รัสเซีย
แซมอ่านเชคอฟออกเสียงในคลับ เรียนสุภาษิตจากบาบาวัลยา และเล่าเรื่องที่โต๊ะที่บ้านพักตากอากาศ ขณะที่ดีมาถ่ายสารคดีเกี่ยวกับเปียโน เรียนรู้วิธีเล่าเรื่อง โดยมีสุภาษิตและหมัดเด็ดตอนจบ
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ความคล่องแคล่ว ระดับ 2 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10วันพฤหัสฯ แรกของแซมที่ชมรมอ่านหนังสือแถวอาร์บัต: ยินดีต้อนรับ เล่าเกี่ยวกับตัวเองสิ เป็นคนอเมริกันและช่างจูนเปียโน คุณจะอ่านอะไรให้เราฟัง เชคอฟเป็นหมอและนักเขียน และ “ความกระชับคือพี่น้องของพรสวรรค์” ที่นี่อ่านออกเสียงและช้าๆ งั้นเจอกันวันพฤหัสฯ หน้านะ.
กาลินา เปตรอฟนาซ้อมแซมที่โต๊ะครัวก่อนที่เขาจะไปเล่าให้ Fat and Thin ฟัง: เริ่มตั้งแต่ต้นและช้าลง เพื่อนสองคนเจอกันที่สถานี ก่อนเล่าฉากหลัง แล้วค่อยเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขากอดกันและจูบกันสามครั้ง เขารู้เข้า หน้าซีด และตั้งแต่นั้นมาก็ใช้คำว่า “คุณ” แบบสุภาพ.
อ้วนกับผอมในชมรมอ่านหนังสือ: เล่าให้ฟังก่อนเหมือนเล่าให้เพื่อนฟัง ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่สถานีแล้วเห็นเพื่อน คนผอมพูดว่า “มิสชา” และคนอ้วนพูดว่า “พอร์ฟิรี” แล้วก็กลายเป็น “ท่านผู้ทรงเกียรติ” เท่านั้น ตอนนี้อ่านตอนจบให้พวกเราฟัง ไม่ใช่ตำแหน่งที่ทำให้คนเป็นคน แต่คนต่างหากที่ทำให้ตำแหน่งเป็นตำแหน่ง.
การทดสอบกล้องของดิม่าที่เปียโนตั้งตรงเก่าในโซโคลนีกี: มองฉันไม่ใช่มองกล้อง เมื่อก่อนมันเป็นแบบนี้ ประมาณเจ็ดปีก่อนดิม่าเขียนว่า ‘มา’ พูดอีกครั้งเพราะกล้องชอบ ฉันบินมาพร้อมภาษารัสเซียแค่สามคำ เปียโนเสียงเหมือนถัง ฉันทำงานสองสามชั่วโมง คัต เสียงดีแต่แสงแย่ พรุ่งนี้ฉันจะจูนแล้วคุณถ่าย.
ชื่อม้าชื่อหนึ่งในชมรมอ่านหนังสือ: คืนนี้เป็นเรื่องตลก และเก็บตอนจบไว้ท้ายเรื่อง นายพลปวดฟัน และมีคนหนึ่งรักษาฟันด้วยโทรเลข แต่ลืมนามสกุล เหลือไว้แค่สิ่งที่เกี่ยวกับม้า ทั้งบ้านเดากันทั้งเย็น นายพลโทรหาหมอ หมอถอนฟัน และสจ๊วตพูดว่า: ออฟซอฟ จากข้าวโอ๊ต.
กิ้งก่าที่ชมรมอ่านหนังสือ: หมาใครกันแน่ และนี่แหละเรื่องทั้งหมด หมากัดช่างทองแล้วตำรวจมา ฆ่ามันสิ แต่มีคนบอกว่าหมาน่าจะเป็นของนายพล แล้วกลายเป็นว่าช่างทองผิดเองและเหมือนว่าเขาไปแหย่มันเอง เขาเปลี่ยนไปประมาณห้าครั้ง และสุดท้ายหมาน่าจะเป็นของน้องชายของนายพล.
