ไทย
แจ็กพูดเรื่องเรือและแม่น้ำในรายการวิทยุยามเช้า และนั่งกับขาประจำในซอยที่ตลาดกลางคืน ภาษาไทยที่ใช้พูดกันตามท้องถนนในกรุงเทพฯ เรื่องตลก สแลง การกินก๋วยเตี๋ยวเรือยามดึก และคำแรกจากมาลี เรียนการเป็นคนตลก และการเข้าใจทุกคน
คำแนะนำเสียง: อังกฤษ
บทเรียน 2 บทเรียนแรกฟรี การสมัครสมาชิกจะปลดล็อกส่วนที่เหลือ ทั้งที่นี่และในแอป
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 1
บทเรียน 1 ถึง 10เจ็ดโมงขาดยี่สิบนาทีที่สถานีวิทยุในกรุงเทพฯ เช้าแรกของแจ็คในรายการช่วงแม่น้ำ: สวัสดีตอนเช้าท่านผู้ฟัง เจ็ดนาฬิกา; แจ็คตื่นเต้น; จะเรียกผู้ฟังว่าอะไร; คุณผู้ฟัง ใช้คำว่า “เรา” ตอนออกอากาศ; เรานั่งเรือ เราสาย; ทุกประโยคลงท้ายด้วยคำเล็ก ๆ; แล้วถ้าพูดผิด; เราหัวเราะ อีกหนึ่งนาทีไฟแดง: คำพูดของการออกอากาศ คำสุภาพสำหรับผู้ฟัง “เรา” แบบพิธีกร และคำซอฟต์ก่อนคำลงท้าย.
หนึ่งนาทีแรกของแจ็คตอนออกอากาศ ฟ้าแนะนำเขาให้ผู้ฟังรู้จัก: เรามีแขกจากอเมริกา; ผมชื่อแจ็ค มาจากซีแอตเทิล; ตอนนี้เป็นคนกรุงเทพ; ผมต่อเรือหางยาวที่ธนบุรี; พูดไทยชัดจัง; งู ๆ ปลา ๆ ยังเรียนอยู่; ยายสอนและทั้งท่าเรือ; ไทยกว่าฉันอีก: แนะนำตัวตอนออกอากาศ และคำชมพร้อมคำตอบแบบถ่อมตัว.
ตอนออกอากาศ ฟ้าถามว่าทำไมเรือหางยาวถึงหางยาว แล้วแจ็คอธิบายให้ชาวเมืองที่นั่งเรือแบบนี้ทุกวันฟัง: ทำไมหางถึงยาว พูดง่าย ๆ; ลองนึกภาพรถกระบะ; ที่ท้ายเรือ เห็นทุกท่า; คือว่าหางหันได้; หมายความว่าเลี้ยวคลองแคบได้; ใช่เลย น้ำตื้นก็ยก; แล้วเสียงล่ะ; สรุปว่าหางยาว น้ำตื้น ดัง: อธิบายเรื่องหนึ่งให้เข้าใจง่าย ด้วย “ลองนึกภาพ” “คือว่า” “หมายความว่า” และ “สรุปว่า”.
อ่านข่าวจราจรและแม่น้ำแบบเป็นทางการ แล้วคุยต่อ: ขณะนี้การจราจรติดขัด; แล้วภาษาตลาด; ตอนนี้รถติด เหมือนเดิม; ระดับน้ำสูง เรือโดยสารล่าช้า; น้ำขึ้น เรือด่วนสาย; สภาพอากาศร้อน บ่ายนี้ฝนตกหนัก; ร้อน เอาร่มไป; ข่าวใส่เน็คไท เราไม่ใส่: คำทางการของข่าวสั้นและคำคู่แฝดภาษาพูด.
ช่วงรับสายโทรเข้า และสายแรกคือยาย: มีสายเข้า ใครคะ; แจ็คอยู่ไหมลูก; ยายเหรอ ออกอากาศนะ; กินข้าวแล้วบ่ ในภาษาอีสาน; ยังครับยาย คุยเรื่องเรือ; เรือรอได้ กินข้าวก่อน; ที่บ้านมีข้าวเหนียวไก่ย่าง; เที่ยงไปครับยาย สัญญา: “กินข้าวหรือยัง” ที่ใช้เป็นคำทักทาย และคำตอบของมัน.
