รัสเซีย
แซมเล่นกับวงแจ๊สมอสโกและคุยเรื่องเปียโนทางวิทยุ: ภาษารัสเซียแบบถนนของนักดนตรี มุกตลก สแลง ห้องอาบน้ำแบบบันยาวันปีใหม่ และคำแรกจากมาชา เรียนรู้การพูดให้ตลก และเข้าใจทุกคน
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10ห้องซ้อมใต้ดินแถวโซโคลนีกี: งั้นเธอก็คือชาวอเมริกันของดีม่าใช่ไหม นั่งที่คีย์บอร์ดสิ หวัดดี ฉันแซม แซมไม่ใช่ชื่อสำหรับนักดนตรี ตั้งแต่วันนี้เธอคือเซมึช อย่าไปฟังเขาเลย เขาเป็นมือกลอง สำหรับเธอฉันคือเลียวคา ไม่ใช่อะเลคเซย์ เข้าใจไหม เราจะเล่นอะไร เล่นเหมือนที่เราเล่นประจำ ตั้งแต่ต้น นับจังหวะให้พวกเราด้วย แล้วอย่าเร่ง.
ห้องซ้อม เพลงแรก: เริ่มตั้งแต่ต้น แบ่งกันเล่นคนละคอรัส แล้วเล่นพร้อมกันทั้งหมด คอรัสหนึ่งมี 32 ห้อง และอย่านับออกเสียง ดังนั้นนับในใจที่สี่ หนึ่งสองหนึ่งสองสามสี่ หยุด นั่นมันงานศพ ไม่ใช่สวิง เอาใหม่ ช้าลง ไม่ใช่ช้าลง เบากว่านี้ ไปกัน ออกตัวเลย.
พักเบรกตอนซ้อม โทลิคมือกลองเล่าเรื่องตลก: คุณเรียกคนที่เอาแต่แถวๆ นักดนตรีว่าอะไร ไม่รู้สิ มือกลองไง เขาเล่าอันนั้นทุกสัปดาห์ เอาอันใหม่ละกัน มือกลองกลับบ้านแล้วพูดว่า เรื่องตลกอยู่ในปัจจุบันกาลเสมอไหม เสมอ เขาเข้ามา เขาพูด แล้วพอยต์ต้องมาเป็นอย่างสุดท้าย แล้วไม่มีใครหัวเราะก่อนจบ นั่นแหละกฎ.
ห้องหลังร้านของคลับแถวโปครอฟกา พาล พาลิชกำลังนับ: ตอนนี้เรามีสี่คน สี่ ฉันจ่ายให้สามคน สามคนคืนละหมื่น สี่คนคืนละหนึ่งหมื่นห้า สิบสอง แล้วนักเปียโนกินฟรี มีใครตั้งเสียงเปียโนที่นี่ไหม คุณเป็นคนตั้งเสียง ตั้งให้ แล้วเราจะตกลงที่หนึ่งหมื่นห้า ตกลง แล้วร้อยหนึ่งสำหรับแท็กซี่ของฉันคุณยังติดฉันอยู่ ห้าสิบ อย่ามาได้ใจ.
ที่คลับก่อนเล่นกิ๊กแรก Dima อยู่ที่โต๊ะ: เล่นอะไรสักอย่าง ฉันต้องได้ยินเปียโนในไมค์ เล่นอะไรดี อะไรก็ได้ เล่นสิ อย่าคิด แพนเค้ก ไมค์ซ้ายตายแล้ว นั่นเป็นคำหยาบไหม ไม่ นั่นคำเบา ๆ ทุกคนพูดกัน แม้แต่แม่ฉัน ต้นสนกับไม้ท่อน ๆ แล้วมอนิเตอร์ก็หวีด หนึ่งนาทีนะทุกคน และคืนนี้ห้ามพลาด.