เดอะมาเลแฟกเตอร์ที่ชมรมอ่านหนังสือ โดยมีเลนาอยู่ในผู้ชม: ฉันมาเพื่อมาฟังคุณ และมันเป็นเรื่องเศร้าหรือเปล่า ทั้งเศร้าและตลก ชาวนาขึ้นศาลเพราะถั่วเม็ดหนึ่ง เล่าเลยแซมในเมื่อคุณทำได้ ผู้พิพากษาถามว่าทำไม เขาตอบว่าเพราะลูกตะกั่ว เพราะไม่มีลูกตะกั่วก็จับอะไรไม่ได้ แต่รถไฟจับได้ ถั่วเม็ดนั้นเล็ก เราไม่เอาทุกเม็ด และเขาก็ไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง.
เรื่องตลกเล็กๆ อ่านให้คัทยาฟังที่บ้าน: ทำไมอันนั้นที่เกี่ยวกับเลื่อน เพราะลม เขากับนาเดนกานั่งเลื่อนลงเนิน ตอนลงเขากระซิบว่า “ฉันรักเธอ นาเดนกา” พอถึงข้างล่างเธอไม่รู้ว่าเป็นเขาหรือลม แล้วขอให้ไปอีกตลอดทั้งฤดูหนาว เขาไม่เคยบอกเธอเลย และแซมพูดมันที่ดาชา ตอนยืน ไม่มีลม.
The Man in a Case ที่ชมรมอ่านหนังสือ: อันนี้ยาวกว่า เลยขอเอาแค่ตัวคน ไม่เอาเนื้อเรื่อง ครูคนหนึ่งอยู่ใน “เคส” พร้อมรองเท้ายางกับร่ม และตั้งปกเสื้อขึ้น คำพูดติดปากของเขาคือ เผื่อว่ามันจะมีอะไรตามมา เขากลัวทุกอย่าง และกลัวที่สุดว่าเมืองจะนินทา เขาตกบันได เด็กผู้หญิงหัวเราะ เขาตาย และในโลงศพเขายิ้ม.
ดิมาถ่ายวิดีโอที่ชมรมอ่านหนังสือ เปียโนเก่าในห้องสมุดและวานก้า: เปียโนข้างหน้าต่างและมันเก่าแค่ไหน เก่ากว่าฉัน และแซมเป็นคนตั้งเสียง บอกกล้องว่าคุณอ่านอะไร เด็กชายที่ถูกส่งไปหาช่างทำรองเท้าเขียนจดหมายถึงคุณปู่ จดหมายที่เขียนตอนกลางคืน มีคำว่า “ถึงคุณปู่ในหมู่บ้าน” บนซอง มันจะไปถึงไหม ไม่มีทาง ไม่มีชื่อและไม่มีหมู่บ้าน เรื่องที่เศร้าที่สุด.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 2 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20บาบาวาลยาให้แซมมาประจำกระทะแพนเค้ก: กระทะยังเย็นอยู่ ทีนี้เทเลย มันขาด แผ่นแรกเป็นก้อน รีบแล้วคนจะหัวเราะ ใครกันนะเธอ ใครก็ได้ ไม่ลงแรงก็ไม่ได้ปลาตัวเล็กจากบ่อ ตอนนี้พลิกเลย แผ่นที่สามกลมแล้ว.
พฤษภาคมที่บ้านพักตากอากาศกับลุงโววาและบาบาวัลยา: รั้วพังและหลังคารั่ว จะเริ่มตรงไหน กลัวด้วยตาแต่ทำด้วยมือ แล้วรถล่ะ เราจะเข็นมัน กลัวหมาป่าแล้วก็อย่าเข้าป่า อันนั้นไม่มีคำว่าเธออยู่ในนั้น สุภาษิตไม่ต้องการใคร เตรียมเลื่อนตั้งแต่หน้าร้อน สุภาษิตใช้ได้ผล.