คนโทรจากนนทบุรี เครื่องเรือหางยาวไอ พูดเร็วปรื๋อ: เครื่องผมน่ะ คือสตาร์ตแล้วดับ; ช้า ๆ หน่อย ดับยังไง; ไอเหมือนคนแก่ รู้ไหม; เครื่องอายุกี่ปี; หลายปีแล้ว ของพ่อผมน่ะ เห็นไหม; ไม่ใช่เครื่อง ท่อน้ำมันเก่า; แล้วเปลี่ยนไหม เมียบอกให้เปลี่ยน; เปลี่ยนสิ เมียถูกเสมอ: ฟังคนกรุงเทพที่พูดเร็ว รู้รูปย่อที่ได้ยิน และตอบด้วยรูปเต็ม.
ช่างวิชัย อาจารย์เก่าของแจ็คจากอู่ที่คลองบางหลวง โทรเข้าไปในรายการเพื่อแก้คำสดๆ: มีอีกสาย ใครคะ; วิชัย จากอู่คลองบางหลวง; ช่างวิชัย เป็นเกียรติมาก; ขอแก้นิดหนึ่งนะ แจ็ค; เชิญเลยช่าง; ตะปูไว้ตอกรั้ว เรือเขาตอกลูกประสัก; ถูกต้องครับ ผมพลาดเอง; ไม่ถือครับ ขอบคุณที่ชี้แนะ: การแก้ให้คนอื่นอย่างสุภาพและการรับคำแก้ ด้วยคำของอู่.
นอกอากาศ เดือนแรกจบแล้ว: คำตัดสินของฟ้าและของตี๋ที่ฟังอยู่ที่ท่าเรือ: พี่ฟ้า เป็นยังไงบ้าง; ใช้ได้; ใช้ได้คือดี หรือว่าไม่แย่; ใช้ได้ของฟ้าหมายถึงดีมาก; ทั้งแม่น้ำได้ยินเลย เจ๋งมากเพื่อน; อย่าชมเขาเยอะค่ะ ดีพอแล้ว; ดี เยี่ยม สุดยอด ปัง แล้วก็เงียบ; ความเงียบของฟ้าคือคำชมสูงสุด: บันไดของคำว่า “ดี” จากธรรมดาไปถึงสแลง และความเงียบที่เป็นคำชม.
ปากซอยตอนสิบเอ็ดโมง นุ้ยอยู่ตรงปากซอยและป้าอ้อยที่แผงของเธอ ทั้งถนนได้ยินรายการแล้ว: ดารามาแล้ว; พี่นุ้ย อย่าแซวสิ; ทั้งซอยได้ยิน ขอถ่ายลายเซ็นหน่อย; แม่ค้าปลาบอกว่าเสียงเหมือนลูกชายเขา; อย่าแซวเลย ผมเขิน; ดังแล้วก็ยังหิ้วข้าวเหนียวยายอยู่; อย่าลืมพวกเรานะดารา; ไม่ลืมหรอก พี่นุ้ยจะเป็นแขกคนแรก: การแซวกันแบบเป็นมิตรและคำตอบ.
คำชวนของตี๋ที่อู่ตอนปิดงาน ต้นกวาดอยู่: ไปเหอะน่า ตลาดกลางคืนเปิดแล้ว; ไม่ได้หรอก ฉันออกอากาศเจ็ดโมง; เอาเถอะ ลุงบุญปิดเที่ยงคืน; แล้วมะลิล่ะ; พี่น้ำโทรมา บอกให้ไป; เลี้ยงเอง ไม่ต้องเกรงใจ; งั้นชามเดียว; ชามเดียว?
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 2
บทเรียน 11 ถึง 20ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือของลุงบุญที่ตลาดกลางคืนปากซอย เย็นวันหนึ่งในเดือนพฤศจิกายน: ฝรั่งของตี๋ เอาอะไรดี; ก๋วยเตี๋ยวเรือครับ; เส้นเล็กหรือใหญ่ น้ำตกหรือน้ำใส; เส้นเล็ก น้ำตก หมู; ผมเอาเนื้อ ไม่ใส่ถั่วงอก เพิ่มเนื้อ; ที่นี่ชามเล็ก แค่บอกว่าจะเอากี่ชาม; สองชามก่อน แล้วค่อยว่ากัน; สอง?