หลังจากเล่นกิ๊กแรก คัทยาที่โต๊ะของวง: แล้วเป็นไงบ้าง ก็ปกติ จากปากนักดนตรีคำว่าปกติคือคะแนนเต็ม เล่นอีกวันศุกร์ไหม เอ่อไม่ น่าจะนะ นั่นตกลงใช่หรือไม่ใช่ คัทยา รอบหน้ามาร้องกับพวกเรานะ เออ ได้ๆ.
ห้องซ้อมวันถัดจากวันที่เล่นกิ๊ก: เมื่อวานฟีลมันแบบว่าเจ๋งมาก ฟีลแบบว่า คุณอยู่มอสโกนะ ไม่ใช่ฟีลอะไร กรูฟ โอเค สรุปคือกรูฟมันแบบว่าเจ๋ง เขาเรียนคำเสริมพวกนั้นมาก่อนคำจริง ครึ่งหนึ่งของมอสโกพูดแบบนั้น คำไหนที่คุณเกลียด ชิลล์ เราไม่ชิลล์ เราพักผ่อน พูดว่าเจ๋งสิ แซม แล้วคุณก็ไม่ใช่อเมริกัน.
สตูดิโอบันทึกเสียงก่อนเดโมของวง อิกอร์อยู่ที่โต๊ะ: นั่งลง เล่นเหมือนเล่นให้ตัวเอง เอาล่ะ ไม่เลว ไม่เลวคือแย่ สำหรับอิกอร์ คำว่าไม่เลวคือเหรียญรางวัล ใช้ได้ เราจะอัดมัน แล้วอะไรถึงจะดี ดีคือเวลาฉันไม่พูดอะไร ดิมา อัดเลย.
ห้องซ้อม วางโทรศัพท์ออกมา นัสตยาอ่านแชตของวง: เซรโยก้าเขียนมา เซรโยก้าที่ไม่เคยพูด เขาเขียนมา ซ้อมทุ่มนึง แล้วก็ใส่เครื่องหมายบวก เครื่องหมายบวกแปลว่าใช่ แล้วลโยคาเขียนว่าโอเค เดี๋ยวไป ส่งชาร์ตมา ตอบว่าโอเคแบบสั้น ๆ เขียนขอบคุณเป็นสามตัวอักษรได้ไหม ในแชตเขียนสามตัวอักษร แต่พูดออกเสียงต้องพูดทั้งคำ.
ระหว่างเพลงที่คลับ ลโยคายื่นไมโครโฟนให้แซม: พูดสองคำกับคนดูหน่อย สวัสดีตอนเย็น ผมเป็นนักเปียโนและคนตั้งเสียง เปียโนเพี้ยนไป ตอนนี้โอเคแล้ว แต่ผมยังหงุดหงิดอยู่ เขาเล่นมุกเป็นภาษารัสเซีย คืนนี้ทุกอย่างราบรื่น ใครเล่นไวโอลินหนึ่งในวงนี้ ผมไง ไม่มีไวโอลินหรอก แต่เป็นผม แล้วก็มีเปียโนในพุ่มไม้ นั่นคือนาย แซม.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20อิกอร์โทรไปที่เวิร์กช็อปในเดือนพฤศจิกายน: ฮัลโหล อิกอร์นะ เป็นไงบ้าง ฟังนะ มีเรื่องน่ะ วิทยุกำลังหาคนปรับจูน ฉันเหรอ ออกอากาศเหรอ แล้วจะเป็นใครล่ะ วันพฤหัสตอนหนึ่งทุ่ม มาริน่าจะโทรหาคุณ โอเค แค่นั้นแหละ บ๊ายบาย แล้วคัทยาถามว่าใครโทรมา.
สตูดิโอวิทยุชั้นเก้า สิบนาทีก่อนรายการ: ยินดีต้อนรับ อย่าตื่นเต้นนะ ฉันไม่ตื่นเต้น ฉันกลัวสุดๆ ออกอากาศเราพูดว่าเรา ฉันจะแนะนำตัวเองยังไง ชื่อ อาชีพ และหนึ่งประโยคที่คนจะจำได้ Sam Cooper ช่างจูนเปียโน ฉันซ่อมสิ่งที่คุณทำพัง พูดกับฉัน ไม่ใช่กับไมโครโฟน สาม สอง เราออกอากาศแล้ว.
