที่สนามบิน วันนี้เอกสารเยอะกว่าฉัน; ของบาบาวัลยา ตอนนี้เธอเป็นของพวกเราโดยสมบูรณ์; และสามประโยคของแซม: บ้านหลังนี้รับผู้ชายที่พูดคำว่า "ขนมปัง" ไม่ได้ มันสอนเขาทุกอย่าง มันกลายเป็นของฉัน แด่พวกคุณ.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 3 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30ห้องโถงเล็กของคอนเซอร์วาทอรีสำหรับคอนเสิร์ตของนักเรียน: วันที่และเวลา ขอใช้ห้องก่อนหนึ่งวันได้ไหม เสียดายว่าไม่ได้ ฉันตั้งเสียงเปียโนเองได้ไหม เรื่องนั้นไม่อยู่ในการพิจารณา ต้องส่งโปรแกรมเป็นลายลักษณ์อักษรภายในเดือนเมษายน ตกลง.
โรงเรียนดนตรีเลือกโปรแกรมคอนเสิร์ต: นักเรียนสิบเอ็ดคน สิบเอ็ดบทเพลง นัสตยาอยากเล่นพรีลูดของรัคมานินอฟในอีกสองเดือน คุณก็พูดเองนี่ นั่นนับนะ เด็กเล็ก ๆ เล่นไชคอฟสกี แล้วเธอเล่นเป็นคนสุดท้าย เพราะคนสุดท้ายจะถูกจดจำ.
หนึ่งสัปดาห์ก่อนคอนเสิร์ต นัสตย่าอยากถอนตัวจากรายการ: มือไม่เชื่อฟัง อย่ากลัวนะ เธอแค่ไม่หายใจ ที่คอนเซอร์วาทอรีต่อหน้าทุกคน เธอทำได้ ฉันเชื่อในตัวเธอ และถ้าฉันพลาด ความผิดพลาดไม่ใช่จุดจบ รัคมานินอฟคุ้มค่า.
กาลีนา เปตรอฟนาคนอ่านสุนทรพจน์ที่เขียนไว้สำหรับโปรแกรมของคอนเซอร์วาทอรี: ใครเขียนแบบนั้นกัน คอนเซอร์วาทอรีขอมา บนเวทีพูดว่า นักเรียนของเรา ดังๆ พูดว่า แขกผู้มีเกียรติ ดังนั้นฉันเขียนสุนทรพจน์อันหนึ่งแล้วพูดอีกอัน และเธอตรวจทั้งสอง เหมือนตอนอยู่ป.1 เหมือนทุกที.
เช้าวันคอนเสิร์ตที่ห้องเล็ก: คีย์สูงเล่นไม่ได้ ช่างจูนป่วย และไม่มีใครมาจนถึงวันจันทร์ ให้ผมนะ ผมมีชุดเครื่องมืออยู่ เป็นเครื่องดนตรีของคอนเซอร์วาทอรี รับผิดชอบเอง สี่สิบนาทีและไม่มากกว่านั้น เสียงเหมือนเปียโนคนละตัว ผู้ดูแลไม่เห็นอะไรเลย.
สตูดิโอของอีกอร์วางแผนการบันทึกคอนเสิร์ต: ไมโครโฟนสองตัวเหนือเปียโนและหนึ่งตัวในฮอลล์ ดิมาถ่ายเวทีรวมถึงฮอลล์ ไม่ใช่แค่ชิ้นใหญ่แต่ชิ้นเล็กด้วย ทุกอย่างตั้งแต่โน้ตแรกจนถึงโน้ตสุดท้าย ทั้งคำพูดและความผิดพลาด จะไม่มีความผิดพลาดหรอก มีความผิดพลาดอยู่เสมอ และนี่คือฉากสุดท้ายของภาพยนตร์.
พ่อแม่ของแซมมาจากพอร์ตแลนด์ แซมนั่งอยู่ระหว่างแม่กับบาบา วัลยา: บอกแม่เธอว่าผอมลงแล้วและนั่นไม่ดี ฉันจะแปลให้นุ่มนวลกว่านี้ แปลตามคำเลย แม่บอกว่าเธอไม่เปลี่ยน บอกเธอว่าฉันเปลี่ยนแล้วและฉันอายุเก้าสิบ พ่อถามว่าในโหลมีอะไร แตงกวาจากซุซดัลและอย่ากินตอนท้องว่าง อันนั้นแปลยาก ฉันจะบอกว่าเป็นของขวัญ.
ครัวคืนก่อนคอนเสิร์ต คัทยากับนาฬิกาจับเวลาและบาบาวาเลียฟังอยู่: สามนาทีสี่สิบยาวเกินไป ส่วนไหน กลาง ๆ อย่าอธิบาย พูดมา พูดแบบที่พูดกับฉัน เด็ก ๆ พ่อแม่ ครู แล้วเว้นจังหวะ แปดปีก่อนฉันมาปรับจูนเปียโน พรุ่งนี้เด็กสิบเอ็ดคนจะเล่น แล้วตอนนี้อย่าพูดอะไร นั่นแหละยากที่สุด.
ห้องโถงเล็ก วันที่สิบสี่พฤษภาคม: สวัสดีตอนเย็น เพื่อน ๆ ที่รัก ขอบคุณที่มา ขอให้ฉันแนะนำลูกศิษย์ของเรา คืนนี้เด็กสิบเอ็ดคนจะเล่น ยินดีต้อนรับพวกเขา แล้วหลังจากนั้นความผิดพลาดของนัสตยาที่ห้องสาม ไม่มีใครได้ยิน พวกเขาได้ยินตอนจบ พวกเขาปรบมืออยู่ดี ปีหน้าโชแปง ปีหน้าคุณกล่าวสุนทรพจน์.
ผู้โดยสารขาเข้าที่เชเรเมเตียโว เห็นพ่อแม่ของแซมเดินไปถึงประตูขึ้นเครื่องของพวกเขา: นักเดินทางหนุ่มสะพายเป้ถามว่าเมโทรอยู่ไหน ต้องนั่ง Aeroexpress ไป ตรงไปแล้วเลี้ยวซ้าย ขอบคุณ คุณมีที่อยู่ไหม ขอผมดูหน่อย โซโกลนีกี อพาร์ตเมนต์ของเพื่อน ย่านดี ไม่ต้องกังวล คุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหน แปดปี ฉันเคยยืนอยู่ตรงนี้เหมือนคุณ ลาก่อนและขอให้โชคดี.