ร้านลุงบุญที่ตลาดกลางคืน ขาประจำล้อมโต๊ะ: ฉันชื่อกอล์ฟ เป่านกหวีดเรือด่วน; ฉันชื่อแจ็ค ต่อเรือ; แจ็คไม่เอา นายต่อเรือ งั้น: กัปตัน; อย่าขัดเลย เมื่อก่อนฉันเป็นเด็กขายขนม; แล้วฉันเรียกนายว่าพี่ได้ไหม; น้องสิ แล้วลุงบุญก็เป็นลุง ไม่ใช่คุณ ไม่เคยมีครับ; ส่วนฉัน พี่นุ้ยเสมอ; งั้นกัปตันก็ได้ ไม่เคยขับเรือเลย: วิธีที่คนแถวถนนตั้งชื่อให้ และการไม่ลงคำลงท้ายที่ร้าน.
ร้านลุงบุญ กอล์ฟมากับข่าวแม่น้ำด้วยความเร็วเต็มที่: ดูนะ คือแบบว่า ท่าถัดไปเนี่ย เป็นปูนแล้วไง; เข้าเรื่องสิ; ประเด็นคือ ร้านก๋วยเตี๋ยวใหม่ มีทีวีด้วย; แล้วไง; แล้วไง?
ร้านลุงบุญตอนเที่ยงคืน ชามซ้อนเป็นกอง เก็บหมากฮอสแล้ว: สิบสี่ชาม ชาเย็นสี่ ใครจ่าย; คนที่แพ้หมากฮอสไง กัปตัน; เท่าไหร่; สองร้อยสิบ ชามละสิบห้า; ผมมีแต่แบงก์พัน; แบงก์พันเหรอ?
หมากฮอสไทยบนโต๊ะลุงบุญ กอล์ฟชนะ นุ้ยเป็นกรรมการ: คืนนี้ชนะนายร้อยรอบแล้ว; สามรอบ ไม่ใช่ร้อย; ซอยนี้สามก็คือร้อย; เขาพูดแบบนั้นมาตั้งนานแล้ว; เล่นเหมือนมืออาชีพเลย มืออาชีพแพ้; จะขำตาย; ทั้งโลกรู้ว่ากอล์ฟไม่แพ้; ผมช้าพอๆ กับหอยทาก: การพูดเกินจริง และการเปรียบเทียบขำๆ ด้วยคำว่าเหมือน.
ร้านขนมของพลอยข้างๆ ร้านลุงบุญ ถาดขนมกะทิวางอยู่บนพื้นแต่ไม่มีอะไรแตก: อ๊า ถาดตก; โห ทั้งถาดเลย; ว้าว ไม่แตกสักถ้วย; ผมพูดแบบพลอยได้ไหม; เสียงนั้นเป็นของผู้หญิง ผู้ชายพูดโห กับเพื่อน; แล้วคำว่า “ตายแล้ว” ล่ะ; อันนั้นไว้ตอนแตกจริงๆ ตรงนี้แค่อ้าว; อ้อ แบบนี้นี่เอง งั้นช่วยฉันเก็บขนมกะทิหน่อย: คำอุทานแบบคนซอยที่สะอาดๆ และใครพูดคำไหน.
ร้านลุงบุญใกล้เที่ยงคืน สามคำตอบจากคนที่นับชาม: ลุงครับ อยู่ต่อได้ไหม; ดูก่อน; พรุ่งนี้มีน้ำใสไหม; ไว้วันหลัง; ดูก่อนแปลว่าไม่ ไว้วันหลังแปลว่าไม่ต้องมีวัน; งั้นผมจ่ายอาทิตย์หน้านะ; ก็ได้กัปตัน ไม่มีปัญหา; นั่นแปลว่าโอเค แต่เขาเจ็บ รีบขอบคุณเร็ว; ขอบคุณมากครับลุงบุญ: คำว่าใช่ที่จริงๆ คือไม่ และโทนเสียงที่บอก.
ร้านลุงบุญ กอล์ฟเล่ามุกเก่าที่สุดริมแม่น้ำ: วันหนึ่งมีฝรั่งมาร้านก๋วยเตี๋ยวเรือ; แล้วไงต่อ; พอเห็นชามก็ถาม ทำไมชามเล็กจัง; แล้วลุงตอบว่า; ใจเย็นๆ ลุงมองชาม แล้วก็บอกว่า; ยังไม่จบเหรอ; ก็เรือมันเล็กไง; มุกต้องอยู่ท้ายเสมอ เล่าใหม่สิ กัปตัน: วิธีเล่ามุกโดยเก็บไคลแมกซ์ไว้ท้ายสุด.