ออนแอร์กับมารินา: ทำไมเปียโนถึงเพี้ยนได้ล่ะ เรื่องคือเปียโนมีสายสองร้อยสามสิบเส้นโดยประมาณ แต่ละเส้นก็เหมือนคันธนูที่ขึงไว้ และหน้าหนาว หม้อน้ำ พูดง่าย ๆ คือไม้แห้ง แล้วเราทำยังไง เอาชามน้ำวางบนหม้อน้ำ คือไม่ใช่วางบนเปียโน ผู้ฟังกำลังเขียนเข้ามา.
รายการโทรเข้าในรายการเพลงช่วงเย็น: เรามีผู้โทรเข้ามา คุณออกอากาศอยู่ แนะนำตัวหน่อย วาเลนตินา อิวานอฟนา โซโคลนีกี แซม นั่นเธอเหรอ บาบา วาเลีย บ่นเรื่องเปียโนอะไรนักหนา กินข้าวหรือยัง มีคำถามเรื่องเปียโนเหรอ มีสิ เขาจะมามื้อเย็นเมื่อไหร่ เปียโนรอก่อนได้ หลังรายการทันที ผู้ฟังของเราดีที่สุด สายถัดไป.
หลังการออกอากาศ: นั่นดีมาก จะมาสักเดือนละครั้งได้ไหม ด้วยความยินดี แต่ไม่เอาคุณย่าฉันนะ เอากับเธอก็ได้ ขอร้อง โทรศัพท์ดังไม่หยุด; แล้วลีโยคาโทรมา: เอาเลยนะ นายสุดยอดจริงๆ เป็นดาวจริงๆ เลิกพูดไปเถอะ ครึ่งหนึ่งของมอสโกได้ยินคุณย่าของนาย เธอไม่ใช่คุณย่าฉัน ก็ใช่...เธอเป็นนั่นแหละ ระวังอย่าเหลิงล่ะ ซ้อมพรุ่งนี้นะ ดาว.
หิมะแรก นอกคลับ รอพัล ปาลิชกับกุญแจ: หนาวอย่างกับช่องแช่แข็ง หนาวจับใจ ที่พอร์ตแลนด์นี่แหละคือฤดูหนาว ที่มอสโกนี่คือพฤศจิกายน รอถึงมกราคมก่อน ใส่หมวกนะ หูจะหลุดเอา หมวกเล็ก หมวก หมวกใบใหญ่ ใบมหึมา เขามาแล้ว ประตู ความอบอุ่น ชาสักถ้วยอุ่นๆ ดีๆ.
ไปรับมาชาที่บ้านกาลีนา เปตรอฟนา: คุณพูดคำแพนเค้กต่อหน้าลูก ขอโทษ เผลอเป็นนิสัย ในวงก็พูดได้ โอเค แต่ที่นี่เราไม่พูดแบบนั้น แล้วก็เรื่องแป้ง เงินก็คือเงิน รถก็คือรถ แล้วก็ “มาก” ไม่ใช่ “มากจนเกินไป” แม่ เขาพูดเหมือนคนมอสโกทั้งเมืองเลย ใช่ๆ ให้เขาพูดให้ดีกว่ามอสโกไปเลย ค่ะ กาลีนา เปตรอฟนา ดีมากค่ะ กาลีนา เปตรอฟนา.
ซ้อมที่พังในห้องใต้ดิน: หยุด นั่นอะไรน่ะ โซโล่เหรอ นั่นเหมือนช้างอยู่ในร้านขายเครื่องลายคราม แล้วฉันก็เหมือนวัวบนลานน้ำแข็ง รู้แล้ว อย่าพูด ฉันพูดมาเป็นล้านครั้งแล้ว ฟังกันและกันหน่อย เราไม่ได้ซ้อมกันดีๆ มาเป็นร้อยปีแล้ว ร้อยปีคือหนึ่งสัปดาห์ หนึ่งสัปดาห์ โทลิค เริ่มตั้งแต่ต้น แล้วอย่าเร่ง.