ถึงเวลานอนที่บ้านพักตากอากาศ มาชาอยู่ในเปล: ไม่ใช่เชคอฟ เป็นนิทาน คุณปู่ปลูกหัวผักกาดเล็กๆ แล้วมันโตมาก ในนิทานคุณปู่ได้คำลงท้ายเล็กๆ เขาดึงแต่ดึงไม่ออก ทุกคนต่อแถวกัน คุณย่าจับคุณปู่ หลานสาวจับคุณย่า หนูจับแมว แล้วหัวผักกาดก็หลุดออกมา และมาชาหลับแล้ว.
รุ่งอรุณริมทะเลสาบกับลุงโววา: เงียบ ๆ ตรงนี้เคยมีปลาหอก ตัวใหญ่ขนาดนี้ ปีที่แล้วใหญ่ขนาดนี้ ตั้งสามกิโลเลย ลากกันตั้งชั่วโมง สุดท้ายเอ็นขาดตอนห่างจากเรือแค่เมตรเดียว นั่นแหละถึงเรียกว่าเรื่องเล่า เล่ามาพันครั้งแล้วแต่ไม่เคยโกหกเลย ชาวประมงเห็นชาวประมงได้จากไกล ๆ สองตัวเล็ก ๆ ที่พอถึงหน้าร้อนก็จะเป็นปลาหอก.
รถเก่าของลุงโววาในหญ้า: อยู่ด้วยกันสามสิบปี แล้วกี่ปีที่มันสตาร์ตติด สมัยก่อนออกมาตอนเช้าแล้วมันสตาร์ตไม่ติด เปิดฝากระโปรง ตีมันทีหนึ่งแล้วก็ไปได้ เคยครั้งหนึ่งมันไม่ติดเลย เขาเลยพลาดรถไฟและได้เจอภรรยาบนชานชาลา ไม่ใช่โชคดีแต่โชคร้ายกลับช่วย วัดเจ็ดครั้ง ตัดครั้งเดียว.
คุณบาบาวาเลียเล่านิทานโจ๊กจากขวานเหนือเตา แล้วแซมเล่าให้ฟังกลับ: ทหารเดินกลับบ้านขออาหาร ไม่มีทั้งขนมปังทั้งเกลือ เขาจะทำโจ๊กจากขวาน ชิมแล้ว แค่ต้องมีเกลือ เธอก็เอาเกลือมา แล้วก็ธัญพืชกับเนย พวกเขากินกัน และขวานยังไม่สุก เขาจะไปทำต่อบนถนน เป็นทั้งนักต้มตุ๋นหรือคนทำกับข้าว ทั้งสองอย่าง เหมือนแขกทุกคน.
โคโลบกสำหรับมาชา โดยบาบาวัลยาคอยเสริม: เรื่องนี้เธอรู้จากคุณย่า เริ่มสิ คุณย่าอบโคโลบกแล้ววางไว้ที่หน้าต่าง มันกลิ้งตกลงมาแล้วกลิ้งไปตามทาง ต่อเลย กระต่ายเดินเข้ามาหา “ฉันจะกินแก” “ฉันทิ้งคุณย่ามาแล้ว ฉันก็จะหนีแกได้เหมือนกัน” หมาป่ากับหมีเหมือนกัน แล้วก็จิ้งจอก “มานั่งบนจมูกฉันแล้วร้องอีกที” มันนั่ง แล้วเธอก็กินมัน จบ แล้วมาชาปรบมือ.