ร้านพลอย ข้าวเหนียวมะม่วงอยู่บนโต๊ะ พร้อมบทเรียนสแลงไปด้วย: บอกว่าข้าวเหนียวมะม่วงอร่อย; อร่อยมาก; “อร่อยมาก” เป็นคำของวิทยุ ที่นี่ต้อง “ปัง”; ข้าวเหนียวนี้ปัง; แล้วตอนน้ำซุปหมด; เซ็งใช่ไหม; แห้ว เซ็งคือตอนนุ้ยคุยบอล; งงแปลว่าไม่เข้าใจ ทุกคนงงเดือนแรก: คำสแลงกับคู่แฝดแบบสุภาพกว่า โดยพูดคำสุภาพกว่าก่อน.
ร้านลุงบุญตอนตีหนึ่งปลายเดือนพฤศจิกายน คืนแรกของฤดูหนาว: ดึกแล้ว ปิดร้าน กลับบ้าน; หนาวจัง; หนาวจะตายสิ หรือหนาวชะมัด; หนาวชะมัด ลมนิดหน่อย; นิดหน่อย?
ความคล่องแคล่ว ระดับ 1 - ตอนที่ 3
บทเรียน 21 ถึง 30วันพ่อที่บ้านครอบครัวหลังท่าเรือในเดือนธันวาคม เป็นวันพ่อครั้งแรกของแจ็คในฐานะพ่อ: โห แกงนี้ปัง; ปัง ต่อหน้ามะลิเนี่ยนะ; ขอโทษครับ แกงอร่อยมากครับ; ที่ร้านได้ ที่บ้านไม่ได้; ปังคืออร่อยมาก โหคือคำสุภาพ; แล้วโหก็ไม่ใช่ชื่อฉัน; สุขสันต์วันพ่อนะลุงชัย; ดอกพุทธรักษาจากมะลิ เอ้า กิน: คู่แฝดแบบสุภาพกว่าของทุกคำสแลง และควรสลับใช้เมื่อไหร่.
เช้าลมแรงของหน้าหนาวที่ธนบุรีในเดือนมกราคม มะลิอยู่ในเป้อุ้มไม่มีหมวก: ลูก หมวกหนูอยู่ไหน; สวัสดีตอนเช้าครับป้า วันนี้อุ่นครับ; ลมแรง เดี๋ยวหนูเป็นหวัด; จริงด้วยครับ อยู่ในกระเป๋า; ในกระเป๋าเหรอ ใส่หัวสิ; เดี๋ยวใส่เลยครับ คุณ; คุณไว้ที่ธนาคาร น้า ไม่ใช่ป้า; ครับน้า ขอบคุณที่เตือนครับ: คนแปลกหน้าเรียกคุณว่าอะไร คุณเรียกเธอตามอายุว่าอะไร และการรับคำแนะนำ.
พลอยกับกอล์ฟที่ร้านรถเข็นคืนหนึ่งในเดือนมกราคม: กอล์ฟเค็มมาก; เค็มเหรอ กอล์ฟไม่กินเกลือ; เค็มแปลว่าขี้เหนียว ไม่เคยเลี้ยง; พลอยหวาน ปากหวานพูดเก่ง และกอล์ฟเส้นใหญ่; งั้นคำเดียวมีสองประตู; ส่วนกัปตันจืด คือคนดี; จืดเหรอ ไม่เค็มไม่เผ็ด; ลองพูดว่า ใครขายไข่ไก่: คำเกี่ยวกับอาหารที่ใช้อธิบายคน และคำพูดเร็วเรื่องวรรณยุกต์.
คืนก๋วยเตี๋ยวเรือคืนแรกของปีที่ร้านลุงบุญ: ปีนี้ฉันจะตื่นตีห้าแล้วไปวิ่ง; แน่ล่ะ สามวัน เหมือนทุกปี; แล้วฉันจะเลิกกินก๋วยเตี๋ยวหลังสี่ทุ่ม; แล้วนั่นอะไรในมือเธอ; ชามสุดท้ายของปีที่แล้ว; ฝันไปเถอะ ไม่เชื่อหรอก; ฉันเชื่อเขา ฉันจะวิ่งด้วย; กัปตันพูดสุภาพ แน่นอน พร้อมรอยยิ้ม: คำตอบเชิงประชดต่อแผน และคำเล็กๆ บอกอนาคตสำหรับการตั้งใจ.