ต้นไม้และส้มแมนดารินที่ตลาดปีใหม่กับดิมา: สุขสันต์ปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง สุขสันต์กำลังจะมาถึงอะไร ปีใหม่ คุณพูดตั้งแต่วันที่ยี่สิบได้เลย สุขสันต์ปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง เด็ก ๆ ต้นไม้เล็ก ๆ ส้มแมนดาริน ต้นไม้ เอาเล็ก ๆ แล้วส้มแมนดารินสามกิโล ไซส์เล็กหมดแล้ว เอาอันนี้ไป เลื่อยออกนิดหน่อย เราเอาอันนี้ แล้ววันที่สามสิบเอ็ด ไปบันยา เหมือนในหนัง.
บันยาในดาชาวันที่สามสิบเอ็ดกับลุงโววากับดิมา: เข้าบันยา ข้างนอกติดลบสิบห้า ข้างในบวกแปดสิบ ปิดประตู ไอน้ำกำลังออกไป เพิ่มไอน้ำอีก นอนลง จับไม้กวาด คุณจะฟาดฉันด้วยต้นไม้เหรอ ไม่ใช่ฟาด ทำไอน้ำ แล้วไปลงหิมะ ขอให้เพลิดเพลินกับไอน้ำของคุณ.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30โต๊ะปีใหม่ที่เดชา เหลืออีกห้านาทีก่อนเที่ยงคืน: ก่อนอื่นเราส่งปีเก่าออกไป ชนแก้วให้ปีเก่า ชนแก้วให้ปีที่มอบมาชาให้เรา เสียงระฆัง ขอพร สิบสอง สวัสดีปีใหม่ ความสุขใหม่ ให้ครอบครัวนี้ ให้พวกคุณทุกคน และให้บันยาที่เขารอดมาได้.
สวนโซโคลนีกิในเดือนมกราคม มาชาอยู่ในรถเข็นเด็ก คุณยายคนหนึ่งหยุดพวกเขา: ทำอะไรกัน เด็กไม่มีหมวก เธอใส่หมวกอยู่ใต้ฮู้ด แล้วมืออีกล่ะ เป็นไปได้ยังไง ขอบคุณนะ เราจะจำไว้ สมัยเราใช้ผ้าห่ม สมัยคุณมันลบสี่สิบ แล้วพ่อเด็ก เป็นคนต่างชาติรึ ใช่ แต่หมวกเป็นของรัสเซีย.
ครัวของลโยคาในเดือนมกราคม วงดนตรีรอบโต๊ะ: สุขสันต์วันเกิด ลโยค ครบสี่สิบห้า อย่าถามว่าตีไปกี่ที เราได้ยินแล้ว ขอให้สุขภาพแข็งแรง มีความสุข และขอให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เขาได้เรียนรู้คำอวยพรแล้ว ปิดทีวีหน่อย เรากำลังกินอยู่ จักรยานยังอยู่ที่ระเบียงไหม จักรยาน คอมพิวเตอร์ และกลองของคุณตั้งแต่ศตวรรษที่แล้ว.
กลับมาออกอากาศอีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ มารีนาและแซม: เปียโนเก่าคุ้มจะตั้งเสียงไหม คุ้มสิ เก่าก็ไม่ได้แปลว่าไม่ดี แล้วของคุณอายุเท่าไหร่ หนึ่งร้อยสิบปี เก่ากว่าบ้านที่มันตั้งอยู่อีก แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่ ใช่เลย บ้านย้าย แต่เปียโนไม่ย้าย คุณนี่รู้วิธีทำให้คนหัวเราะจริง ๆ ทั้งหมดอยู่ที่คำเล็ก ๆ นั่นแหละ.