สิบเอ็ดคนนั่งโต๊ะสำหรับแปดคนที่ดาชา: ขยับเข้ามาหน่อย เบียดๆ กันแต่ไม่มีใครโกรธ ให้แซมเล่าเรื่องที่อุณหภูมิลบยี่สิบสิ เล่าเลย เรื่องส้อมเสียงนั่น ครั้งแรกของเขาในเดือนมกราคมตอนลบยี่สิบสอง เขาเอาส้อมออกไปที่ลานแล้วมันติดริมฝีปากเขา มาเลย ตอนจบ เขาสั่นกระดิ่งทั้งที่ส้อมติดริมฝีปาก แล้วเธอก็บอกว่าเข้ามาเถอะ เปียโนอุ่นกว่าคุณอีก.
บันยาที่บ้านพักตากอากาศกับลุงโววา: เตาพร้อมแล้ว มีไอน้ำ มีกิ่งไม้ แล้วไปที่ทะเลสาบ ครั้งที่แล้วแซมเกือบล้ม ไอน้ำไม่ทำให้กระดูกหัก นั่งให้ต่ำหน่อย เขากำลังจะออกอยู่แล้วตอนที่มีคนสาดน้ำเพิ่มลงบนหินร้อน นั่นแหละประเด็น ตอนนี้ไปที่ทะเลสาบ เขาเกือบจะกลับลำแต่ก็กระโดดลงไป เกือบกระโดดแล้วก็มีเรื่องเล่า เอ็นจอยไอน้ำไป เรื่องต่อไปเป็นของคุณ.
บาบ้าวาเลียอยู่หน้ากล้อง ดิมาถ่ายอยู่ แซมถาม: มองแซมนะ อย่ามองฉัน เปียโนได้มาตอนไหน จากที่ไหน ประมาณห้าสิบปีก่อน จากเพื่อนบ้าน ผ่อนหมดภายในหนึ่งปี อย่าดูถูกของฟรี แต่มันไม่ใช่ของฟรี ใครหิ้วขึ้นไปชั้นห้า ผู้ชายสี่คน แล้วเธอเดินตามหลังพร้อมพาย ตั้งแต่นั้นมาก็อยู่ที่นี่ เล็กแต่ล้ำค่า ตัด ดี กว่าหนังเรื่องไหนๆ.
ความคล่องแคล่ว ระดับ 2 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30ในเวิร์กช็อปสุดท้ายของโรงงานเปียโนเก่าที่มอสโก พาเวล เซียร์เกเยวิชเล่าเรื่องของเขาให้กล้องฟัง: ตอนอายุสิบเจ็ด เขาให้ฉันทำงานกับแผ่นไม้หน้าเปียโน เขาว่าปีละหนึ่งหมื่น แล้วก็ปิดโรงงาน เปียโนถูกขนมาที่นี่จากทั่วมอสโก และงานนั้นเกรงฝีมือช่าง.
ดิมาถ่ายทำที่โรงเรียนดนตรีที่กาลีนา เปตรอฟนาสอนอยู่: เธอบอกว่าไม่มีใครอยากทำงานนี้ คุณบอกว่าคนอเมริกันน่าจะทำได้ เธอถามว่าคุณกลัวไหม ฉันบอกว่าฉันตั้งเสียงไปแล้วตัวหนึ่ง เด็กๆ ถามว่าฉันเป็นคนอเมริกันจริงไหม และตอนนี้คุณเป็นช่างตั้งเสียงของพวกเราแล้ว.
เปียโนจากคลับในหมู่บ้านอยู่ในเวิร์กช็อปของแซมนอกย่าน Chistye Prudy คัทยานำข้าวกลางวันมา แล้วดิม่าถือกล้อง: ดูเหมือนเคยตากฝนมา เสียงเหมือนถัง แต่ในหนึ่งเดือนมันจะร้องเหมือนนกไนติงเกล เปียโนทุกหลังเหมือนคนไข้ ตอนนี้คุณพูดเหมือนหมอเลย ฉันแต่งงานกับคนหนึ่งอยู่นะ.