ตรุษจีนที่เยาวราชในเดือนกุมภาพันธ์ โคมไฟกับฝูงชน ตี๋กับกอล์ฟ: อีกร้านนึง น่า; เที่ยงคืนแล้วนะ รู้ไหม เรือออกหกโมง; หกโมงอีกตั้งนาน ไปเหอะน่า; แล้วร้านหน้ามีอะไรล่ะ; ขนมปังปิ้ง ไม่กินไม่ได้; ฉันไม่กินก็ได้นะ; งั้นชิ้นเดียว; ก็ได้ ชิ้นเดียว นะเนี่ย: คำลงท้ายประโยคที่สื่อแววตาหยอกๆ การตื๊อ และการขัดใจ.
คอนโดที่ธนบุรีในเดือนกุมภาพันธ์ มะลิอายุเจ็ดเดือนบนเสื่อ และพลอยมาเยี่ยม: เมื่อกี้เขาพูดอะไร; ยังไม่พูด แต่คำอาหารคือ “หม่ำ”; “จ๊ะเอ๋” คือซ่อนหน้า; “ตบแผละ” คือตบมือ; แล้วโบกแขนแบบนั้นล่ะ; นั่นคือ “อุ้ม” และขอป๊าคนเดียว; “ป๋อมแป๋ม” คืออาบน้ำ และ “นอน” ก็คือนอน; “ป๊า” คือฉัน และเขายังไม่พูด: คำเด็กๆ และเกมที่ทุกคนรู้ แต่ละคำมีคำผู้ใหญ่ของมัน.
มื้อเที่ยงวันอาทิตย์ที่โต๊ะของคุณย่าในเดือนเมษายน จานว่างเปล่า: เขาพูดแล้ว เขาพูด “หม่ำ” กับฉัน; ฉันทายว่าป๊า ทายผิด; เขาพูดกับคุณย่า คุณย่าป้อนเขา; พูดกับพวกเรา หรือกับจาน; กับจาน กินให้หมดจานก่อน แล้วค่อยพูด; ฉันถามว่า เอาอีกไหม; เด็กเก่ง ใครสอน; บอกแล้วว่าเขาจะไม่พูดแม่ก่อน: การเดาและเดาถูก และประโยคที่พูดกับเด็ก.
มุกภาษาไทยมุกแรกของแจ็คที่ร้านลุงบุญ: ฝรั่งสั่งส้มตำไม่เผ็ด; ว่ามา; กัดคำเดียวแล้วร้องไห้; แล้วป้าว่าไง; นี่แหละไม่เผ็ดแบบไทย; แป้ก แป้กกว่าแม่น้ำหน้าร้อน; มุกเก่า ฉันได้ยินมาจากพ่อ; แต่หน้าเฉยดี ฉันขำ เธอผ่าน: การตัดสินมุก และการเปรียบเทียบที่สร้างจากคำพวกนั้น.
ออกอากาศวันอังคารสุดท้ายของเดือนเมษายน: ฟ้าอ่านข้อความแบบเป็นทางการ ชมรมห้องสมุดที่ธนบุรีเชิญกัปตันไปอ่านนิทานออกเสียง; ฉันเหรอ อ่านออกเสียง; ไม่กล้าใช่ไหม; นี่ท้าเหรอ; ท้าสิ คุณทำไม่ได้หรอก; เอาก็เอา ฉันรับคำท้า; คุณย่าทางสาย: เขาทำได้ เขาจะอ่านสุภาษิตของฉันก่อน; ค่ะคุณย่า ฉันไปแน่นอน: การท้าและการรับคำท้า ด้วยคำพูดแบบของชมรม.
ท่าเรือเดือนพฤษภาคม กล้องใหม่ของตี๋บนเรือเก่าใต้เพิง: ถ่ายอยู่ แจ็ค พูดอะไรหน่อย; อะไรสักอย่าง; คัท เทคสอง เล่าเรื่องเรือหน่อยนิดนึง; ลำนี้เป็นของพ่อของลุงชัย; ช้าลงนิดนึง แจ็ค แล้วยิ้มหน่อย; แป๊บนึง ยิ้ม แบบนี้; คัท นี่สารคดีนะ ไม่ใช่รูปพาสปอร์ต; มะลิตบมือ นึกว่าถ่ายให้หนู: คำเล็กๆ ที่ทำให้คำขอนุ่มลง พร้อมคำศัพท์กองถ่าย และตอนจบของเลเวลนี้.