ครัวของดิมา เย็นวันหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ กล้องตัวใหม่อยู่บนโต๊ะ: ฉันซื้อกล้องมา อือ แน่นอน เพื่อถ่ายรูปมาช่า เพื่อทำหนัง สารคดีเกี่ยวกับเปียโน เอาละ ๆ แล้วเมื่อไหร่ ตั้งแต่วันจันทร์ วันจันทร์ไหน วันที่ไม่เคยมาถึง ฝันไว้ก็ไม่เสียหายหรอก เดี๋ยวค่อยดู แซม คุณเป็นตัวเอกนะ.
เวลาอาบน้ำ มาชาอายุสิบเดือน: บ๊ายบาย ไม่ แล้วก็ ยัมยัม ทำไมต้องยัมยัมไม่ใช่กิน เพราะเธอเข้าใจคำว่ายัมยัม บี๊บๆ คือรถ วูฟๆ คือหมา บู๊บู๊ คือเจ็บ ต๊ะต๊ะ คือหายไป เมื่อวานเธอพูดบ๊าบ๊า พยางค์ต่างๆ คำกำลังจะออกมาได้ทุกเมื่อ แล้วถ้าคำแรกของเธอคือบี๊บๆ ล่ะ.
มื้อเที่ยงวันอาทิตย์ที่บ้านกาลีนา เปตรอฟนา มาชาในเก้าอี้เด็ก: เธอพูดแล้ว บา-บา นั่นเรียกฉันนะ นั่นมันเป็นพยางค์ ใน 83 ปีไม่เคยมีใครเรียกฉันแบบนั้น เด็กทุกคนพูดว่า บา-บา ก่อน แล้วต่อไปล่ะ เธอมองฉันอยู่ แล้วก็ปา-ปา เมื่อไหร่ ฝันไปเถอะ แซม ในครอบครัวนี้ผู้หญิงมาก่อน.
คลับแถวถนนโปกรอฟคาหลังจากเล่นเซ็ต วงดนตรีที่โต๊ะด้านหลัง: ฉันเล่าเรื่องตลกได้ไหม เป็นภาษารัสเซียนะ เอาเลย พวกเราฟังอยู่ มีคนถามผู้ชายว่าเล่นเปียโนเป็นไหม ผมไม่รู้ ผมไม่เคยลอง อันนั้นมีเครา แต่มันเข้าเป๊ะ สั้น อยู่ในปัจจุบัน พีคท้ายประโยค ฉันขำจะตาย จริง ๆ เกือบแล้ว ไม่ตลก ตลกสำหรับนักเปียโน แต่ถ้าเป็นมือกลองคงเป็นปาฏิหาริย์.
สำนักงานคลับแถวถนนโปครอฟกาในเดือนกุมภาพันธ์ ปาล ปาลิชอยู่หลังโต๊ะทำงาน: นั่งสิ ฉันมีข้อเสนอ อีกห้าสิบรูเบิล ไหวพริบ ในเดือนมีนาคมมีค่ำคืนวรรณกรรม อ่านเชคอฟออกเสียง ฉันเป็นนักดนตรี ยิ่งเป็นเหตุผลใหญ่ ชาวอเมริกันอ่านเชคอฟคนดูเต็มแน่ ด้วยสำเนียงฉัน ด้วยสำเนียงเธอเขาจะร้องไห้ กล้าไหม ไม่กลัว จับมือกัน.
เวิร์กช็อปเปียโนแถวชิสตเย ปรูดี การทดสอบกล้องครั้งแรกของดิมา: กล้อง แอ็กชัน พูดอะไรสักอย่าง อะไรสักอย่าง คัต เทคสอง เล่าเกี่ยวกับเปียโนให้ฟังหน่อย นี่คือเปียโน มันอายุร้อยสิบปีแล้ว มาช่า อย่าจับกล้องของพ่อนะ คัต เทคสาม เอาอีกครั้ง ช้าลงอีกนิด คลอสอัป แล้วยิ้ม ตอนนี้เธออยู่ในหนังแล้ว.