อิกอร์ที่สตูดิโอตัดเสียงของสารคดี: สี่สิบนาทีมีแต่เปียโนแล้วเพลงอยู่ไหน นี่คือหนัง ไม่ใช่คอนเสิร์ต ปืนที่แขวนบนผนังต้องได้ยิง ดังนั้นเปียโนต้องได้เล่นตอนจบ มันจะไม่เล่นไม่ได้ อดอมยิ้มไม่ได้ ตัดแบบนั้นแหละ.
เขียนสคริปต์เสียงพากย์ที่โต๊ะครัวของดิมา: หนังต้องมีเสียง อย่างแรกคือเปียโน แล้วก็โรงเรียน แล้วก็เด็ก ๆ “แล้วก็” เยอะเกินไป หลังจากนั้นเป็นโรงงานที่เขาปิดไป ท้ายที่สุดเป็นห้องโถง สรุปก็คือผู้ชายที่รับฟัง นั่นคือชื่อเรื่อง การทวนซ้ำคือมารดาแห่งการเรียนรู้.
มาชาและหมีตอนเข้านอน: ตอนนี้ถึงตาของมาชาแล้ว มาชาไปเก็บเห็ดแล้วหลงทาง เธออบพายแล้วปีนเข้าไปในตะกร้า ให้เอาไปให้คุณย่าและห้ามเปิด ห้ามนั่งบนตอไม้ ห้ามกินพาย ห้ามทำตะกร้าตก นี่เป็นอีกแบบหนึ่ง แล้วมาชาของเราก็หลับไปแล้ว.
เรื่องของแซมเองที่คลับอ่านหนังสือ: คืนนี้ไม่มีเชคอฟ ชั้นห้าที่ไม่มีลิฟต์และมีเปียโนแกรนด์ คนยกของหกคน เพิ่งยกขึ้นไปได้ไม่นานก็มีเสียงตะโกนจากข้างบน ทางเข้าไม่ถูก เพิ่งยกลงมาได้ไม่นานเพื่อนบ้านก็ออกมา ยกขึ้นไปอีก เยี่ยมเลย ช่วยจูนให้หน่อยได้ไหม ลิฟต์คงทำลายเรื่องนั้นไปเลย.
การฉายเรื่อง The Man Who Listens ที่ชมรมอ่านหนังสือ: ก่อนหนังขอพูดสักสองสามคำ ฉันอยากจะพูดสักสองสามคำ ความเงียบสี่สิบนาทีเป็นครั้งแรก ขอบคุณทุกคนที่ยอมให้กล้องเข้าไป โดยเฉพาะคุณยายคนหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอบอกว่าจะดูตอนเขาเอามาให้ เห็นครั้งเดียวดีกว่าได้ยินร้อยครั้ง ปิดไฟ.
หลังการฉาย เวร่า นิโคลาเยฟนา จากคอนเซอร์วาทอรี: ฉันมาจากคอนเซอร์วาทอรีและฉันชอบเด็ก ๆ นั่นคือลูกศิษย์ของฉัน ฉันอยากเสนอหอเล็กในฤดูใบไม้ผลิ ถ้าพวกเขาเล่นที่นั่น พ่อแม่คงช็อก คุณช่วยเตรียมโปรแกรมได้ไหม เขาทำได้ และฉันจะถ่ายวิดีโอให้ มีเงื่อนไขหนึ่ง คุณต้องเล่นเอง ฉันอยากจูนมากกว่า แต่เพื่อเด็ก ๆ ก็ได้.
โต๊ะครัวที่บ้าน หนังที่ดูสองรอบ: ฉันดูแก่ในนั้นแต่เปียโนดูดี กาลครั้งหนึ่งมีช่างตั้งเสียงคนหนึ่ง เขาอ่านเชคอฟ และเรียนทำแพนเค้ก แล้วเพื่อนของเขาก็ทำหนัง แล้วศาสตราจารย์ขอคอนเสิร์ต และนิทานก็จบลง ดีสำหรับคนที่ฟัง ตอนจบเป็นยอดของงาน นั่นแหละคือทั้งเรื่อง.